Αλληλεγγυη

Αλληλεγγύη

«Σε έναν κόσμο κοινών προκλήσεων, κανένα έθνος δεν μπορεί να πετύχει από μόνο του. Αλλά δουλεύοντας μαζί με κοινό σκοπό, μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ασφαλέστερο, πιο ευήμερο μέλλον για όλους. Η αλληλεγγύη πρέπει να είναι το θεμέλιο για λύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο». Αλληλεγγύη είναι η  ενσωμάτωση, ο βαθμός και το είδος της ενσωμάτωσης, που προβάλεται από μια κοινωνία ή ομάδα με τους ανθρώπους και τους γείτονές τους. Αφορά τις σχέσεις σε μια κοινωνία, με τις οποίες οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους.

Νησος Αμοργος

Η Αμοργός, το νησί του απέραντου γαλάζιου, βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο των Κυκλάδων, ανάμεσα στην Νάξο, τις Μικρές Κυκλάδες και την Αστυπάλαια. Αποτελεί την φυσική δίοδο, την γέφυρα επικοινωνίας των Κυκλάδων προς τα Δωδεκάνησα. Απέχει από το λιμάνι του Πειραιά 136 ναυτικά μίλια.

Διαθέτει δύο φυσικά λιμάνια, τα Κατάπολα στο κέντρο και την Αιγιάλη στα βόρεια. Μεγάλο τμήμα των ακτών της είναι εξαιρετικά βραχώδες και καταλήγει απότομα στη θάλασσα. Με σχήμα επίμηκες (μήκος 18 μίλια και πλάτος από 1,5 έως 5 μίλια) το νησί έχει περίμετρο μήκους 112 χλμ.

Το ορεινό τοπίο εμφανίζεται πιο άγριο και απότομο στην περιοχή της Αιγιάλης όπου βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή (Κρούκελλος 821μ.),  στο κέντρο του νησιού (Προφήτης Ηλίας 698μ.) και δυτικά (Άσπρο βουνό, Βουνό του χωριού ή  Κόρακας 630μ.). Ανάμεσα σ’ αυτούς τους ορεινούς όγκους παρεμβάλλονται μικρές κοιλάδες με κυριότερες αυτές της Κολοφάνας στα δυτικά, των Καταπόλων στο κέντρο και της Αιγιάλης στα βόρεια και μικρότερες αυτές του Καμαριού, της Αρκεσίνης και του Αγ. Παύλου.

Η γεωλογική ιστορία της Αμοργού διαφέρει από αυτή των υπόλοιπων νησιών, με αρχαιότερο πέτρωμα τον σχιστόλιθο και νεώτερο τον ασβεστόλιθο τα οποία  καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού. Η σημερινή μορφή της οριστικοποιήθηκε πριν από 700.000 περίπου χρόνια με την καταβύθιση μεγάλων χερσαίων τμημάτων και τον σχηματισμό του νησιώτικου όγκου της.

Η βλάστησή της, τυπικά κυκλαδική, είναι αραιή και θαμνώδης με σχίνους, πρίνους, ασπάρτους και φρύγανα εκτός από τις εύφορες κοιλάδες των Καταπόλων, της Κάτω Μεριάς και της Αιγιάλης όπου υπάρχουν πυκνοί ελαιώνες και άλλα καρποφόρα δέντρα. Αμπέλια και κηπευτικά εκλεκτής ποιότητος καθώς και λίγα δημητριακά καλλιεργούνται στις σκαλωτές βουνοπλαγιές σε όλο το νησί. Όσο φτωχή είναι η Αμοργιανή βλάστηση σε πυκνότητα και μεγέθη, τόσο πλούσια είναι σε ποικιλία ενδημικών φυτών και ιδιαίτερα σπάνιων βοτάνων με θεραπευτικές ιδιότητες.

Το κλίμα γενικά είναι υγιεινό και μοιάζει με εκείνο των υπολοίπων νησιών. Τοπικά η περιοχή της Αιγιάλης είναι ζεστή κατά το καλοκαίρι λόγω της φύσης του εδάφους η μορφολογία του οποίου δεν επιτρέπει στους δροσερούς βοριάδες του καλοκαιριού (μελτέμια), να εισχωρήσουν  στο εσωτερικό του νησιού.

-

Εθελοντικη Αιμοδοσια

γινε κι εσύ εθελοντής αιμοδότης ;Θα πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους ότι: Για να υπάρχει πάντοτε διαθέσιμο αίμα πρέπει το 10% του πληθυσμού της Χώρας να προσφέρει τουλάχιστον μια φορά το χρόνο αίμα. • Σωστότερη λύση θα είναι 300-330.000 άτομα στο σύνολο των 10.000.000 της χώρας μας να γίνουν συστηματικοί εθελοντές Αιμοδότες, που να προσφέρουν 2-3 φορές το χρόνο ή να μπορούν να ειδοποιηθούν σε ώρα ανάγκης.
 Η προσφορά αίματος μόνο σε έκτακτη ώρα για να σώσουμε τον συγγενή ή τον φίλο μας, δεν λύνει το πρόβλημα. Θα μένει πάντα το άγχος και στους συγγενείς και στο προσωπικό της Αιμοδοσίας «πως θα βρούμε τώρα αίμα» • Μόνο η εθελοντική και συστηματική προσφορά αίματος από τον πληθυσμό, έτσι ώστε να υπάρχει καθημερινή εισροή αίματος στις αιμοδοσίες της χώρας, θα μας δώσει ασφάλεια για την αντιμετώπιση των αρρώστων μας και θα μας απαλλάξει από το άγχος. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μη αμειβόμενη προσφορά αίματος. Μη φανταστείτε βέβαια ότι υπάρχει και αμειβόμενη. Το αίμα δεν αποτελεί εμπορεύσιμο αγαθό και αυτό κατοχυρώνεται από το νόμο. Ο αγώνας για την επικράτηση του θεσμού της εθελοντικής αιμοδοσίας άρχισε το 1952.Το 1979, πλέον, κλείνουν και οι τελευταίες ιδιωτικές τράπεζες αίματος και από τότε το αίμα διατίθεται δωρεάν σε όποιον το έχει ανάγκη.
 Με τον όρο «ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ» εννοούμε τη χορήγηση αίματος με τη μετάγγιση και κατ” επέκταση την όλη οργάνωση που ασχολείται με τη λήψη, συντήρηση και διάθεση του αίματος και των παραγώγων του. Η μετάγγιση αίματος υπήρξε η πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση οργάνου. Τα τελευταία 50 χρόνια, η επιστημονική και τεχνική πρόοδος στο τομέα της μετάγγισης αίματος υπήρξε τόσο αλματώδης, ώστε σήμερα η μετάγγιση να μην είναι μια απλή λήψη και χορήγηση αίματος, αλλά ένας ιδιαίτερος κλάδος της Αιματολογίας που βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, μια θεραπευτική μέθοδος, που βασίζεται σε αυστηρότατους κανόνες, μια ολόκληρη οργάνωση, που περιλαμβάνει επιστήμονες γιατρούς- αιματολόγους και βιοχημικούς, ειδικούς τεχνικούς, νοσηλευτικό και τεχνικό προσωπικό, στατιστικολόγους, κοινωνικούς παράγοντες και κρατικούς λειτουργούς. Γιατί να δώσω και εγώ αίμα; Γιατί πολύ απλά είναι αδύνατη η παρασκευή του στο εργαστήριο, οπότε η μόνη λύση είναι η εθελοντική αιμοδοσία Στην Ελλάδα κάθε χρόνο χρειαζόμαστε 600.000 μονάδες αίματος από τις οποίες μόλις το 40% καλύπτεται από τους εθελοντές αιμοδότες, το 50% από το συγγενικό περιβάλλον και το 5% από τις ένοπλες δυνάμεις. Σε κάθε νοσοκομείο 2/10 ασθενείς κατά μέσο όρο χρειάζονται μετάγγιση. Σε ασθενείς με ογκολογικά προβλήματα (πχ λευχαιμία), ιδιαίτερα όταν υποβάλλονται σε χημειοθεραπείες. Όσοι πάσχουν από διάφορες αιματολογικές ασθένειες (πχ αιμορροφιλία). Όταν υπολογίζεται αξιόλογη απώλεια αίματος κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης. Σε ορισμένες έγκυες που παρουσιάζουν προβλήματα κατά τον τοκετό.

Θέλω να δώσω αίμα! Μπορώ ; Ναι, αν είσαι πάνω από 18 ετών. Όμως, διάφορα προβλήματα υγείας μπορούν να σε εμποδίσουν, πρόσκαιρα ή οριστικά, να γίνεις εθελοντής αιμοδότης. Αυτό βέβαια διασφαλίζει την υγεία σου ως δότη αλλά και την ποιότητα του αίματος που θα μεταγγιστεί στο λήπτη. 

Αίμα δεν μπορούν να δώσουν:
Φορείς του ιού HIV, καθώς και άτομα με αυξημένο κίνδυνο για τη λοίμωξη αυτή.
 2.Όσοι πάσχουν από Ηπατίτιδα Β και C.
 3.Άτομα που πέρασαν ή πάσχουν από Ελονοσία.
 4.Άτομα που πάσχουν από χρόνια νοσήματα όπως είναι οι διάφορες καρδιακές παθήσεις, ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση, η χρόνια νεφροπάθεια, η ηπατοπάθεια, οι διάφορες αναιμίες ή άλλο σοβαρό νόσημα.
 5.Άτομα που κάνουν χρήση ναρκωτικών ή είναι αλκοολικοί 6.Άτομα με σοβαρές αλλεργίες .Γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και 6 μήνες μετά τον τοκετό.

 Πρέπει να συμβουλευτείς το γιατρό της αιμοδοσίας αν:
 1.Παίρνεις φάρμακα
 2.Έχεις εμβολιαστεί πρόσφατα
 3.Έχεις περάσει κάποια λοίμωξη πρόσφατα
 4.Υποπτεύεσαι συμπτώματα ή έχεις νοσήσει από κάποιο αφροδίσιο νόσημα.

 Πού μπορώ να δώσω αίμα ;
 Σε οποιοδήποτε κρατικό νοσοκομείο και φυσικά στη σχολή μας σε μία από τις ημέρες εθελοντικής αιμοδοσίας που διοργανώνει το «Αιμοπετάλιο», σε συνεργασία με την Κινητή Μονάδα Αιμοδοσίας του Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών.
 Η αιμοδοσία δεν απαιτεί κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία… -Αίμα μπορείς να δώσεις οποιαδήποτε ώρα της ημέρας από τις 8πμ-8μμ. -
Θα πρέπει να είσαι ξεκούραστος, να έχεις κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ και να μην έχεις καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ.
 Καλά είναι πριν την αιμοληψία να έχεις πάρει ένα ελαφρύ γεύμα (πχ πρωινό)
 Ο γιατρός της αιμοδοσίας παίρνει ένα σύντομο ιστορικό και συμπληρώνει το ειδικό ερωτηματολόγιο πάντα με τη δική σου συνεργασία!
 Με μια σύντομη κλινική εξέταση εκτιμά τη γενική κατάσταση της υγείας σου και κυρίως του καρδιαγγειακού συστήματος (έλεγχος σφίξεων και αρτηριακής πίεσης ).
Τέλος, προσδιορίζεται ο αιματοκρίτης και η αιμοσφαιρίνη σου και αν όλα είναι εντάξει ακολουθεί η διαδικασία της λήψης του αίματος, η οποία διαρκεί περίπου 10 λεπτά.
 Η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη και εξασφαλίζει την υγεία τόσο του δότη όσο και δέκτη.
 Η διαδικασία είναι ανώδυνη και ασφαλής.
Ο πόνος της βελόνας διαρκεί όσο διαρκεί το τσίμπημα, μόνο μια στιγμή! Την υπόλοιπη ώρα απλώς ανοιγοκλείνεις τη γροθιά σου προκειμένου να διευκολυνθεί η φλεβική επάνοδος του αίματος. Εξάλλου και τα ιατρικά υλικά που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της αιμοδοσίας είναι αποστειρωμένα, μίας χρήσης και ανοίγονται μπροστά σου, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχείς μήπως μολυνθείς από μικρόβια και ιούς. Αναπληρώνεται το αίμα που δίνω; Ο όγκος αίματος που χαρίζεις είναι μόνο το 1/20 του συνολικού όγκου αίματος του οργανισμού σου, περίπου 450 ml. Η αναπλήρωση του χαμένου όγκου γίνεται σε 10 λεπτά, ενώ ο όγκος του πλάσματος αποκαθίσταται σε 12 ώρες και τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε 30 μέρες περίπου. Εξάλλου η αιμοδοσία είναι ωφέλιμη για τον οργανισμό σου αφού κινητοποιείται ο Μυελός των Οστών για την παραγωγή νέων κυττάρων αίματος.

 Τι γίνεται με το αίμα που δίνω ;
-Το αίμα ελέγχεται για τυχόν μολυσματικούς παράγοντες. Σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος το αίμα αχρηστεύεται και ο δότης ενημερώνεται από τον αρμόδιο γιατρό της αιμοδοσίας. -Υπεύθυνες για τη διακίνησή του αίματος είναι οι μονάδες αιμοδοσίας των νοσοκομείων.

Μετά την αιμοληψία…
 -Πιες την πορτοκαλάδα που σου προσφέρεται και φάε κάτι ελαφρύ.
 -Μην αποχωρήσεις από το σημείο της αιμοληψίας πριν σου το επιτρέψει το υπεύθυνο προσωπικό. -Καλό είναι να αποφύγεις το κάπνισμα και την οδήγηση για 1 ώρα. -
Η λήψη πολλών υγρών, όχι όμως και του αλκοόλ, είναι απαραίτητη για την αναπλήρωση του χαμένου όγκου. -Σε περίπτωση αιμορραγίας από το σημείο της φλεβοκέντησης σήκωσε το χέρι σου ψηλά και εφάρμοσε πίεση.

 Το αίμα ούτε παράγεται, ούτε αντικαθίσταται… Μόνο προσφέρεται… Γίνε κι εσύ εθελοντής αιμοδότης! Μη διστάζεις… Μην αφήνεις κάτι τόσο σημαντικό για αύριο ενώ μπορείς να το κάνεις σήμερα… οι άνθρωποι που χρειάζονται το αίμα δεν μπορούν να περιμένουν… …αν σκέφτεσαι ότι στην οικογένεια σου δεν υπήρξε ποτέ ανάγκη για αίμα αρκεί να θυμηθείς ότι:< -Υποψήφιος αιμοδότης είναι κάθε υγιής άνθρωπος, ενώ υποψήφιοι δέκτες είμαστε όλοι! -Σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, 60% του πληθυσμού θα χρειαστεί μετάγγιση ολικού αίματος ή ενός από τα στοιχεία του σε κάποια στιγμή της ζωής του! -Μόνο το 5% των ατόμων που θα μπορούσαν να είναι αιμοδότες, δίνουν αίμα! Δίνοντας 1 μονάδα αίμα: -προσφέρεις ανεκτίμητη βοήθεια στο συνάνθρωπο σου που το έχει ανάγκη και αυτή είναι η κυριότερη ανταμοιβή σου. -δικαιούσαι αίμα σε ώρα προσωπικής ή οικογενειακής ανάγκης. -δικαιούσαι δωρεάν αιματολογικές εξετάσεις σε περίπτωση προσωπικής σου ασθένειας.

Νησος Δονουσα

Δονούσα είναι το βορειότερο νησί του συμπλέγματος τωνΜικρών Ανατολικών Κυκλάδων Βρίσκεται ανατολικά της Νάξου και βόρεια της Αμοργού. Έχει έκταση 13 τ. χλμ, το έδαφος είναι πετρώδες και σχηματίζει πολλούς κόλπους, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται οι μικρές αμμουδιές του νησιού. Η Δονούσα έχει 160 μόνιμους κατοίκους οι οποίοι ασχολούνται με την αλιεία και την κτηνοτροφία και τελευταία με τον τουρισμό.Αποτελείται από τους εξής οικισμούς: όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι ο οποίος είναι το μεγαλύτερο χωριό και το λιμάνι του νησιού. Γραφικός οικισμός με αυθεντική κυκλαδίτικη ταυτότητα που γοητεύει τον επισκέπτη ο Σταυρός βρίσκεται κτισμένος στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού σεναν απάνεμο κόλπο.  Στην&ανατολική πλευράτου οικισμού βρίσκεται το εκκλησάκι τουΤίμιου Σταυρού, στο οποίο ο οικισμός χρωστά και την ονομασία του. Οι υπόλοιποι οικισμοί,Μερσίνη, Χαραυγή Καλοταριτίσσα προσφέρονται για περιπάτους και ξεχωρίζουν για τη γραφικότητά τους.

Εθελοντισμος

Τι είναι ο Εθελοντισμός?

Η έννοια του εθελοντισμού συνδέεται με την αλληλεγγύη και την ανιδιοτελή προσφορά. Ο εθελοντισμός εκφράζεται με πολλούς τρόπους, ο καθένας από αυτούς με τη δική του φυσιογνωμία και μέθοδο δράσης. Κοινό χαρακτηριστικό όμως όλων είναι η συνδρομή τους στην προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Στη σύγχρονη εποχή ο εθελοντισμός έχει καθιερωθεί ως ο θεσμός εκείνος, που συμβάλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων και καλείται να αναπληρώσει τα κενά που δημιουργεί η αδυναμία του κράτους και οι μηχανισμοί της αγοράς.

Στο πλαίσιο αυτό στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους πολλές Μη κυβερνητικές Οργανώσεις με πληθώρα εθελοντικών δράσεων και κύρια πεδία εφαρμογής το περιβάλλον, τον πολιτισμό, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Σε κάθε πεδίο εφαρμογής οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, είτε έχουν μορφή ιδρύματος. αστικής / μη κερδοσκοπικής εταιρείας, σωματεία ή συλλόγους στηρίζουν τη δράση τους στην εθελοντική προσφορά των μελών τους.

Ο εθελοντισμός δεν είναι απλά ένας όρος, είναι στάση ζωής και δρα εποικοδομητικά στο κοινωνικό στερέωμα καθώς αφορά όλους ανεξάρτητα από κοινωνικές και οικονομικές διακρίσεις, προάγει την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στην προάσπιση των θεμελιωδών τους δικαιωμάτων και ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή.

Το Μοντέλο του Εθελοντισμού

montelo volunteer

Ο εθελοντισμός μπορεί να θεωρηθεί ως συνδυασμός ακτιβισμού και άμισθης εργασίας.
Ο εθελοντισμός μπορεί να θεωρηθεί ως ακτιβισμός και αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου
Ο εθελοντισμός μπορεί να θεωρηθεί ως αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και της ανιδιοτελής προσφοράς
Τέλος, ο εθελοντισμός είναι ο συνδυασμός και των τριών διακριτών στοιχείων.

Λειψοι

Ο δήμος των Λειψών βρίσκεται στο μέσο περίπου του νησιού, στο βάθος του ομώνυμου απάνεμου κόλπου. 
Αυτός ο γραφικός οικισμός με τα λευκά σπίτια και τα μπλε πορτοπαράθυρα διατηρεί το νησιωτικό χρώμα του.
Άλλοι μικροσυνοικισμοί είναι το Κουσέλιο, η Κατσαδιά και η Παναγία του Χάρου.Το νησί διαθέτει ωραιότατες παραλίες: τη Λιεντού που επειδή βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, προτιμάται από τον περισσότερο κόσμο, τον Κάμπο, τον Πλατύ Γιαλό, μια πανέμορφη παραλία με αμμουδιά, την Κατσαδιά στα νότια του νησιού, απέναντι από την Λέρο με πολύ καλή αμμουδιά, την Παπανδριά δεξιά από την Κατσαδιά με αμμουδιά, καλαμιές και υπέροχη φύση. Τη Χοχλακούρα με βότσαλα, επίπεδα βράχια και πανέμορφες σπηλιές, το Τουρκόμνημα και ο Ξηρόκαμπος, το Μονοδέντρι και οι Καμάρες, άγριες, μακρινές παραλίες, που αξίζει τον κόπο να πάει κανείς. Οι Λειψοί συνδέονται ακτοπλοϊκά με τα κοντινά νησιά Πάτμο και Λέρο καθώς και με τη Ρόδο και τον Πειραιά.
Το νησί διαθέτει ασφαλές φυσικό λιμάνι στο οποίο καταφεύγουν πολλά ιδιωτικά σκάφη το καλοκαίρι. 
Υπάρχει σταθμός ανεφοδιασμού σε καύσιμα και νερό.
Η ιστορία των Λειψών είναι αναπόσπαστα δεμένη με την ιστορία των γειτονικών της μεγαλύτερων νησιών και ιδιαίτερα της Πάτμου. Όπως όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου, έτσι και οι Λειψοί φαίνεται να κατοικούνται από τα προϊστορικά χρόνια συνεχώς μέχρι σήμερα. Σε διάφορα σημεία του νησιού βρέθηκαν επιγραφές και αγγεία που χρονολογούνται από τους κλασικούς χρόνους.
Η γειτνίαση με την Πάτμο μας επιτρέπει να υιοθετήσουμε ότι ο χριστιανισμός διαδόθηκε στους Λειψούς ήδη από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Σημαντικά είναι τα μνημεία της παλαιοχριστιανικής εποχής, που είναι μια μεγάλη τρίκλιτη βασιλική με ψηφιδωτά δάπεδα και βαπτιστήριο στη θέση "Κουσέλιο", πιθανόν του 5ου αιώνα, και λείψανα τοίχων, αρχιτεκτονικών μελών, ψηφιδωτών δαπέδων στη θέση "Κατσαδιά", εκεί όπου σήμερα βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Σπυρίδωνος και του Αγίου Παντελεήμονος
 Η σημαντικότερη εκδήλωση του νησιού είναι η γιορτή του κρασιού που γίνεται τον Αύγουστο, και προβάλλεται έντονα, καθώς το κρασί είναι το κύριο παραγωγικό προϊόν με μια μακρά παράδοση στην παραγωγή και την εξαγωγή κρασιού οπως και η Σαντορινη και η Σάμος.
Ο "Κλήδωνας" είναι μία άλλη μεγάλη γιορτή των Λειψών, προς τιμήν του Ιωάννου του Θερμαστή, κατά την οποία οι κάτοικοι ανάβουν φωτιές, οι κοπέλες φέρνουν το λεγόμενο αμίλητο νερό στην πλατεία του οικισμού και γίνεται γλέντι με τραγούδια και χορό.
Στο πολιτιστικό πρόγραμμα του νησιού εντάσσεται και η οργάνωση εκδηλώσεων από χορευτικά τμήματα, προσκόπους και φιλαρμονικής.
Πανηγύρια / Γιορτές
Μεγάλο πανηγύρι γίνεται στα Εννιάμερα της Παναγίας (23 Αυγούστου) στην Παναγιά του Χάρου, 
στις 22 Αυγούστου, όπου έρχεται πολύς κόσμος από την Πάτμο, τη Λέρο και τα γύρω νησιά. 
Στους προσκυνητές μοιράζονται σταφύλια και γλυκά.

Ήθη / Έθιμα
Ξεχωρίζει ο παραδοσιακός γάμος με διήμερο γλέντι.

Κάστρα
Το Κάστρο βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του νησιού και παρουσιάζει ενδιαφέρον με τα λείψανα ακρόπολης 
και τους τάφους γύρω του.

Μονές και Εκκλησίες
Υπάρχουν παντού στο νησί πολλές μικρές εκκλησίες, για τις οποίες μάλιστα λέγεται ότι αντιστοιχεί μία για κάθε οικογένεια. Αξίζει να αναφερθεί η Παναγιά του Χάρου για τον αρχιτεκτονικό της ρυθμό (νησιωτικός-βυζαντινός). 
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας απεικονίζει την Παναγία να κρατά τον Ιησού Εσταυρωμένο. Πρόκειται για μια από τις σπάνιες στιγμές της αγιογραφίας. Άλλες εκκλησίες είναι η μεγάλη εκκλησία του νησιού, ο Άγιος Ιωάννης 
ο Θεολόγος, χτισμένη με χρήματα των ξενιτεμένων . Είναι χτισμένη με πελεκητή πέτρα και ξεχωρίζει η εικόνα της Παναγιάς της Μαύρης. 

Η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (16ος αιώνας) που βρίσκεται στο ομώνυμο μικρό λιμάνι, πριν την είσοδο του κυρίως λιμανιού, μέσα στο πράσινο, δίπλα σε πηγή με δροσερό νερό και έχοντας γύρω της, σε τρύπες στους βράχους, τα οστά των καλογήρων που έζησαν και μαρτύρησαν εκεί, ειδικά κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Επίσης, η Παναγιά στο Κουσέλιο, χτισμένη στα θεμέλια προχριστιανικού ναού. 
Στους τοίχους φαίνονται μάρμαρα με βυζαντινές επιγραφές από τον προηγούμενο αυτό ναό, που χρησιμοποιήθηκαν σαν απλό οικοδομικό υλικό. 

Οι δύο Αη-Νικόλες στους κάβους δεξιά και αριστερά, όπως μπαίνουμε στο λιμάνι, ο Άγιος Θεολόγος του Μοσχάτου (17ος αι.), ο Άγιος Παντελεήμων στη Κατσαδιά, ο Προφήτης Ηλίας, φυσικά σε μια κορφή μπροστά στο λιμάνι και πολλές άλλες αφιερωμένες σε πολλούς Αγίους, με προεξέχουσα και άξια αναφοράς την Εκκλησία-Ησυχαστήριο του Αγίου Νεκταρίου, χτισμένη γύρω στα 1980 από τον ιερέα του νησιού, Αρχιμανδρίτη Νικηφόρο. Εκεί λειτουργεί και το Βαπτιστήριο του νησιού.

Μουσεία
Το Εκκλησιαστικό και Λαογραφικό μουσείο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης των Λειψών. 
Περιλαμβάνει εικόνες 16ου -17ου αι., σταυρούς και χρυσοκεντήματα ιεροκαλλύματα 17ου αι., τοπικές ενδυμασίες, αντικείμενα οικιακής χρήσης, νομίσματα διαφόρων εποχών κ.α. Επίσης στο μουσείο στεγάζεται και μικρή αρχαιολογική συλλογή από τυχαία ευρήματα. Προσέξτε ιδιαίτερα το μαρμάρινο ιωνικό κιονόκρανο (τμήμα) 4ου αι. π.Χ. και τους λύχνους 3ου αι. π.Χ.

Παγκοσμια μερα πολιτισμου . Νησος Δηλος

Ρομαντική αναπαράσταση του Ιερού, H. – P. Nenot, 1882 Δήλος, Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από το 1990 Δήλος - μια Ουτοπία που υπήρξε Υπολογίζεται ότι γύρω στο 90 π.Χ. στο μικρό αυτό νησί, που δεν είναι παρά μια κουκίδα στο χάρτη της Μεσογείου, κατοικούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι. Από τις αναθηματικές επιγραφές και τα ταφικά μνημεία της Ρήνειας φαίνεται ότι εκτός από τους Αθηναίους και τους Ρωμαίους, που αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού, στη Δήλο κατοικούν άνθρωποι από την Πελοπόννησο, την Κεντρική και Δυτική Ελλάδα, τη Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θράκη και τον Εύξεινο Ποντο, την Ταυρική Χερσόνησο, την Τρωάδα, τη Μυσία, την Αιολίδα, την Ιωνία, τη Λυδία, την Καρία, τη Λυκία, τη Βιθυνία, την Παφλαγονία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, την Πισιδία, την Παμφυλία, την Κιλικία, τη Συρία, τη Μηδία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Κυρήνη, την Αραβία. Όλοι αυτοί συνυπάρχουν ειρηνικά, υιοθετούν τον ελληνικό τρόπο ζωής, μιλούν και γράφουν ελληνικά, κατοικούν σε ελληνικά σπίτια, κτίζουν ιερά στα οποία λατρεύουν τους θεούς τους χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα, εργάζονται και διασκεδάζουν μαζί, ενώ τα παιδιά τους φοιτούν στο ίδιο Γυμνάσιο, παίζουν και γυμνάζονται μαζί στις ίδιες παλαίστρες. Οι Έλληνες ποτέ δεν είχαν τον φανατισμό των μονοθεϊστικών θρησκειών. Ήταν πάντα πρόθυμοι να δεχθούν ότι ο θεός που λάτρευε ο γείτονάς τους ήταν κι αυτός θεός, πολύ συχνά μάλιστα ένας από τους δικούς τους θεούς με άλλο όνομα. Ο Απόλλωνας, μετά από κάποιους αρχικούς δισταγμούς, δέχεται να μοιραστεί την γενέτειρά του με τον Σάραπι , την Ίσιδα, τον Αρποκράτη και τον Άνουβι, με τον Θεό του Ισραήλ και τους θεούς των Αράβων, με την Ατάργατη και τον Αδάδ, τους θεούς της Ασκαλώνος και της Ιάμνειας. Έτσι για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία σ’ αυτή τη μικρή γωνιά της γης συνυπάρχουν ειρηνικά όλοι σχεδόν οι λαοί της Μεσογείου. Τα πλοία που έφταναν διαρκώς στα λιμάνια της Δήλου δεν έφερναν μονάχα εμπορεύματα, αλλά και ανθρώπους και νέα και ιδέες από όλες σχεδόν τις παραλιακές πόλεις της Μεσογείου. Ο τότε κόσμος έμοιαζε να είναι μια μικρή γειτονιά γύρω από τη Μεσόγειο που τους ένωνε και μας ενώνει. Τη Μεσόγειο, όπου η μυστικιστική Ανατολή και η Δύση της δράσης και της προόδου συναντώνται με την Ελλάδα του λόγου, του μέτρου και της αρμονίας, το χώρο που ο νους κι η καρδιά συνυπάρχουν αρμονικά, όπου η αγάπη της ζωής και η υποταγή στο πεπρωμένο εξισορροπούνται. Σύντομη ιστορία της Δήλου Η Δήλος, μια βραχονησίδα, μόλις 5 χμ. μήκους και 1300 μ. πλάτους, ήταν στην αρχαιότητα Ιερό νησί, επειδή εδώ γεννήθηκε ο Απόλλωνας και η Άρτεμις, δύο από τους πιο σημαντικούς θεούς του Ελληνικού πανθέου. Βρίσκεται στην καρδιά του Αιγαίου, στο κέντρο των Κυκλάδων που σχηματίζουν κυκλικό χορό γύρω της - "εστ?α των ν?σων" την ονομάζει ο Καλλίμαχος (3ος αι. π.Χ.), δηλαδή βωμό και κέντρο των νησιών. Οι παλιότεροι κάτοικοι της Δήλου έκτισαν (γύρω στο 2.500 π.Χ.) τις ελλειψοειδείς καλύβες τους στην κορυφή του Κύνθου (113 μ. ύψος), από όπου, στις ταραγμένες και ανασφαλείς εκείνες εποχές, μπορούσαν εύκολα να εποπτεύουν και να ελέγχουν τη μικρή κοιλάδα και τη θάλασσα ολόγυρα. Οι Μυκηναίοι, που ήλθαν γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ., έχοντας ήδη εδραιώσει την κυριαρχία τους στο Αιγαίο, αισθάνθηκαν αρκετά ασφαλείς ώστε να εγκατασταθούν στην μικρή κοιλάδα πλάι στη θάλασσα. Το Απολλώνιο Ιερό, εδραιωμένο ήδη από τους Ομηρικούς χρόνους, έφθασε στη μεγαλύτερη ακμή του στη διάρκεια των αρχαϊκών (7ος-6ος αι. π.Χ.) και κλασικών (5ος-4ος αι. π.Χ.) χρόνων. Έλληνες απ’ όλο τον τότε ελληνικό κόσμο συγκεντρώνονταν στο νησί για να λατρέψουν τον θεό του φωτός Απόλλωνα και την δίδυμη αδελφή του Άρτεμη, θεά της Σελήνης. Από το τέλος του 5ου αι. π.Χ., υπήρχαν ήδη λίγες κατοικίες και αγροικίες γύρω από το Ιερό. H πόλη, που σήμερα αντικρίζει ο επισκέπτης, αναπτύχθηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες μετά το 166 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι, που ρύθμιζαν πλέον τις τύχες του Αιγαίου, κήρυξαν ατέλεια για το λιμάνι της Δήλου. Πλούσιοι έμποροι, τραπεζίτες και εφοπλιστές απ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο εγκαταστάθηκαν στο νησί προσελκύοντας ένα μεγάλο πλήθος οικοδόμων, τεχνιτών, γλυπτών και ψηφωτών, που έκτισαν γι’ αυτούς πολυτελείς κατοικίες, διακοσμημένες με τοιχογραφίες, ψηφιδωτά δάπεδα και αγάλματα. Το μικρό νησί πολύ σύντομα έγινε το maximum emporium totius orbis terrarum (Festus), δηλαδή το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της οικουμένης. Υπολογίζεται ότι στις αρχές του 1ου αι. π.Χ. σ’ αυτό το μικρό νησί, που δεν είναι παρά μια κουκίδα στο χάρτη της Μεσογείου, κατοικούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι και ότι στα λιμάνια του ήταν δυνατόν να διακινηθούν κάθε χρόνο 750.000 τόνοι εμπορευμάτων. Ο πλούτος που συγκεντρώθηκε στο νησί και οι φιλικές σχέσεις των Δηλίων με τη Ρώμη ήταν η κύρια αιτία της καταστροφής. Η Δήλος καταστράφηκε και λεηλατήθηκε δυο φορές: το 88 π.Χ. από τον βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη, που ήταν σε πόλεμο με τους Ρωμαίους, και το 69 π.Χ. από τους πειρατές του Αθηνόδωρου, σύμμαχου του Μιθριδάτη. Από τότε το νησί έπεσε σε παρακμή και σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Οι ανασκαφές, που άρχισαν το 1872 και συνεχίζονται ακόμη, έχουν αποκαλύψει το Ιερό και ένα μεγάλο μέρος της κοσμοπολίτικης ελληνιστικής πόλης. Συντάκτης Π.Ι. Χατζηδάκης, αρχαιολόγος

Σωμα Εθελοντων Κοκινιας ( Σ.Ε.Κ )

https://www.facebook.com/groups/1421330151511109/

ΣΩΜΑ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ 
Η δημιουργια ενος σωματος εθελοντων απο τους αποφοιτους της Παλαιας Κοκκινιας εχει ε αμμεσους σκοπους 
την  βοηθεια σε αδυναμες κοινωνικες ομαδες ,  Γευματα αγαπης σε εκκλησιες και σε γειτονιες
Δημιουργια τραπεζα αιματος
Παρεμβασεις οικολογικες στην γειτονια μας
Δενδροφυτευσεις και λαχανοκηπους
Βοηθεια σε αρρωστους

Νησος Αναφη

Ιστορία
Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση η Ανάφη οφείλει το όνομά της στο ότι αναδύθηκε, κατά διαταγή του Απόλλωνα, μέσα από τα κύματα για να προσφέρει καταφύγιο και να σώσει τους ταλαιπωρημένους από την καταιγίδα Αργοναύτες. Για να ευχαριστήσουν το θεό οι Αργοναύτες ίδρυσαν βωμό και αργότερα ναό του Αναφαίου Απόλλωνα, στη θέση που είναι σήμερα το μοναστήρι της Παναγίας της Καλαμιώτισσας. Κάθε χρόνο τιμούσαν τον Απόλλωνα με μια γιορτή που ονομαζόταν Υακίνθεια. Στο νησί εγκαταστάθηκαν Φοίνικες και λίγο αργότερα Δωριείς από τη νότια Πελοπόννησο, οι οποίοι κατοίκησαν στο κέντρο του νησιού και ίδρυσαν την πόλη της Ανάφης.
Στη διάρκεια του 5ου αι. π.Χ. η Ανάφη έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας και ακολούθησε την τύχη των άλλων νησιών. Στο Μεσαίωνα το νησί ανήκε στο Δουκάτο της Νάξου και κυβερνήθηκε από διάφορους Βενετούς ηγεμόνες, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να το απαλλάξουν από τις πειρατικές επιδρομές και τις καταστροφές που ανάγκασαν πολλούς κατοίκους να καταφύγουν στην Κρήτη. Το 1537 λεηλατήθηκε από τον Μπαρμπαρόσα, υποδουλώθηκε στους Τούρκους και απελευθερώθηκε μαζί με τα υπόλοιπα νησιά. Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση η Ανάφη οφείλει το όνομά της στο ότι αναδύθηκε, κατά διαταγή του Απόλλωνα, μέσα από τα κύματα για να προσφέρει καταφύγιο και να σώσει τους ταλαιπωρημένους από την καταιγίδα Αργοναύτες. Για να ευχαριστήσουν το θεό οι Αργοναύτες ίδρυσαν βωμό και αργότερα ναό του Αναφαίου Απόλλωνα, στη θέση που είναι σήμερα το μοναστήρι της Παναγίας της Καλαμιώτισσας. Κάθε χρόνο τιμούσαν τον Απόλλωνα με μια γιορτή που ονομαζόταν Υακίνθεια. Στο νησί εγκαταστάθηκαν Φοίνικες και λίγο αργότερα Δωριείς από τη νότια Πελοπόννησο, οι οποίοι κατοίκησαν στο κέντρο του νησιού και ίδρυσαν την πόλη της Ανάφης.
Στη διάρκεια του 5ου αι. π.Χ. η Ανάφη έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας και ακολούθησε την τύχη των άλλων νησιών. Στο Μεσαίωνα το νησί ανήκε στο Δουκάτο της Νάξου και κυβερνήθηκε από διάφορους Βενετούς ηγεμόνες, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να το απαλλάξουν από τις πειρατικές επιδρομές και τις καταστροφές που ανάγκασαν πολλούς κατοίκους να καταφύγουν στην Κρήτη. Το 1537 λεηλατήθηκε από τον Μπαρμπαρόσα, υποδουλώθηκε στους Τούρκους και απελευθερώθηκε μαζί με τα υπόλοιπα νησιά.

Η σημερινή Χώρα είναι χτισμένη αμφιθεατρικά, στο κέντρο του νησιού. Τυπικό δείγμα κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής, με ασπροβαμμένα μονώροφα σπίτια, θολωτές πόρτες και κάτασπρες αυλές. Ένας δρόμος 2 χλμ περίπου τη συνδέει με το λιμανάκι του Αγίου Νικολάου. Έχει 273 κατοίκους. Κατάλοιπά του σώζονται σε απότομο ύψωμα, στην ανατολική πλευρά της Χώρας. Διακρίνονται λείψανα από την αρχαία πάλη της Ανάφης, Τα λείψανα του ναού του Απόλλωνα, στην ανατολική άκρη του νησιού, στη δυσπρόσιτη περιοχή του Καλάμου. Ιερά οδός συνέδεε το ναό με την αρχαία πόλη της Ανάφης, από την οποία κατάλοιπα έχουν διασωθεί. Στον περίβολο του αρχαίου ναού χτίστηκε το μοναστήρι της Παναγίας της Καλαμιώτισσας. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε κοντά στο μοναστήρι κρεμασμένη σε ένα καλάμι, γι' αυτό και πήρε το όνομα Καλαμιώτισσα. H παλιά εκκλησία σε ύψος 450 μ. εγκαταλείφθηκε στη διάρκεια του 19ου αι. και η εικόνα μεταφέρθηκε στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, στους πρόποδες του βουνού, που επίσης ονομάστηκε Καλαμιώτισσα. Από το πλάτωμα όπου είναι το παλιό μοναστήρι έχετε μια μοναδική θέα στο Αιγαίο και εδώ πρέπει να βρισκόταν το βενετσιάνικο κάστρο Γκιμπιτρόλι.

Νησος Καστελοριζο

Μεγίστη ονομαζόταν το νησί στην αρχαιότητα και μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. Η oνoμασία αυτή μπορεί να οφείλεται στο γεγoνός ότι είναι το μεγαλύτερο νησί απ' όλα τ' άλλα στο νησιωτικό σύμπλεγμα της περιοχής.

Οι Άραβες το oνoμάζoυν Μαγιάς και οι Τούρκοι Μεϊς. Ο γεωγράφος Στράβωνας το ονομάζει εσφαλμένα Κισθήνη.

Τo επίσημο όνoμα του νησιού είναι Μεγίστη, αλλά επικράτησε η oνoμασία Καστελλόριζο - κατά μία εκδοχή, από το κοκκινωπό χρώμα του νησιού και κατά μία άλλη από το κόκκινο χρώμα του οικόσημου (επτά χρυσοί πύργοι σε κόκκινη βάση), του 8ου Μεγάλoυ Μαγίστρου των Ιπποτών της Ρόδου και το οποίο βρισκόταν στο μεσαιωνικό Κάστρο, οχυρωματικό έργο χτισμένο πάνω στα αρχαία ελληνιστικά κρηπιδώματα της εποχής του Σωσικλή Νικαγόρα.

Αν και αρχαιολογικά δεν έχει ερευνηΘεί συστηματικά το νησί, εν τούτοις, από ευρήματα λίθινων εργαλείων που βρέΘηκαν σε σπηλιές, η ζωή του χρονολογείται από τη Νεολιθική τουλάχιστον εποχή. Τα πολυγωνικά τείχη με λακκοειδείς ή σκαλισμένους τάφους και η ανεύρευση πολλών ελληνικών επιγραφών φανερώνουν πως οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Δωριείς. Σ' αυτήν περίπου την εποχή, ανήκει και ο Λύκιος τάφος, που είναι σκαμμένος πάνω σε βράχο κάτω από το Κάστρο και προσβλέπει στη Μικρά Ασία. Τo 1913 βρέθηκε σε αρχαίο τάφο θήκη, που περιείχε χρυσό στεφάνι ελληνιστικής περιόδου, το οποίο δεν εκτίθεται, αλλά φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μoυσείo (ΑΘήνα), δώρο του Δήμoυ Καστελλορίζου.

Στη Μεγίστη λατρευόταν ο Απόλλων και ο Δίας ο Μεγιστεύς.

Στη συνέχεια, λέει η παράδοση, εμφανίστηκαν Φοίνικες, ενώ από το 350 έως το 300 π.Χ. το νησί εξαρτάται από τη Ρόδο.

Τη Ροδιακή εξoυσία καταλύει στη συνέχεια ο τύραννος Ιδριεύς της Αλικαρνασσού και τη δική του οι στόλαρχοι του Μεγ. Αλεξάνδρου. Μετά το θάνατο του στρατηλάτη, όλα τα νησιά του Αιγαίου περιέρχονται στη δικαιοδοσία του Πτολεμαίου Λάγoυ και κατόπιν καταλαμβάνονται από τους Ρωμαίους.

Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, το Kαστελλόριζο απέκτησε κάποιο είδoς αυτονομίας, που καταργήθηκε το 38 π.Χ. από τον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό.

Μετά τη διαίρεση του Ρωμαϊκού κράτους, περιήλθε στο Buζάντιο.

Κατά τους χρόνους τους βυζαντινούς, το νησί περιλαμβάνεται στο "Θέμα των Κυβυραιωτών", όπως και η Ρόδος.

Οι Καστελλοριζιοί έχτισαν τους πρώτους χριστιανικούς ναούς, όπως μια τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική, ελάχιστα ίχνη της οποίας σώζονται στον Άγ. Γεώργιο "Σαντραπέ", στα "Χωράφια".

Το 1306, καταλαμβάνεται από τους Ιωαννίτες ιππότες της Ρόδου (από το Μέγα Μάγιστρο Φουλκ ντε Βιλλαρέ). Ο Μπόζιο μας πληροφορεί πως οι ιππότες εξόριζαν στο Καστελλόριζο τους ανεπιθύμητους και γενικότερα όλους εκείνους που ήθελαν να τιμωρήσουν.

Το 1440, καταλαμβάνεται από τον Αιγυπτιακό Στόλο με 18 γαλέρες και άλλα βοηθητικά πλοία, με ναύαρχο τον Τζελάλ ελ Ντιν. Ο στόλος του ερειπώνει την πόλη και οι κάτοικοι σύρονται αιχμάλωτοι στην Ανατολή.

Το 1461, το κατέχουν οι Καταλανοί και, το 1470, περνά στο βασιλιά της Νεάπολης. Το 1480, το νησί ερημώνει και πάλι εξαιτίας του τουρκικού στόλου που το κατακτά. Τό 1498, το ανακαταλαμβάνει ο βασιλιάς της Νεάπολης.

Το 1512, το καταλαμβάνουν οι Ισπανοί και, το 1523, ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Από το 1570 μέχρι το 1659 γίνονται κυρίαρχοι οι Ενετοί και μετά από αυτούς οι Τούρκοι.

Η ζωή, κατά τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας, γίνεται μαρτύριο σε ολόκληρο το Αιγαίο και μέσα σ' αυτό εντάσσεται το Καστελλόριζο, λόγω της ξεχωριστής του αξίας, της γεωγραφικής του θέσης, αλλά και της φυσικής του διαμόρφωσης, που το καθιστούν σημαντικό σταθμό για τα πολεμικά γεγονότα και σταθμό για τη ναυσιπλοϊα σ' ένα σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης.

Οι Καστελλοριζιοί κατόρθωσαν να αναπτύξουν εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με τα Μικρασιατικά παράλια, κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής, με ένα είδος αυτονομίας και με κυριώτερη υποχρέωση να καταβάλλουν τον ετήσιο φόρο "μαχτού". Κατά την περίοδο αυτή, λέγεται ότι επικρατούσε ηρεμία και ομαλή εξέλιξη της ζωής. 'Ετσι παρουσιάσθηκε η ακμή της ναυτοσύνης και της οικονομίας γενικότερα. Οι κάτοικοι του νησιού δημιούργησαν αποικίες στα παράλια της Μικράς Ασίας: Καλαμάκι, Αντίφυλλο, Τρίστομη, Κάκαβα, Μύρα, Λιβίσι, Φοίνικα.

Οι Καστελλοριζιοί επιδόθηκαν στο εμπόριο της ξυλείας, του κάρβουνου, των χαλιών και άλλων ειδών, που αγόραζαν από την Ανατολή και τα πουλούσαν στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Κύπρο, στα νησιά του Αιγαίου, ακόμα και στην Ιταλία έφταναν. Διέθεταν 500 περίπου μικρά και μεγάλα ιστιοφόρα, που τους απέφεραν δεκάδες χιλιάδες λίρες από το εξαγωγικό εμπόριο.

Οι κάτοικοι, 'Ελληνες στο σύνολο, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, υπάγονταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, στη Μητρόπολη Πισιδίας (Μ. Ασία). Τη δικαστική εξουσία και την τοπική αυτοδιοίκηση είχαν δημογέροντες και λαοπρόβλητα πρόσωπα.

Το 1821, οι Καστελλοριζιοί επαναστατούν προσφέροντας τα πλοία τους για πυρπολικά, ενώ καταναυμαχούν τον τουρκικό στόλο με νεότερα, κατορθώνοντας σημαντικές επιτυχίες και αποκτώντας λάφυρα. Προηγουμένως οι άντρες φρόντισαν και έστειλαν τα γυναικόπαιδα στην Κάρπαθο, την Κάσο και την Αμοργό.

Παρά τους αγώνες και την αυτοθυσία τους δεν μπόρεσαν να συμπεριληφθούν στα όρια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Το 1831, το νησί περιέρχεται ξανά στην τουρκική κυριαρχία. Ωστόσο, οι κάτοικοι κατόρθωσαν με σκληρή δουλειά να φτάσoυν σε εξαιρετική ακμή.Το 1904-5, με την επικείμενη στρατολόγηση νέων από την Τουρκία, αρχίζει η μετανάστευση από το νησί, αλλά και η αντίστροφη μέτρηση της ακμής του. Το 1913, με τη βοήθεια σώματος Κρητών, οι Καστελλοριζιοί επαναστατούν, διώχνουν τους ελάχιστους Τούρκους και ζητούν ένωση με την Ελλάδα. Μπροστά σε μια σειρά "δυσχερειών" που πρόβαλε η τότε ελληνική κυβέρνηση για να μη γίνει η ενσωμάτωση, ναυτική δύναμη Γάλλων, στα 1915, καταλαμβάνει το νησί και στη συνέχεια, στα 1920, το... πουλά σχεδόν, μετά από συμφωνία, στους Ιταλούς που ήδη κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής κατοχής, το νησί βάλλεται συνεχώς από τα τουρκικά παράλια, με αποτέλεσμα να καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά ο εμπορικός στόλος. Συνεχίζεται αυξανόμενη η μετανάστευση των κατοίκων προς την Αυστραλία, Αίγυπτο, Αθήνα, Ρόδο και αλλού.

Η πληθυσμιακή απογύμνωση ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της Ιταλικής κατοχής. Οι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν το νησί ως σταθμό επιβατηγών υδροπλάνων. Το 1926, ισχυρός σεισμός μεγέθους 8 της κλίμακας Ρίχτερ κατέστρεψε πάρα πολλά σπίτια.

Το 1941, ξένοι κομμάντος αποβιβάζονται και απελευθερώνουν το νησί, για να απασχολήσουν τους Γερμανούς και να περάσει ο συμμαχικός στόλος στο Αιγαίο. Η... απελευθέρωση κράτησε ελάχιστα 24ωρα (24-2-1941). Επιστρέφουν οι Ιταλοί και, αφού συλλαμβάνουν πατριώτες αντιστασιακούς, τους δικάζουν σε Στρατοδικείο και τους κλείνουν στις υγρές φυλακές της Ιταλίας.

Το 1943, οι Άγγλοι απελευθερώνουν το νησί. Τα γερμανικά αεροπλάνα καθέτου εφορμήσεως το βομβαρδίζουν κατ' επανάληψη. Οι κάτοικοι μεταφέρονται στα προσφυγικά στρατόπεδα Νουζεϊράτ της Γάζας , στην Παλαιστίνη. Οι στρατιωτικοί Άγγλοι λεηλατούν τα αρχοντόσπιτα και, αφού τα πυρπολούν, πουλούν τις πολύτιμες οικοσκευές (νοικοκυριά) στα παζάρια της Κύπρου και της Αιγύπτου .

Το 1945 οι Καστελλοριζιοί επιστρέφουν στην πατρίδα τους σε τρεις αποστολές. Η τελευταία είχε σοβαρές απώλειες, αφού άρπαξε πυρκαγιά το πλοίο στο οποίο επέβαιναν, με αποτέλεσμα να πνιγούν 33 και να καούν αρκετοί. Τα ονόματα των απωλεσθέντων ατόμων είναι γραμμένα σε ειδικό πίνακα, που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, δεξιά καθώς εισέρχεται οπροσκυνητής.

Κατά τη διάρκεια της σκλαβιάς, αλλά και της παρουσίας των "συμμαχικών" στρατευμάτων, το νησί πολλές φορές βομβαρδίστηκε, κάηκε, λεηλατήθηκε και γενικά καταστράφηκε εντελώς.

Στις 7 Μαρτίου 1948, οι αγώνες για την πολυπόθητη ελευθερία ευοδώνονται και πραγματοποιείται η ένωση της Δωδεκανήσου με την υπόλοιπη Ελλάδα, με επίσημες τελετές.

Ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του Καστελλορίζου είναι η σύλληψη και φυλάκιση 29 πατριωτών στις ιταλικές φυλακές. Οι ποινές φυλάκισης είναι από 5 έως 30 χρόνια.

Τα ονόματα των πατριωτών είναι :

Θεόδωρος Αχλαδιώτης, Ιωάννης Βαλσάμης, Γεώργιος Εξηκάνας, Αναοτάσιος Επιφάνης, Ιωάννης Επιφάνης, Μάρκος ΕυοταΘίου, Σταύρος Ζαμπακλής, Βλάσιος Ζαναίλης, Κώοτας Ζερβός, Ηλίας Θεοφίλου, Νικόλαος Κονδυλιός, Ανδρέας Κοντούζογλου, Μιχαήλ Κουτσούκος Γεώργιος Κρασάς, Ε. Κωνσταντινίδης, Σ. Κωνσταντινίδης, Κων. Μαγιάφης, Νικόλαος Μιχαλάκης, Νικόλαος Μιχαλάκης, Νικόλαος Μούλαλης, Αναστάσιος Οικονόμου, Κων. Πανταζίδης, Κων. Πανταζίδης, Κων. Πασαρής, Νικόλαος Πατινιώτης, Γεώργιος Πισπινής, Γεώργιος Σαρίνας, Συμεών Σαρίνας, Βασίλειος Χονδρός και Μιχαήλ Χονδρός.

Εθελοντικη Αιμοδοσια Τραπεζας αιματος Σωμα Εθελοντων Κοκκινιας

https://www.facebook.com/events/1438751293092985/

Νησος Χαλκη

Η Χάλκη κατοικείται από την προϊστορική εποχή. Για την προέλευση της ονομασίας της η επικρατέστερη εκδοχή είναι πως ονομάστηκε έτσι από τη λέξη «κάλχη» ή «χάλκη», που σημαίνει πορφύρα. Η άλλη εκδοχή είναι πως πήρε το όνομά της από τα ορυχεία επεξεργασίας χαλκού που υπήρχαν εκεί στην αρχαιότητα. Ο γεωγράφος Στράβων αναφερόταν στη Χάλκη ως «Χάλκια», ενώ ο Θουκυδίδης την ονομάτιζε «Χάλκη». Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Τιτάνες ήταν οι πρώτοι κάτοικοι. Οι Πελασγοί έζησαν στο νησί για πολλά χρόνια, αφήνοντας πίσω τους πολλά χτίσματα. Τους διαδέχθηκαν οι Κάρες,οι Δωριείς και αργότερα οι Φοίνικες. Η βασίλισσα της Χάλκης η Αρετάνασσα, έζησε στη Χάλκη και μετά την εξόρισαν στην Κάρπαθο όπου αυτοκτόνησε όταν έμαθε για το θάνατο του συζύγου της. Απομεινάρια 3 ναών προς τιμήν του θεού Απόλλωνα υπάρχουν ακόμα στην τοποθεσία Πευκιά. . Κατά την εποχή της ακμής του Αθηναϊκού κράτους, βρίσκουμε τη Χάλκη να πληρώνει κι αυτή το συμμαχικό φόρο. Στους ιστορικούς χρόνους φέρεται κατά καιρούς ως υποτελής της Καμίρου, ενώ αναφέρεται ως σύμμαχος των Αθηναίων στους φορολογικούς καταλόγους της Δηλίου Συμμαχίας, πράγμα που σημαίνει ότι είχε ανεξάρτητη διοικητική υπόσταση σ' εκείνη τη χρονική περίοδο. Αργότερα φαίνεται να εξαρτάται και πάλι από την Κάμιρο. Κι ακολουθεί την ακμή και την παρακμή της Ρόδου στους αιώνες που ακολουθούν. Τον 7ο αιώνα το νησί κυριεύουν οι Άραβες μέχρι το 825 οπότε και απελευθερώνεται. Οι Βενετοί και Γενοβέζεοι καταφτάνουν το 1204 και επισκευάζουν την αρχαία ακρόπολη, χτίζοντας ταυτόχρονα φρούριο στο νησάκι της Αλιμιάς. Κατά τον 14ο αιώνα οι Ιππότες της Ρόδου παραχώρησαν τη Χάλκη ως φέουδο στην οικογένεια Assanti από την Ischia. Τότε έχτισαν και το Κάστρο τους πάνω στα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης. Ανάμεσα στα οικόσημα σώζεται το οικόσημο του Μεγάλου Μαγίστρου D' Aubusson (1476-1530), ο οποίος αναστήλωσε το φρούριο μετά από καταστροφική επιδρομή που δέχτηκε η Χάλκη από τους Βενετούς. Στο κάστρο κατέφευγε ο πληθυσμός σε περίπτωση επιδρομής. Το 1523 τη Χάλκη την κυριεύουν οι Τούρκοι. Παίρνει μέρος στην επανάσταση του 1821. Κυριεύεται από τους Ιταλούς το 1912 και ενσωματώνεται μετά στην Ελλάδα μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα η τουρκοκρατούμενη Χάλκη φτάνει στο απόγειο της ακμής της. Μαζί με την Σύμη, την Κάλυμνο, το Καστελόριζο, αναπτύσσουν το εμπόριο και τη σπογγαλιεία. Ιδρύονται σχολεία και το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού σημειώνει κατακόρυφη άνοδο. Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας και κατά την ιταλοκρατία τα πατροπαράδοτα προνόμια καταργούνται, πλήττεται το εμπόριο κι η σπογγαλιεία κι αρχίζει η αιμορραγία της μετανάστευσης.Το 1912 η Χάλκη, όπως κι όλα τα Δωδεκάνησα περιέρχεται υπό ιταλική κυριαρχία, στρατιωτική αρχικά και πολιτική μετά το 1923.Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου η Χάλκη δοξάστηκε χάρη στους αγώνες και το αίμα άξιων τέκνων της, όπως ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος και ο λοχαγός Διογένης Φανουράκης. Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας και κατά την ιταλοκρατία τα πατροπαράδοτα προνόμια καταργούνται, πλήττεται το εμπόριο κι η σπογγαλιεία κι αρχίζει η αιμορραγία της μετανάστευσης.Το νησί έχει ενταχθεί στο κοινοτικό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών NATURA 2000 ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ).Η Χάλκη είναι ένα από τα μικρότερα νησιά του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων. Είναι ένα όμορφο νησί με παρθένες ομορφιές και πεντακάθαρες παραλίες.

Συναντηση συμμαθητων αποφοιτων 1976

Νησος Συμη

http://www.symi.gr/nisi.html

Η Σύμη είναι το όγδοο σε μέγεθος νησί της Δωδεκανήσου με έκταση 58,1 τ. χλμ. και μήκος ακτών 85 χλμ. Είναι ορεινή και βραχώδης. Γύρω της υπάρχουν νησίδες και βραχονησίδες. Η μεγαλύτερη νησίδα είναι η Νύμος και ακολουθούν τα Σεσκλιά. Οι βραχονησίδες είναι το Αρτηκονήσι, ο Κουλουντρός, το Τρούμπετο, ο Χονδρός, η Πλάτη, η Οξειά, οι Διαβατές και ο Μαρμαράς. Η διαμόρφωση των ακτών της παρουσιάζει ένα πλήθος από ακρωτήρια, όρμους και λιμάνια. Τα λιμάνια του νησιού είναι της Σκάλας στον όρμο της Σύμης, του Πεδίου στον ομώνυμο όρμο και του Πανόρμου ή Πανορμίτη, όπου βρίσκεται και η Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Σήμερα στο νησί υπάρχουν 5 οικισμοί : της Σύμης, του Εμπορειού, της Μαραθούντας, του Πεδίου και του Πανορμίτη.

Κάποτε οι κάτοικοι της Σύμης, όταν γνώριζε τη μεγάλη άνθηση στο εμπόριο και στη ναυπηγική, είχαν φθάσει τις 25000. Σήμερα, ο πληθυσμός φθάνει τους 2560 κάτοικους, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2001.Το ήμισυ περίπου του ενεργού πληθυσμού ασχολείται στις οικοδομικές εργασίες, στοεμπόριο, στα εστιατόρια, στα ξενοδοχεία, στις μεταφορές και στις επικοινωνίες, γενικότερα σε δραστηριότητες που συνδέονται άμεσα με τον τουρισμό. Αλλά και η μεταποίηση σε μεγάλο βαθμό ενεργοποιείται έμμεσα από το τουριστικό κύκλωμα. Σήμερα ο τουρισμός της Σύμης τροφοδοτείται από τους επισκέπτες της μιας μέρας, από τους πολυήμερους τουρίστες και από τους ιδιότυπους "τουρίστες" τους Συμιακούς της διασποράς. Το σύνολο σχεδόν των τουριστών της Σύμης διακινείται μέσω της Ρόδου. Η τουριστική περίοδος κρατά 7 μήνες (Απρίλιος-Οκτώβρης), όπως και στη Ρόδο με μεγάλη κίνηση στο τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου. Ο τουρισμός πολυήμερης παραμονής παρουσιάζει ανοδική πορεία τα τελευταία 10 χρόνια.

Μικρότερη δραστηριότητα εμφανίζει ο γεωργοκτηνοτροφικός κλάδος και η αλιεία.

Η ναυπηγική και η ξυλογλυπτική (έπιπλα, τέμπλα εκκλησιών, διακοσμητικά στοιχεία εσωτερικών σπιτιών, κτλ) που άλλοτε ήκμαζαν στο νησί, σήμερα έχει περιοριστεί σε δυο μικρά ναυπηγεία (ταρσανάδες) όπου γίνονται επισκευές και κατασκευές μικρών αλιευτικών σκαφών. Άλλη παραδοσιακή τέχνη είναι η επιπλοποιία, η οποία σήμερα περιορίστηκε σε δυο βιοτεχνίες που ασχολούνται αποκλειστικά με την κατασκευή παραδοσιακών επίπλων.

Bazzar ανταλλαγης τροφιμων

https://www.facebook.com/events/896729253702162/

Την σημερινή εποχή περισσότερο από άλλοτε είναι αναγκαίο να επαναπροσδιορισουμε αξίες και πρότυπα , τον τρόπο ζωής μας . αλλά και  να κάνουμε πράξη την συμμετοχή και την αλληλεγγύη .

Απελευθερωνουμε το χώρο και την ζωή μας απο αντικείμενα που δεν χρησιμοποιουμε πια.

Γλυκά , μαρμελάδες , ρούχα , βιβλία ,cd , παιχνίδια , γκραβούρες , διακοσμητικά , μικροαντικειμενα ,  ολα καθαρά και σε καλή κατάσταση θα αλλάξουν χέρια χωρίς χρήματα αλλα με ανταλλαγή τροφίμων .  Τα τροφιμα που θα συλλέξουμε θα διατεθούν σε φιλανθρωπικους φορείς .

Για να φερετε πραγματα στο παζαρι επικοινωνηστε
στα τηλεφωνα 2104120690  - 6973559851    10,00 εως 14,00 & 18,00 εως  20,00 καθημ  εκτος Σ/Κ

Το παζαρι θα γινει  Σαββατο & Κυριακη   6 & 7 Ιουνιου  απο 18.00 εως 21,00 στην Αίθουσα των Δομών Unesco Κοτυωρων 35 Νικαια 2ος οροφος

Emma Shapplin - La Notte Etterna

Γινε Μελος

https://www.facebook.com/groups/1421330151511109/

ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΜΕ ΤΡΟΦΙΜΑ

Σας περιμενουμε στο μεγαλο bazzar ανταλλαγης προιοντων με τροφιμα .

Γλυκά , μαρμελάδες , ρούχα , βιβλία ,cd , παιχνίδια , γκραβούρες , διακοσμητικά , μικροαντικειμενα ,  όλα καθαρά και σε καλή κατάσταση θα αλλάξουν χέρια χωρίς χρήματα αλλά με ανταλλαγή τροφίμων( μακαρόνια ρύζια ,όσπρια , λάδια , σάλτσα ντομάτας , αλεύρι , ζάχαρη ) .


 Τα τρόφιμα που θα συλλέξουμε θα διατεθούν σε φιλανθρωπικους και κοινωνικούς  φορείς .

Για να φέρετε πράγματα στο παζάρι επικοινωνηστε
στα τηλέφωνά  2104120690  - 6973559851    10,00 εως 14,00 & 18,00 εως  20,00 καθημ  εκτος Σ/Κ

Το παζάρι θα γίνει  Σάββατο & Κυριακή   6 & 7 Ιουνίου  απο 18.00 εως 21,00 στην Αίθουσα των Δομών Unesco Κοτυωρων 35 Νίκαια 2ος οροφος

Οργάνωση 

ΣΩΜΑ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ     Σ.Ε.Κ

https://www.facebook.com/groups/1421330151511109/

Το  Σ.Ε.Κ  δημιουργηθηκε απο συμμαθητες μας με σκοπο 

την κοινωφελη εργασια και αρωγη προς αδυναμες  κοινωνικες  ομαδες .