Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

Νήσος Αγκίστρι





Το μικρό αδερφάκι της Αίγινας, το πευκόφυτο Αγκίστρι, με το μοναδικό του χρώμα, είναι ο ιδανικός προορισμός για όσους ζητούν μια έρημη αμμουδιά και μερικές ήρεμες στιγμές χαλάρωσης.
 Εξωτικές παραλίες με κρυστάλλινα νερά, όπως η Δραγωνέρα, η Απόνησος και η Μάρεζα, παραδοσιακοί οικισμοί που έχουν κάτι από τη γοητεία των Κυκλάδων, όπως τα Λιμενάρια, και γραφικά ταβερνάκια για ουζάκι και φρέσκο ψάρι εκεί που σκάει το κύμα. Αυτό είναι το Αγκίστρι! Ένα κατάφυτο νησί του Αργοσαρωνικού, με έκταση μόλις 14 τ.χλμ., όπου τα πεύκα «λούζονται» στη θάλασσα και το αεράκι φέρνει μυρωδιές από τα ανθισμένο θυμάρι και τη ρίγανη. Αποτελεί ιδανικό προορισμό για καλοκαιρινές διακοπές, αλλά και για ένα σαββατοκύριακο, αφού απέχει από το λιμάνι του Πειραιά μόνο 2 ώρες με το πλοίο ή 55’ με τα «Ιπτάμενα Δελφίνια». Αποτελεί αγαπημένη εξόρμηση και για όσους λατρεύουν το camping, το ποδήλατο ή τις πεζοπορίες στη φύση.
Η Σκάλα, το λιμάνι όπου δένουν τα μεγάλα ferry, σφύζει από ζωή, με υπερσύγχρονες μονάδες ξενοδοχείων, γραφικά ταβερνάκια, καλαίσθητα café και club για τη βραδινή σας διασκέδαση. Η παραλία της με τη χρυσαφένια αμμουδιά είναι ιδανική για χαλάρωση στα καταγάλανα νερά της. Η ολόλευκη εκκλησία των Αγίων Αναργύρων με το γαλάζιο τρούλο της ξεχωρίζει με την επιβλητική παρουσία της. Κοντά στη Σκάλα υπάρχουν δύο γραφικοί οικισμοί: η Σκληρή, με τα σπίτια της μέσα στο πράσινο και την όμορφη θέα στη θάλασσα, και το Μετόχι, πλημμυρισμένο από πεύκα, που προσφέρει πανοραμική θέα στη Σκάλα και την Αίγινα.
Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μεγαλοχώρι ή Μύλος (από τον μοναδικό αλευρόμυλο του νησιού που λειτουργούσε ως τη δεκαετία του ‘60), ένας ήσυχος οικισμός με κατάλευκα σπίτια, τα οποία στολίζονται από ολάνθιστες αυλές και φρεσκοασβεστωμένα πεζούλια.  Περπατώντας στα γραφικά σοκάκια του, που ξεκινούν από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, νομίζεις πως βρίσκεσαι σε νησί των Κυκλάδων. Το Μεγαλοχώρι χτίστηκε αρχικά σε ύψωμα και ονομάστηκε Κατούντι που σημαίνει χωριό, στην αρβανίτικη διάλεκτο. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι κάτοικοι κατέβηκαν κοντά στη θάλασσα και δημιούργησαν το λιμάνι –ένα από τα δύο που έχει σήμερα το νησί. Σε αυτό «δένουν» τα «Ιπτάμενα Δελφίνια», ενώ τα καλοκαίρια γεμίζει από κότερα.
Πάντως, το πιο γραφικό χωριό του νησιού είναι τα Λιμενάρια, που ξεπετάγονται μέσα από τα πεύκα, τα κυπαρίσσια και τις ελιές, με πέτρινα σπίτια, την εκκλησία της Αγίας Κυριακής, το παλιό σχολείο, το γραφικό καφενείο-ταβέρνα, που προσφέρεται για ξεκούραση και ντόπιες νοστιμιές και τους παραδοσιακούς φούρνους που γεμίζουν τον αέρα μυρωδιές από φρεσκοψημένα καρβέλια, που ανοίγουν την όρεξη!
Το Αγκίστρι είναι ιδανικός τόπος για να απολαύσετε τον ήλιο και τη θάλασσα, να χαλαρώσετε και να ανανεωθείτε. Ανακαλύψτε τον!
Ιστορία του νησιού…
Η ιστορία του νησιού χάνεται στα μονοπάτια του χρόνου. Σε καιρούς αλλοτινούς, το Αγκίστρι αποτελούσε μαζί με την Αίγινα και τα γύρω νησιά το Βασίλειο της Αίγινας, όπου διαφέντευε ο μυθικός βασιλιάς Αιακός. Το νησί κατοικείται από τον 5ο π.Χ. αι., όταν μια ομάδα κατοίκων της Πελοποννήσου εγκαταστάθηκε σε αυτό. Σύμφωνα με τον Όμηρο, υπήρξε το απάνεμο λιμάνι των γενναίων Μυρμιδόνων και έλαβε μέρος στον Πόλεμο της Τροίας. Στο ομηρικό έπος αναφέρεται ως «Πιτυόνησος»  (δηλαδή, Πευκόνησος) και αποτέλεσε θερινή του κατοικία του βασιλιά Αιακού. Στις θαλασσινές σπηλιές του λέγεται πως κρύφτηκε η Αφαία
(Άφα = Άφαντη), η νεαρή Βριτόμαρτη, για να γλιτώσει από τους Αιγινήτες ψαράδες. Η θεά Άρτεμις, για να τη βοηθήσει, της έδωσε λουλούδια να στολίσει το κεφάλι της, ώστε να μην την αναγνωρίσουν. Έτσι, το νησί  πήρε το όνομα «Κεκρυφάλεια» (= όμορφα στολισμένο κεφάλι). Σ’ αυτήν αναφέρονται τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Διόδωρος.
Ένας ακόμη μύθος που συνδέεται με το νησί είναι αυτός των «Τελχίνων». Πρόκειται για  μυθικά πλάσματα (ονομάζονταν παιδιά του νερού και της γης), άξιοι τεχνίτες και μουσικοί, οι οποίοι εξορίσθηκαν από τη Ρόδο και βρήκαν καταφύγιο στο λιμάνι της Σκάλας. Οι κάτοικοι του νησιού, επειδή δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είδους πλάσματα ήταν, τους ονόμασαν «Φώκιες». Ακόμη και σήμερα το λιμάνι αυτό αποκαλείται «το λιμάνι της Φώκιας». Ωστόσο, είναι πιθανό ότι εδώ μπορεί να έβρισκαν καταφύγιο και τροφή πολλές φώκιες.
Γύρω στα τέλη του 17ου αιώνα το Αγκίστρι λέγεται ότι κατοικήθηκε από Αρβανίτες, στα δυτικά, δίπλα στη Λίμνη που υπάρχει ως τις μέρες μας. Η πλούσια παράδοση των Αρβανιτών εμπλούτισε ποικιλοτρόπως την ιστορία του νησιού, γεγονός που εξηγεί και τις πλουμιστές φορεσιές που φορούν ακόμη και σήμερα ορισμένες ηλικιωμένες γυναίκες που μιλούν την αρβανίτικη διάλεκτο. Όμως, εξαιτίας των επιδρομών των πειρατών, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την περιοχή λίγα χρόνια αργότερα και μετακινήθηκαν νοτιότερα, δημιουργώντας ένα νέο χωριό, διατηρώντας, ωστόσο, το ίδιο όνομα, Λιμενάρια που σημαίνει χωριό δίπλα στη λίμνη).
Στην Επανάσταση του 1821, το μικρό Αγκίστρι έδωσε το αίμα του για τη λευτεριά. Ωστόσο, η πιο σημαντική χρονιά για το νησί υπήρξε το 1835, όταν με Βασιλικό Διάταγμα δημιουργήθηκε η Κοινότητα Αγκιστρίου, καταγράφοντας 248 κατοίκους. Σιγά-σιγά, ο πληθυσμός του νησιού αυξανόταν όλο και πιο πολύ. Μέχρι το 1960 η συγκοινωνία γινόταν με καΐκια από την Αίγινα, ενώ σήμερα η πρόσβαση στο νησί γίνεται καθημερινά με μεγάλα ferry boat και «Ιπτάμενα Δελφίνια» από το λιμάνι του Πειραιά.
Αξίζει να δείτε και να κάνετε
• Το Λαογραφικό Μουσείο του νησιού, που φιλοξενείται στο Πνευματικό Κέντρο Αγκιστρίου, ένα κομψό διώροφο κτίριο στην καρδιά του Μεγαλοχωρίου, δωρεά του εφοπλιστή κ. Ξανάλατου. Θα σας «ταξιδέψει» στην καθημερινή ζωή των κατοίκων του τόπου στο διάβα του χρόνου
• Το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, μέσα στα πεύκα, στον δρόμο προς την Απόνησο. Είναι το πρώτο που δημιουργήθηκε στο νησί και ένα μέρος του είναι προστατευόμενο από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.
• Τα Λιμενάρια, τον πιο παραδοσιακό οικισμό του νησιού, με πλακόστρωτα καλντερίμια, πετρόχτιστα σπίτια και  παραδοσιακούς φούρνους που ψήνουν πεντανόστιμο ψωμί. 
• Βόλτες με τα πόδια στο γραφικό Μεγαλοχώρι με τις όμορφες γειτονιές. 
• Τους οικισμούς Μετόχι και Σκληρή, με πυκνή βλάστηση και μαγευτική θέα.
• Την ειδυλλιακή Λίμνη του νησιού που την άνοιξη γεμίζει από πολλά είδη πουλιών.
• Τον γύρο του νησιού με το παραδοσιακό ξύλινο καραβάκι, ανακαλύπτοντας τις θαλασσινές σπηλιές, τα δαντελωτά ακρογιάλια και τις εξωτικές παραλίες.
• Το πιο δυνατό ηλιοβασίλεμα από την Απόνησο.
• Εκδρομή με τα τοπικά καραβάκια στην Αίγινα (σε 10’).
• Θαλασσινή εξόρμηση με ιστιοπλοϊκό ή ταχύπλοο στα κοντινά νησάκια, όπως η Μετώπη, η Μονή, η Κυρά, το Σπαλαθονήσι και η Δωρούσα. 
• Βόλτα με το τουριστικό τρενάκι στις παραλίες του νησιού. Καλύτερη ώρα είναι το δειλινό, που χαρίζει μαγευτικές εικόνες.
• Αξίζει να επισκεφθείτε τις σημαντικές εκκλησίες του νησιού: Ζωοδόχος Πηγή (η Μητρόπολη) στο Μεγαλοχώρι, Άγιοι Ανάργυροι στη Σκάλα, Αγία Κυριακή στα Λιμενάρια, Παναγία στο Μετόχι με την απίστευτη θέα και τα εκκλησάκια των Αγίων Πάντων και Αγίων Θεοδώρων, πάνω από το Μεγαλοχώρι.
Το Αγκίστρι στο πιάτο σας
Στο νησί θα βρείτε πολλές ταβέρνες με νόστιμους μεζέδες, ολόφρεσκα ψάρια και θαλασσινά που αλιεύονται καθημερινά από τους ψαράδες του νησιού. Παραδοσιακές συνταγές θεωρούνται η μουσέντα ή μουσούντα (είδος χορτόπιτας), η κολοκυθόπιτα ή λακλώρι και από γλυκά οι δίπλες, οι λουκουμάδες και οι τηγανίτες. Πεντανόστιμα είναι τα προϊόντα που παράγει ο τόπος, όπως οι πράσινες ελιές θρούμπες, η κάππαρη, το εξαιρετικής ποιότητας πευκόμελο, ενώ στο νησί φυτρώνουν πολλά αρωματικά βότανα (θυμάρι, ρίγανη, φασκόμηλο, χαμομήλι).  Τα ποτήρια θα τσουγκρίσουν με ντόπιο κρασί από διάφορες ποικιλίες σταφυλιών (κυρίως Ροδίτης). Ωστόσο, το χταποδάκι στα κάρβουνα θα το συνοδεύσετε με τσιπουράκι που παράγεται σε παραδοσιακό ρακοκάζανο, από διάφορες ποικιλίες σταφυλιών.
Στη Σκάλα, στο Μεγαλοχώρι, στην Απόνησο, στα Λιμενάρια υπάρχουν ταβέρνες και εστιατόρια για κάθε γούστο.
Στο Αγκίστρι θα βρείτε, ακόμη, πολλές καφετέριες και μπαράκια για τη νυχτερινή σας διασκέδαση.
Σαν στο σπίτι σας
Στο νησί θα βρείτε πλήθος καταλυμάτων στη Σκάλα, στο Μεγαλοχώρι, στη Σκληρή και θα απολαύσετε υψηλή ποιότητα παρεχόμενων υπηρεσιών και οικονομικές τιμές.
Περισσότερα καταλύματα θα βρείτε στον διαδικτυακό τόπο του νησιού: www.agistri.com.gr .
Βουτιές για καρτ ποστάλ!
Στο Αγκίστρι θα κολυμπήσετε σε ονειρεμένες παραλίες με πεντακάθαρα νερά και πεύκα που «λούζονται» στα κύματα. Στο Μεγαλοχώρι ή στη Σκάλα υπάρχουν αρκετές αμμώδεις παραλίες, οργανωμένες, με ξαπλώστρες, ομπρέλες και café ή ταβερνάκια. Από τις παραλίες του νησιού ξεχωρίζουν η Απόνησος, η Δραγωνέρα και η Μάρεζα (ή Μάριζα). Η πρόσβαση σε όλες τις παραλίες είναι εύκολη.
• Απόνησος: Εξωτική παραλία, δυτικά από τα Λιμενάρια, με πεύκα που φθάνουν ως τη θάλασσα και καταλήγουν σε λεία βράχια. Στον φυσικό όρμο αγκυροβολούν πολλά σκάφη. Στο ταβερνάκι «Απόνησος» θα απολαύσετε ολόφρεσκα ψάρια και θαλασσινά.
• Δραγωνέρα: Για να φθάσετε ως εκεί θα διανύσετε μια μαγευτική διαδρομή ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο, μετά το Μεγαλοχώρι. Η παραλία αποτελείται από τη Μικρή και Μεγάλη Δραγωνέρα, με γαλαζοπράσινα νερά και πεύκα ως τα κύματα. Είναι οργανωμένη με ξαπλώστρες και ομπρέλες, καντίνα και θαλάσσια σπορ.
• Μάρεζα: Απέχει 200 μ. από τα Λιμενάρια, σε μαγευτική τοποθεσία, βραχώδης παραλία, με βαθιά, κρυστάλλινα νερά και πεύκα.
• Σκληρή & Χαλικιάδα: Δυτικά από το λιμάνι της Σκάλας βρίσκεται η Σκληρή, μικρή, βραχώδης παραλία, με κρυστάλλινα νερά, και ακολουθεί η παραλία της Χαλικιάδας, με λευκά βότσαλα, ιδανική για ψαροντούφεκο.
• Σκάλα: Οργανωμένη αμμουδερή παραλία με κρυστάλλινα αβαθή νερά, μόλις 100 μ. από το λιμάνι. Κατά μήκος της ακτής θα βρείτε καλές ψαροταβέρνες με θέα θάλασσα.
• Μεγαλοχώρι ή Μύλος: Ωραία παραλία με καταγάλανα νερά, βότσαλο και άμμο, ιδανική για κολύμπι, στην πρωτεύουσα του νησιού. Εδώ θα βρείτε πολλά ουζερί, ταβέρνες, café και snack-bar.
Ημέρες  πολιτισμού, παράδοσης  και κεφιού
Στο νησί θα έχετε την ευκαιρία να διασκεδάσετε με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται από τον Δήμο  Αγκιστρίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Στη Σκάλα και το Μεγαλοχώρι για τη διασκέδασή σας όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας, υπάρχουν café-snack bar και club.
Μετά το λιμάνι της Σκάλας, στη Σκληρή, σε πευκόφυτη περιοχή, πάνω στη θάλασσα, με πανοραμική θέα στο Σαρωνικό, βρίσκεται το «Hook Club», στο οποίο υπάρχει οργανωμένη παραλία, beach café-snack bar με φαγητό και club για τη διασκέδασή σας από το πρωί ως τα ξημερώματα.
Δραστηριότητες στη φύση
Στο εξωτικό Αγκίστρι θα ανακαλύψετε πολλούς κολπίσκους για να επιδοθείτε στα θαλάσσια σπορ, όπως κολύμπι, windsurfing, θαλάσσιο σκι και ψάρεμα. Ο βραχώδης βυθός σε πολλά σημεία του νησιού προσφέρεται για υποβρύχιο ψάρεμα και καταδύσεις.
Με ιστιοπλοϊκό ή με ταχύπλοο μπορείτε να ανακαλύψετε τα νησάκια που βρίσκονται γύρω από το Αγκίστρι και αποτελούν κι αυτά αξιόλογα σημεία για εξερευνήσεις. Είναι τα νησάκια Μετώπη, Δωρούσα, Κύρα και το Σπαλαθρονήσι, με παραλίες που θα ανήκουν αποκλειστικά σε εσάς!
Το νησί είναι «Παράδεισος» για όσους αγαπούν την πεζοπορία και την ποδηλασία. Το Αγκίστρι είναι μικρό σε έκταση και χωρίς μεγάλα υψόμετρα, συνεπώς όσοι αγαπάτε την πεζοπορία,  μπορείτε να κάνετε πολύ όμορφες διαδρομές, ακολουθώντας τα κατάφυτα μονοπάτια, μέσα στο πανέμορφο δάσος του νησιού ή να πάτε από το ένα χωριό στο άλλο με τα πόδια, αφού οι αποστάσεις μεταξύ τους είναι πολύ μικρές.
Τα απογεύματα, επίσης, μπορείτε να επιδοθείτε στην ιππασία ή να πάτε μια βόλτα με την άμαξα, στο Κέντρο Ιππασίας στο Μεγαλοχώρι («Agistri Horse Riding & Carriage», τηλ. 6944 576333) και, αν είστε έμπειροι ιππείς, θα εξερευνήσετε το ορεινό Αγκίστρι με το άλογο.
Πώς θα πάτε:
Με ferry boat (επιβατηγά και οχηματαγωγά) από το λιμάνι του Πειραιά, καθημερινά. Διάρκεια ταξιδιού: 2 ώρες (Hellenic Seaways: 210-4117341, 210-4199000, www.hellenicseaways.gr).
Με «Ιπτάμενα Δελφίνια» από το λιμάνι του Πειραιά, καθημερινά 3 δρομολόγια. Διάρκεια ταξιδιού: 55’ (Hellas Flying Dolphins: Αγκίστρι: 22970-4199200. AEGEAN Flying Dolphins: 210-4121654).
Από την Αίγινα, θα ταξιδέψετε με το «Αγκίστρι Express» ή με θαλάσσιο ταξί (συχνά δρομολόγια το καλοκαίρι).
Πληροφορίες για το νησί: www.agistri.com.gr

Πληροφορίες

Όνομα:Αγκίστρι
Τηλέφωνο Αστυνομικού Τμήματος:(+30) 22970 23333
Τηλέφωνο Νοσοκομείου:(+30) 22970 91110
'Ωρες Ferry Boat:Από Πειραιά προς Αγκίστρι: 1 ώρα and 30 λεπτά
Από Πειραιά μέσω Αίγινας: 2 ώρες














Κυριακή 23 Αυγούστου 2015

Νησος Πόρος




Ο Ναός του Ποσειδώνα
... ο Πόρος από την αρχαιότητα αποτελείται από δύο νησιά, τη Σφαιρία,
που πήρε το όνομά της από τον Ηνίοχο του Πέλοπα, Σφαίρο,
και την Καλαυρία (καλή αύρα). Η Καλαυρία αρχικά ήταν αφιερωμένη
στο θεό Απόλλωνα ο οποίος την παραχώρησε στο θεό Ποσειδώνα,
ως αντάλλαγμα για τους Δελφούς.
Η Καλαυρεία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την Σφαιρία, κατάφυτη
με άφθονα νερά, ενώ η Σφαιρία είναι ένας βράχος ηφαιστειακής προέλευσης.
Κατά τη Μυθολογία η Αίθρα μητέρα του Θησέα, πηγαίνοντας στη Σφαιρία
για να προσφέρει τιμές στο μνήμα του Σφαίρου, μετά από ένα όνειρο
που της έστειλε η Θεά Αθηνά, συνευρέθηκε με τον Ποσειδώνα.
Σε εκείνο το μέρος ίδρυσε ναό προς τιμήν της Απατούρια Αθηνάς και ονόμασε
τη Σφαιρία, Ιερά. Προς τιμή της Απατούριας Αθηνάς τελούνταν τα Απατούρια, που είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα και διαρκούσαν τρεις ημέρες.

Στο Βόρειο τμήμα του νησιού υπάρχουν τα ερείπια
του Ναού του Ποσειδώνα,
που κτίστηκε γύρω στα 520 π.Χ.
Ο κυρίως ναός ήταν Δωρικού ρυθμού, ορθογώνιος περίπτερος
με 6 και 12 κίονες στις πλευρές του. Γύρω του υπήρχε περίβολος, αρκετές στοές και τεμένη.
Κοντά στο ναό υπήρχε ο οικισμός
της Καλαυρίας, ενώ στον κόλπο
της Βαγιωνιάς υπήρχε άλλος αρχαίος οικισμός που
καταποντίστηκε στη θάλασσα.
Στο ναό του Ποσειδώνα το 322π.χ., κατέφυγε ο αρχαίος Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης, κυνηγημένος από τον Φίλιππο της Μακεδονίας. Τελικά έδωσε τέλος στη ζωή του στον περίβολο του ναού, πίνοντας κώνειο.

Ο αρχαίος ρήτορας Δημοσθένης

Με έδρα το ιερό του Ναού του Ποσειδώνα στην Καλαυρία, ιδρύεται
η Αμφικτιονία της Καλαυρίας. Θρησκευτική και αργότερα πολιτική ομοσπονδία. Μέλη της ήταν επτά πόλεις, η Ερμιόνη, η Επίδαυρος,
η Αίγινα, οι Πρασιές,
η Αθήνα κι ο Ορχομενός.
Η Αμφικτιονία χρησίμευε για επίλυση τυχόν διαφορών τους, καθώς
και για εμπορικές συναλλαγές.
Γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της
από τα τελευταία προϊστορικά χρόνια μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ.

Ο Ναός του Ποσειδώνα

Ανακαλύφθηκε Πανάρχαιος Οικισμός στον Πόρο...
...της πρώιμης Εποχής του Χαλκού, στη θέση Κάβος Βασίλη
στην ΒΑ πλευρά του νησιού.
Ο Οικισμός αυτός είναι ο παλαιότερος που έχει ανακαλυφθεί έως τώρα
στη Τροιζηνία. Ήρθαν στο φώς
δυο καλά διατηρημένα
κτίρια με μεγάλες αίθουσες
και αποθηκευτικούς χώρους.
Με αυτόν τον οικισμό πιθανότατα
να σχετίζετε και το ναυάγιο
που βρέθηκε πριν μερικά χρόνια
στην νήσο Δοκό και χρονολογείται
την ίδια περίοδο.
Πανάρχαιος Οικισμός

Στη βραχονησίδα Μόδι...
...στα ανατολικά του Πόρου ανακαλύφθηκε πρόσφατα ένας σημαντικός ναυτικός οικισμός που χρονολογείται στην τελευταία φάση της Μυκηναϊκής περιόδου (τον 13ου αιώνα π.χ.) Τα ευρήματα μαρτυρούν ότι οι κάτοικοι
τους είχαν εμπορικές συναλλαγές με άλλες περιοχές του Αιγαίου.

Ο Πόρος διαδραμάτισε...
... σπουδαίο ρόλο κατά
την Επανάσταση του 1821,
από την περίοδο της οποίας
σώζονται πολλά μνημεία.
Υπήρξε έδρα της κυβέρνησης
από 15 Απριλίου - 16 Ιουνίου 1827. Τον Οκτώβρη του 1828
στον Πόρο έγινε η σύσκεψη
των τριών Δυνάμεων, οι οποίες καθόρισαν τα σύνορα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Ο Εμπρησμός του στόλου
Από τον Πόρο ξεκίνησε ο συμμαχικός στόλος για τη νικηφόρα ναυμαχία
του Ναυαρίνου το 1827. Στο λιμάνι του Πόρου εγκαταστάθηκε το 1830
ο πρώτος πολεμικός ναύσταθμος της Ελεύθερης Ελλάδας.
Ιδιαίτερα σημαντικά ιστορικά γεγονότα διαδραματίζονται στον Πόρο
το 1831 κατά τη διάρκεια της ισχυρής εμφύλιας διαμάχης ανάμεσα
στον Ι. Καποδίστρια και τους Υδραίους, που είχε σαν αποτέλεσμα την ανατίναξη ενός μέρους του Ελληνικού Στόλου που ήταν αγκυροβολημένος
στον όρμο του Πόρου.








Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου 24 Αυγούστου 1572

Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, πίνακας του Φρανσουά Ντιμπουά


Με τον χαρακτηρισμό αυτό έμεινε στην ιστορία η γενική σφαγή των Διαμαρτυρομένων (Ουγενότων) στο Παρίσι, από τους Ρωμαιοκαθολικούς, στις 24 Αυγούστου 1572, κατά την ημέρα της εορτής του Αγίου Βαρθολομαίου. Ως έκφραση χρησιμοποιείται στον καθημερινό λόγο για περιπτώσεις μαζικών και βίαιων εκκαθαρίσεων.
Ο τερματισμός του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Διαμαρτυρομένων και Καθολικών στη Γαλλία με το Διάταγμα του Αγίου Γερμανού (1570) δεν έλυσε το πρόβλημα στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο χριστιανικά δόγματα, που διεκδικούσαν την άσκηση επιρροής στον άβουλο βασιλιά Κάρολο Θ’. Ο διορισμός στο ανακτορικό συμβούλιο του προτεστάντη ναυάρχου Γκασπάρ Ντε Κολινί και η μεγάλη επιρροή του στον βασιλιά προκάλεσε την αντίδραση των Ρωμαιοκαθολικών.
Οι μηχανορραφίες του Ντε Κολινί ανάγκασαν τη βασιλομήτορα Αικατερίνη των Μεδίκων να ζητήσει τη στήριξη των Καθολικών. Έπεισε τον γιο της ότι ο Ντε Κολινί δήθεν συνωμοτούσε εναντίον του και ότι έπρεπε να τον εξουδετερώσει. Η αφορμή δόθηκε στις 18 Αυγούστου, όταν στο Παρίσι είχαν συρρεύσει πολλοί ουγενότοι ευγενείς για τον γάμο του Ερρίκου των Βουρβώνων, βασιλιά της Ναβάρας, με την αδελφή του γάλλου βασιλιά Μαργαρίτα του Βαλουά.
Η απόπειρα εναντίον του Ντε Κολινί στις 22 Αυγούστου απέτυχε και τότε η Αικατερίνη έπεισε τον Κάρολο να διατάξει τη σφαγή όλων ανεξαιρέτως των Διαμαρτυρόμενων του Παρισιού. Τη νύχτα της 23ης προς την 24η Αυγούστου χιλιάδες διαμαρτυρόμενοι σφαγιάστηκαν και μέσα στη σύγχυση που δημιουργήθηκε και αρκετοί καθολικοί. Την εκτέλεση του σχεδίου ανέλαβε ο δούκας Ερρίκος της Γκύζης, που είχε προετοιμάσει κατάλληλα τους  φανατικούς Ρωμαιοκαθολικούς στρατιώτες του για την επίτευξη του αιφνιδιασμού.
Την επόμενη ημέρα ανάλογες σφαγές σημειώθηκαν και σε άλλες γαλλικές πόλεις με προτεσταντικό πληθυσμό, όπως η Λιόν, η Ρουέν, το Μπορντώ και η Ορλεάνη. Όταν στις 3 Οκτωβρίου 1572 με βασιλική διαταγή τερματίστηκαν οι σφαγές, πάνω από 30.000 διαμαρτυρόμενοι είχαν χάσει τη ζωή τους.
Τα γεγονότα της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου αποτέλεσαν θρίαμβο για τη βασιλομήτορα Αικατερίνη των Μεδίκων και των φανατικών Καθολικών. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ’ χαιρέτησε τη σφαγή των Διαμαρτυρομένων και διέταξε δημόσιες προσευχές ευχαριστίας προς τον Θεό. Η Γαλλία, όμως, βγήκε ζημιωμένη από την παράλογη αυτή έκρηξη της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας. Ο εμφύλιος θρησκευτικός πόλεμος αναζωπυρώθηκε και η χώρα έχασε τις συμμαχίες της με τις προτεσταντικές χώρες.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/814#ixzz3jhxys2Fz







Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015

Νήσος Υδρα










Η ΥΔΡΑ, στην σκιά των Ένδοξων προγόνων ...



Το όνομα της Ύδρας οφείλεται στα άφθονα νερά, που ανάβλυζαν από τις πλούσιες πηγές που είχε στην αρχαιότητα.
Οι ιστορικοί αναφέρουν το νησί με το όνομα Υδρέα και στο εσωτερικό του νησιού έχουν διασωθεί ίχνη αρχαίων οικισμών, όπως μαρτυρούν αρχαιολογικές ανασκαφές στη θέση Επισκοπή.
Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Δρύοπες.
Από πολύ νωρίς η Ύδρα χρησιμοποιήθηκε ως ναυτικός σταθμός, με αποτέλεσμα να πρωτοστατήσει στο θαλάσσιο εμπόριο και στις επικοινωνίες.
Ιδιαίτερη άνθιση παρουσιάζει το εμπόριο στο τέλος του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου.
Τότε οι Υδραίοι εκμεταλλεύτηκαν την Άγγλο-Γαλλική διαμάχη και αποκόμισαν τεράστια κέρδη, ελέγχοντας το θαλάσσιο εμπόριο.




Σημαντική ήταν η βοήθειά της Ύδρας στον εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1821.
Οι παραμονές του Ιερού Αγώνα, βρίσκουν το νησί πανέτοιμο, οικονομικά και πολεμικά.
Διαθέτει 130 ετοιμοπόλεμα πλοία χωρητικότητας 30.000 τόνων, 5.400 άνδρες και 2.400 κανόνια.
Δίκαια ο Ιμπραήμ αποκάλεσε την Ύδρα "Μικρή Αγγλία".

Ο Υδραϊκός στόλος μαζί με το στόλο των Σπετσών και των Ψαρών, κυριάρχησε στη θάλασσα κατά τον επταετή αγώνα, συμβάλλοντας έτσι αποφασιστικά στην απελευθέρωση της Ελλάδας, θυσιάζοντας παράλληλα ανθρώπινες ζωές, πλοία και χρήματα.
Η προσφορά της Ύδρας στο Γένος συνεχίζεται, δίνοντας στην Ελλάδα έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πέντε Πρωθυπουργούς και αναρίθμητους Υπουργούς: Ο Γεώργιος Κουντουριώτης, διετέλεσε Πρόεδρος του Εκτελεστικού κατά την επανάσταση, μέλος του Συμβουλίου του Καποδίστρια και επί Όθωνα, Πρωθυπουργός και Υπουργός Ναυτικών.
Ο Αντώνιος Κριεζής, Πρωθυπουργός επί Όθωνα. Ο Δημήτριος Βούλγαρης, επτά φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Ο Αθανάσιος Μιαούλης, τρεις φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Ο Πέτρος Βούλγαρης, Πρωθυπουργός της Ελλάδας.



Την επανάσταση κήρυξε στο νησί ο πλοίαρχος Αντ. Οικονόμου. Θαλασσομάχοι του '21 ήταν, ο Ναύαρχος του τρινήσιου στόλου Α. Μιαούλης, οι ναυμάχοι, Ιάκ. και Μαν. Τομπάζης, Αναστ. Τσαμαδός, Γ. Σαχτούρης, Γ. Σαχίνης, Αντ. Κριεζής και οι Βώκοι. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν και οι πυρπολητές Ι. Ματρόζος, Ανδρ. Πιπίνος και ο Βατικιώτης.

Το 1912, ο Υδραίος ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, ως αρχηγός του ελληνικού στόλου, νίκησε τον τουρκικό στόλο στα στενά του Ελλησπόντου.
Το 1924, ο Παύλος Κουντουριώτης αναγορεύτηκε πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Την ίδια περίοδο, ο Νικόλαος Βότσης, τορπίλισε τουρκικό θωρηκτό μέσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.



Επί μισό αιώνα, τα Ναυτικά Υπουργεία τα διαχειρίζονταν Υδραίοι.
Στην Εκκλησία, η Ύδρα έδωσε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Δωρόθεο Κοτταρά, και τους Μητροπολίτες, Πάτση, Παρίση, Επιφάνειο, Καλαφάτη και Προκόπιο Γεωργαντόπουλο.
Στις επιστήμες και στα γράμματα, έδωσε τους Ακαδημαϊκούς Α. Λιγνό, Ι. Χαραμή, Ν. Χατζηκυριακό-Γκίκα, Π. Τέτση και το ζωγράφο Ν. Νικολάου.
Η Ύδρα αναπτύχθηκε και έλαβε τη σημερινή της μορφή τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου και τις πρώτες του 19ου αιώνα.

Τότε, η παλιά πόλη της Κιάφας εγκαταλείπεται και οι κάτοικοι συγκεντρώνονται γύρω από τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο λιμάνι, το οποίο μαζί με ένα μέρος της παλιάς πόλης, δημιούργησε τη σημερινή πόλη.
Ο οικισμός έχει αμυντικό χαρακτήρα, όπως δείχνουν η συνεχής δόμηση, οι ψηλοί μαντρότοιχοι των σπιτιών και οι στενοί δρόμοι.
Πολλοί κάτοικοι εγκαταλείπουν το νησί και μετακομίζουν στην Αθήνα και κυρίως στον Πειραιά, γύρω από την Εκλλησία του Αγίου Νικολάου, δημιουργώντας τη δική τους παροικία.

περισσότερα >>
Νεολιθική περίοδος - Μυκηναϊκή εποχή - Αρχαϊκοί χρόνοι
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα (επιφανειακά ευρήματα, θραύσματα αγγείων, κατάλοιπα οικισμού στην θέση Επισκοπή, κτλ), η επίκοιση στο νησί ανάγεται στους πολύ προ της Ομηρικής περιόδου χρόνους, δηλαδή στην Ύστερη Νεολιθική εποχή (3000 - 2600 π.Χ.).

Η Ύδρα φαίνεται ότι δεν κατάφερε στους αιώνες που ακολούθησαν, να εξελιχθεί σε τόπο κοινωνικά και ιστορικά συγκροτημένο.

Η Υδραία λοιπόν, όπως την ονομάζει ο Ηρόδοτος, περίπου τον 13ο π.Χ. αιώνα, γίνεται τόπος εγκατάστασης και διαμονής Δρυόπων αγροτών, βοσκών και ψαράδων, ανθρώπων σκληροτράχηλων χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες και αναζητήσεις πέρα των στενών ορίων του τόπου τους, οι οποίοι προηγουμένως ζούσαν στις ορεινές περιοχές του Παρνασσού και της Οίτης. Δύο αιώνες αργότερα, με την κάθοδο των Δωριέων, οι Δρύοπες εξαφανίζονται και χάνεται κάθε ίχνος ζωής στο νησί.

Κατά την πρώιμη αρχαιότητα ο ιστορικός της ρόλος εξακολουθεί να παραμένει ασήμαντος. Το πιθανότερο είναι να υπαγόταν στην δικαιοδοσία του πανίσχυρου τότε, Βασιλείου των Μυκηνών (Ομήρου Ηλιάδα, στ. 100 - 109) από το οποίο γύρω στα 560 π.Χ. περιήλθε αρχικά στους Ερμιονείς μέχρι το 525 π.Χ., οπότε σύμφωνα με ιστορική μαρτυρία του Ηροδότου, αγοράστηκε από Σάμιους πολιτικούς φυγάδες για να παραδοθεί αργότερα από αυτούς στους Τροιζηνίους που επιμόνως επιζητούσαν την κατοχή της κυρίως για λόγους καλλιέργειας και βοσκής των αιγοπροβάτων τους. Υπό την εξουσία των Τροιζήνιων, η Ύδρα παραμένει μέχρι τον 4ο π.Χ. αιώνα.

Ιστορικοί της αρχαιότητας σπανίως κάνουν μνεία του ονόματός της. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Ηρόδοτος (Γ' 19), ο Γεωγράφος Πτολεμαίος (Δ' 334), ο περιηγητής Παυσανίας (Β' 439) και οι Λεξικογράφοι: Στέφανος ο Βυζάντιος (6ος αιώνας πχ) και Ησύχιος (5ος αιώνας π.Χ.).
Κλασικοί - Ρωμαϊκοί-Βυζαντινοί χρόνοι
Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει για την Ύδρα στους Κλασικούς χρόνους είναι η αναφορά του Στέφανου του Βυζάντιου σε έναν κωμωδιογράφο με το όνομα Ευάγης, ο οποίος κατοικούσε στο νησί.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο νησί. Το γεγονός αυτό δημιούργησε αρχικά την εντύπωση ότι η Ύδρα παρέμενε ακατοίκητη στα Ρωμαϊκά και τα Βυζαντινά χρόνια. Όμως οι ανασκαφές στην Επισκοπή μαρτυρούν ότι η Ύδρα αυτή την εποχή κατοικείται. Φαίνεται ότι εξαιτίας των συχνών πειρατικών επιδρομών, ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων είχε εγκαταλείψει το νησί, ενώ οι υπόλοιποι είχαν αποσυρθεί στο εσωτερικό του

15ος Αιώνας
Οι απαρχές του 15ου αιώνα βρίσκουν την Ύδρα, αθόρυβη πάντα ιστορικά, κατοικημένη από λίγες γεωργικές και ποιμενικές οικογένειες.

Από το 1460 αρχίζει η πρώτη έντονη εποικιστική κίνηση και η εγκατάσταση στην Ύδρα Ορθοδόξων Αρβανιτών φυγάδων, οι οποίοι πολεμώντας στο πλευρό των Ενετών κατά τη διάρκεια του δεκαεξάχρονου Ενετοτουρκικού πολέμου (1463 - 1479), και κυνηγημένοι από τους Τούρκους, βρίσκουν μετά από εναγώνια αναζήτηση, εγκατάσταση και σωτηρία σε τόπους κοντινούς, ορεινούς και δυσπρόσιτους, όπως η Ύδρα. Εκεί συγχωνεύονται με τους ντόπιους και το βραχώδες και άγονο έδαφος της Ύδρας τους ανάγκασε να στραφούν προς την θάλασσα και να γίνουν άριστοι ναυτικοί.

Είναι ακριβώς η εποχή που αρχίζει η ανοικοδόμηση και η δημιουργία της σημερινής πόλης της Ύδρας με πρώτο οικιστικό πυρήνα τον λόφο της Κιάφας, προφανώς για λόγους ασφαλείας των κατοίκων, για να προφυλαχτούν από πιθανούς επιδρομείς και πειρατές.
16ος - 17ος Αιώνας
Ο πολεμικός αναβρασμός στις περισσότερες ελληνικές περιοχές σε συνδυασμό με την εμφάνιση της πειρατείας στη Μεσόγειο συμβάλλουν στην δημιουργία ακόμη εντονότερου εσωτερικού εποικισμού.

Ένα δεύτερο μεγάλο εποικιστικό κύμα έφτασε στην Ύδρα στα τέλη του 16ου αιώνα όταν μεγάλες οικογένειες έρχονται στο νησί.

Μεταξύ αυτών οι οικογένειες Λαζάρου και Ζέρβα μετέπειτα Κοκκίνη και Κουντουριώτη απο την Ήπειρο, η οικογένεια Μπαρού απο την Κύθνο όπως και οι Νέγκα, Γκιώνη και Γκούμα. Επίσης οι οικογένειες Γιακουμάκη μετέπειτα Τομπάζη, απο τα Βουρλά της Σμύρνης, Κιοσσέ μετέπειτα και Σαχίνη απο τη Γένοβα, Μπουντούρη απο την Εύβοια, Βώκου μετέπειτα και Μιαούλη απο τα Φύλλα Ευβοίας.
18ος Αιώνας
Ένα νέο εποικιστικό κύμα έρχεται να εισβάλει στο νησί κατά την διάρκεια του Ενετοτουρκικού (1700 - 1715) και του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768 - 1774), ενώ έως και την περίοδο που ξεσπά η επανάσταση και ιδιαίτερα κατά την διάρκειά της, η Ύδρα δέχεται διαρκώς εποίκους, εξαιτίας της συνεχούς κοινωνικής και πολιτιστικής της ανέλιξης.

Γίνεται συνεπώς πλήρως κατανοητό, γιατί η στιγμή της έναρξης του αγώνα στα 1821 βρήκε το μικρό και μέχρι πρότινος ασήμαντο αυτό νησί του Αργοσαρωνικού, να αριθμεί περί τους 27.000 κατοίκους.

Η δημογραφική αυτή Επανάσταση είχε ασφαλώς τις θετικές και τις αρνητικές της συνέπειες όσον αφορά την εξέλιξη της υδραϊκής κοινωνικής πορείας.
Από τις θετικότερες υπήρξαν η προώθηση της ανάπτυξης του εμπορίου και κυριότερα η ανάπτυξη και η αλματώδης εξέλιξη της ναυτιλίας στην Ύδρα.

Έτσι στα τέλη του 18ου αιώνα η Yδρα εξελίσσεται σε μεγάλη ναυτική δύναμη με εμπορικό στόλο 150 πλοίων. Την εποχή αυτή το νησί γνωρίζει την μεγαλύτερη ακμή του.
19ος Αιώνας
Στα 1802 το Διοικητικό σύστημα του νησιού αλλάζει, με την αποστολή στην Ύδρα του υδραίου Γεωργίου Δήμα Βούλγαρη, ευνοούμενου του τότε Καπετάν Πασά και Αρχικυβερνήτη της Τουρκικής Ναυαρχίδας.

Ο Βούλγαρης τοποθετήθηκε από το Σουλτάνο ως Μιτάς Κοτζαμπάσης (Διοικητής) και Ναζίρης (επόπτης) της Ύδρας και για κάποιο χρονικό διάστημα του Πόρου και των Σπετσών, με σκοπό να επιβάλει την διασαλευμένη τάξη. Η συνετή του διοίκηση και η οθωμανική εύνοια στο πρόσωπό του συνετέλεσαν στο να καταφέρει ο Γ. Βούλγαρης, ο 'Μπέης' όπως τον αποκαλούσαν οι Υδραίοι, να αναγάγει το νησί σε πρότυπο εννοούμενου τόπου.

Η περίοδος της οικονομικής ευρωστίας, η σχετικά καταστολή της πειρατείας και η εσωτερική ησυχία που ακολούθησε τους χρόνους διακυβέρνησης του Γεωργίου Βούλγαρη, έδωσαν την ευκαιρία στους Υδραίους να οργανώσουν την κοινωνία τους όπως αυτοί ήθελαν, ενώ οι συνεχείς μάχες που αναγκάζονταν να δίνουν τα υδραϊκά πληρώματα με τους πειρατές, που τότε λυμαίνονταν απ'άκρο σε άκρο την Μεσόγειο, τους μετέτρεψαν με τον καιρό από ασήμαντους γεωργούς και ποιμένες, σε τολμηρούς εμπειροπόλεμους ναυτίλους.

Η Επανάσταση βρίσκει την Ύδρα κάτοχο αμύθητου πλούτου απο χρυσά νομίσματα της εποχής, αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης εμπλοκής της στο εμπόριο σίτου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Το εμπόριο μετά το 1810 είχε κάμψη αλλα ο στόλος της αριθμούσε 186 μικρά και μεγάλα πλοία συνολικής χωρητικότητας 27.736 τόνων δηλαδή ήταν διπλάσιος απο αυτόν των Σπετσών που διέθεταν ως δύναμη 64 πλοία συνολικά 15.907 τόνων, ενώ τα Ψαρά διέθεταν 35 - 40 πλοία και η Κάσος 15. Τα πληρώματα είχαν αποκτήσει και πολεμική εμπειρία λόγω των συγκρούσεων με πειρατές της Αλγερίας.

Τουλάχιστον από το 1820 οι προεστοί είχαν μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία στο μυστικό της Επανάστασης. Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση στην Πελοπόννησο, οι Υδραίοι ενημερώθηκαν με αλληλογραφία από τους πελοποννήσιους οπλαρχηγούς και την 24 Μαρτίου 1821 με επιστολή οι προύχοντες της Πελοποννήσου ενημερώνουν τους Υδραίους και Σπετσιώτες ότι η Επανάσταση άρχισε ενωρίτερα γιατί το μυστικό είχε προδοθεί από "τουρκολάτρες", και ζητούν τη βοηθειά τους για ναυτικό αποκλεισμό του εχθρού.

Οι Σπετσιώτες ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης την 26 Μαρτίου, αλλά οι Υδραίοι φάνηκαν διστακτικοί στο να εξεγερθούν αμέσως, θυμούμενοι τις καταστροφές που είχαν πάθει κατά την προηγούμενη αποτυχημένη εξέγερση του 1770 και λαμβάνοντας υπόψη την στρατιωτική υπεροχή του εχθρού. Τελικώς κήρυξαν την επανάσταση στις 14 Απριλίου 1821.

Η Ύδρα, μαζί με τις Σπέτσες και τα Ψαρά, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821 διαθέτοντας τον εμπορικό τους στόλο στην υπηρεσία του Αγώνα. Υδραίοι όπως ο Ναύαρχος Μιαούλης, ο Αντώνιος Οικονόμου, ο Πιπίνος, ο Τομπάζης, ο Σαχτούρης, ο Βούλγαρης, ο Κριεζής, ο Τσαμαδός και ο Σαχίνης, αναδείχτηκαν σε κορυφαίες φυσιογνωμίες της Επανάστασης.

Έπειτα από την Απελευθέρωση αρχίζει μια μακρά περίοδος παρακμής και οικονομικής ύφεσης στο νησί.

20ος Αιώνας - Νεότεροι χρόνοι
Ο 20ος αιώνας βρίσκει την Ύδρα παρά την προσωρινή οικονομική της ανάκαμψη - αποτέλεσμα της συστηματικής ενασχόλησης των κατοίκων με την αλιεία και το εμπόριο σπόγγων - σε πλήρη πληθυσμιακή αποδυνάμωση, οδηγούμενη αργά αλλά σταθερά στα πρόθυρα του οικονομικού μαρασμού.

Η προσωρινή της 'κινητήρια' δύναμη, η σπογγαλιεία, βρέθηκε με τον καιρό σε πλήρη παρακμή, εξαιτίας κυρίως του περιορισμού της οικονομικής ενίσχυσης των σπογγαλιευτικών επιχειρήσεων από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος.

Μία τελευταία ευκαιρία ανάπτυξης και αναζωογόνησης της υδραϊκής κοινωνίας δόθηκε στην δεκαετία του '50 όταν οι διάφοροι καλλιτέχνες και οι παραγωγοί ταινιών 'ανακαλύπτουν' την Ύδρα και την χρησιμοποιούν αφειδώς στις ταινίες τους. Άμεση συνέπεια η αλματώδης τουριστική και οικονομική κίνηση στο νησί με όλα τα παρεπόμενά της.

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, η Ύδρα του Miller, του Σεφέρη, του Γκίκα, του Εγγονόπουλου, του Βυζάντιου, του Τέτση, η Ύδρα με την συνεχή προσφορά στον τουρισμό και την πολιτιστική ζωή της χώρας μας εξακολουθεί να παραμένει το στολίδι του Αργοσαρωνικού, ένα μοναδικό φαινόμενο ιστορικού και αρχιτεκτονικού θαύματος ανά το πανελλήνιο και σίγουρα έναν από τα σπουδαιότερα θέρετρα της Ελλάδας.














Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

Νικόλας Ασιμος



Νικόλας Άσιμος


Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.
Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, παίζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο.
Τότε αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Σχεδόν από την Α' Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, αλλά ποτέ δεν είχε εκδηλώσει καμία έφεση προς τη μουσική. Αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια του και τα λεγόμενά του. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε κατάφερε να του εκδώσουν μία ταυτότητα στο όνομα Άσιμος, με τη «διευκρίνιση» στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.
Το 1973, και χωρίς πτυχίο, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, σε συνεργασία με τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο: «5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο». Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του, πολλά και γνωστά ονόματα: Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης, Σπυρόπουλος κ.α.
Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σ' ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός- Μηχανισμός). Παράλληλα άρχισε την έκδοση «παράνομων» κασετών, που ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, μουσικοθεατρικά σχήματα, θέατρο του δρόμου, διάφορα δρώμενα. Κατά καιρούς, συνεργάστηκε με πολλά σχήματα και καλλιτέχνες.

Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες - συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ξαναπές το», σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.
Περίπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας» όπως το ονόμασε, αλλά και διαμονής, αφού αυτό ήταν και το σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.
Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι' αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ' άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του... Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του.
Μετά θάνατον, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκοι του: «Το φανάρι του Διογένη» με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου και το «Γιουσουρούμ - Στο φαλιμέντο του κόσμου», με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/102#ixzz3jKoFunPa

















Τρίτη 18 Αυγούστου 2015

Παγκόσμια μέρα Ανθρωπισμού




Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπισμού (World Humanitarian Day) καθιερώθηκε με απόφαση του ΟΗΕ για να τιμήσει το προσωπικό που εμπλέκεται στις ανά τον πλανήτη ανθρωπιστικές αποστολές, αλλά και να αποτίσει φόρο τιμής σε όσους έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτών των αποστολών.
Η 19η Αυγούστου επελέγη ως Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπισμού, επειδή την ημερομηνία αυτή του 2003 ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στο Ιράκ, βραζιλιάνος διπλωμάτης Σέρζιο Βιέιρα ντε Μέλο και 21 συνάδελφοί του έχασαν τη ζωή τους, κατά τη διάρκεια βομβιστικής επίθεσης στο αρχηγείο του ΟΗΕ στην Βαγδάτη.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/299#ixzz3jEvQ9AUq



















Τζίμ Λόντος



Τζιμ Λόντος



Σούπερ σταρ της επαγγελματικής πάλης (κατς), που πρόσφερε ώρες χαράς και ξεγνοιασιάς στους δοκιμαζόμενους από το οικονομικό κραχ Αμερικανούς. Ο Τζιμ Λόντος (Jim Londos) γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1897 στο Κουτσοπόδι του Άργους ως Χριστόφορος Θεοφίλου και ήταν το μικρότερο από τα 13 παιδιά της οικογένειάς του.
Η μητέρα του ήθελε να γίνει ιερέας, ενώ ο πατέρας του τον ονειρευόταν στρατιωτικό. Ο ίδιος προτίμησε να γίνει μετανάστης και σε ηλικία μόλις 13 ετών εγκατέλειψε το σπίτι του, ταξίδεψε στην Αμερική κι έπιασε δουλειά ως λαντζέρης σ' ένα εστιατόριο της Νέας Υόρκης.
Η ιδέα να ασχοληθεί με την πάλη τού δημιουργήθηκε όταν βρέθηκε τυχαία σ' έναν αγώνα, καθώς «εξερευνούσε» τους δρόμους του Μανχάταν, λίγες ημέρες μετά την άφιξή του. Με τα πρώτα χρήματα που κέρδισε από τη δουλειά του, γράφτηκε σ' ένα προπονητήριο και άρχισε να μαθαίνει τα μυστικά του αθλήματος.
Πολύ σύντομα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των οργανωτών αγώνων, καθώς διέφερε απ' όλους τους άλλους παλαιστές. Ήταν μικρόσωμος και χωρίς κανένα ψεγάδι τερατομορφίας, ενώ διέθετε δύναμη, ευκινησία, ευστροφία και πονηριά. Αυτή η διαφορετικότητά του ταύτιζε τους θεατές μαζί του, στο ρόλο του «καλού» που μάχεται και τελικά νικάει τον γιγαντόσωμο «κακό» αντίπαλό του. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου συνέρεαν σε κάθε αγώνα του για να παρακολουθήσουν τα κατορθώματά του και να απολαύσουν τις θεαματικές λαβές και τα «αεροπλανικά» του.
Ο Τζιμ Λόντος -προσωνύμιο που του δόθηκε από τον αθλητικογράφο Ρόσκο Φόσετ, έπειτα από μία νίκη του στην ομιχλώδη αρένα «Λονδίνο» (London) του Πόρτλαντ- υπήρξε από τους πρωτεργάτες τους είδους της πάλης που αργότερα έγινε γνωστό διεθνώς ως «κατς». Στις 8 Ιουνίου του 1930 ανακηρύχθηκε από την Ομοσπονδία Πάλης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, τίτλο που κράτησε έως το 1946, οπότε και αποσύρθηκε. Σε αυτά τα 16 χρόνια έδωσε περισσότερους από 2.500 αγώνες και ηττήθηκε σε λιγότερους από δέκα!
Οι Έλληνες τον απολάμβαναν κατά καιρούς στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όταν ερχόταν για να κατατροπώσει τον Κβαριάνι, τον Μεμέτ Αλή, τον Βάντερβαλντ και το 1959 (στα 64 χρόνια του!) κάποιον άγγλο παλαιστή τριάντα χρόνια νεότερό του...
Η λαμπρή πορεία του στα ρινγκ υπήρξε ιδιαίτερα προσοδοφόρα για τον Λόντο. Αλλά και ο ίδιος υπήρξε γενναιόδωρος, προσφέροντας σημαντικά χρηματικά ποσά για τα ελληνόπουλα που έμειναν ορφανά κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πέθανε στην Καλιφόρνια στις 19 Αυγούστου 1975, από ανακοπή καρδιάς.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/125#ixzz3jEueikoW
















Τετάρτη 12 Αυγούστου 2015

Παγκόσμια Ημέρα Αριστερόχειρων - Στατιστικά στοιχεία








Η 13η Αυγούστου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Αριστερόχειρων το 1992 από το Κλαμπ Αριστερόχειρων της Μεγάλης Βρετανίας και με το χρόνο απέκτησε παγκόσμια εμβέλεια.
Ως στόχο έχει την ενημέρωση των αριστερόχειρων για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν ζώντας σ' ένα κόσμο δεξιόχειρων...

Στατιστικά Στοιχεία:

  • Η πλειονότητα των αριστερόχειρων ζωγραφίζει φιγούρες, που βλέπουν προς τα δεξιά.
  • Υπάρχει μεγάλη στατιστική πιθανότητα το ένα από τα δίδυμα να γεννηθεί αριστερόχειρας.
  • Η δυσαρθρία και η δυσλεξία εμφανίζονται συχνότερα στους αριστερόχειρες, ειδικότερα σε όσους έχουν εξαναγκασθεί να αλλάξουν χέρι γραψίματος στην παιδική τους ηλικία.
  • Οι αριστερόχειρες είναι πολλές φορές απρόθυμοι να δουν υποβρυχίως.
  • Οι αριστερόχειρες συνήθως διαπρέπουν στο τένις, στο μπέιζμπολ, στην κολύμβηση και την ξιφασκία.
  • Οι αριστερόχειρες εισέρχονται στην εφηβεία 4 με 5 μήνες νωρίτερα από τους δεξιόχειρες.
  • 4 από τους 5 σχεδιαστές των υπολογιστών Μάκιντος ήταν αριστερόχειρες.
  • 1 στους 4 αστροναύτες του διαστημικού προγράμματος της NASA «Απόλλων» ήταν αριστερόχειρες - 250% περισσότερο από το φυσιολογικό επίπεδο.
  • Οι αριστερόχειρες είναι γενικώς πιο έξυπνοι, όμορφοι, ευφάνταστοι και πολυτάλαντοι από τους δεξιόχειρες, σύμφωνα με το Κλαμπ των Αριστερόχειρων!


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/93#ixzz3ifr4YuhO
















Το Τείχος του Βερολίνου




Η ανέγερση του Τείχους, 23 Αυγούστου 1961.

Berliner Mauer στα Γερμανικά. Πρόκειται για ένα τοίχο ύψους 2 μέτρων, που χώριζε το Βερολίνο σε Ανατολικό και Δυτικό. Οι Δυτικοί το ονόμασαν «Τείχος του Αίσχους». Χτίστηκε το 1961 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση και γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών στις 9 Νοεμβρίου1989, όταν άρχισαν να αποσαθρώνονται τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Υπήρξε το κατ’ εξοχήν σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ «δημοκρατικής» Δύσης και της «κομμουνιστικής» Ανατολής.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων ανέλαβαν οι νικήτριες δυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία,  Μεγάλη Βρετανία και  Σοβιετική Ένωση. Με ανάλογο τρόπο χωρίστηκε και το Βερολίνο, η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Πρωσίας, της Αυτοκρατορικής Γερμανίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί το 1944 στο Λονδίνο.
Το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που δημιούργησε πολλά από τα κατοπινά προβλήματα. Το Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να ενώσουν τους τομείς που έλεγχαν και να δημιουργήσουν τη Δυτική Γερμανία. Το ίδιο έπραξαν και με το Βερολίνο. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με τον χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων της πόλης στις 24 Ιουνίου 1948. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι άρχισαν να εφοδιάζουν το Δυτικό Βερολίνο μόνο από αέρος με τις περίφημες αερογέφυρες.
Στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στο Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε ξεχωριστή δημοτική αρχή, με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν ίδια κρατική οντότητα, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική της Γερμανίας ή Ανατολική Γερμανία. Μετά τον χωρισμό της Γερμανίας σε Ανατολική και Δυτική η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου έγινε εξαιρετικά δύσκολη.
Σταδιακά άρχισε να παρατηρείται ένα κύμα φυγής των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση, ιδίως μετά την εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που συντρίφτηκε από τους Σοβιετικούς. Για να σταματήσουν τη μαζική έξοδο των πολιτικών προσφύγων, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας με τη σύμφωνη γνώμη των Σοβιετικών αποφάσισαν την ανέγερση ενός φράχτη. Τυπικά, η απόφαση εγκρίθηκε από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (Volkskammer) και τη νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου 1961 άρχισε να υψώνεται ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου ένα διαχωριστικό συρματόπλεγμα, που εμπόδιζε την ελεύθερη επικοινωνία του Δυτικού με το Ανατολικό Βερολίνο και την υπόλοιπη Ανατολική Γερμανία.
9 Νοεμβρίου 1989
Αργότερα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οξύνονταν, το συρματόπλεγμα αντικαταστάθηκε με τοίχο από μπετόν, ως 2 μέτρα ύψος, ενισχυμένο με συρματόπλεγμα στην κορυφή. Φρουρείτο σε καθορισμένες από τις ανατολικογερμανικές αρχές διόδους και από σκοπιές κατά διαστήματα, σε όλο το μήκος του, που έφθανε τα 45 χιλιόμετρα. Η απομόνωση του Δυτικού Βερολίνου από την ενδοχώρα της Ανατολικής Γερμανίας εξασφαλίστηκε με ηλεκτροφόρα καλώδια και προβολείς που σάρωναν κάθε σπιθαμή του γυμνού εδάφους.

Η Δύση εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά το γεγονός για να καταδείξει την ανελευθερία και την καταπίεση που επικρατούσε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 26 Ιουνίου1963 ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι επισκέφθηκε το διαιρεμένο Βερολίνο και αρχίζει το λόγο του με την περίφημη φράση: «Ich bin ein Berliner» (Είμαι κι εγώ Βερολινέζος). Πάντως, σε μία προσπάθεια να χαλαρώσει η ένταση, οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο του 1970 τη Συμφωνία του Βερολίνου, η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στους αξιωματούχους των δύο γερμανικών κρατών.

Με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης το 1986 ένας άνεμος αλλαγής άρχισε να φυσά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Με το άνοιγμα των συνόρων των άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα νέο κύμα ανατολικογερμανών πολιτών διέφευγε στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις αποφάσισε να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της χώρας με τη Δύση στις 9 Νοεμβρίου 1989. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Τείχος που χώριζε το Βερολίνο για 28 χρόνια δεν είχε λόγο ύπαρξης και άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα, με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.
Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο (29 Αυγούστου 1989).


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/849#ixzz3ifi14vC9







Νήσος Υδρα . Ενας ομορφος προορισμός για σαββατοκύριακο



Η ΥΔΡΑ, στην σκιά των Ένδοξων προγόνων ...
Το όνομα της Ύδρας οφείλεται στα άφθονα νερά, που ανάβλυζαν από τις πλούσιες πηγές που είχε στην αρχαιότητα.
Οι ιστορικοί αναφέρουν το νησί με το όνομα Υδρέα και στο εσωτερικό του νησιού έχουν διασωθεί ίχνη αρχαίων οικισμών, όπως μαρτυρούν αρχαιολογικές ανασκαφές στη θέση Επισκοπή.
Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οιΔρύοπες.
Από πολύ νωρίς η Ύδρα χρησιμοποιήθηκε ως ναυτικός σταθμός, με αποτέλεσμα να πρωτοστατήσει στο θαλάσσιο εμπόριο και στις επικοινωνίες.
Ιδιαίτερη άνθιση παρουσιάζει το εμπόριο στο τέλος του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου.
Τότε οι Υδραίοι εκμεταλλεύτηκαν την Άγγλο-Γαλλική διαμάχη και αποκόμισαν τεράστια κέρδη, ελέγχοντας το θαλάσσιο εμπόριο.
Σημαντική ήταν η βοή
θειά της Ύδρας στον εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1821.
Οι παραμονές του Ιερού Αγώνα, βρίσκουν το νησί πανέτοιμο, οικονομικά και πολεμικά.
Διαθέτει 130 ετοιμοπόλεμα πλοία χωρητικότητας 30.000 τόνων, 5.400 άνδρες και 2.400 κανόνια.
Δίκαια ο Ιμπραήμ αποκάλεσε την Ύδρα "Μικρή Αγγλία".

Ο Υδραϊκός στόλος μαζί με το στόλο των Σπετσών και των Ψαρών, κυριάρχησε στη θάλασσα κατά τον επταετή αγώνα, συμβάλλοντας έτσι αποφασιστικά στην απελευθέρωση της Ελλάδας, θυσιάζοντας παράλληλα ανθρώπινες ζωές, πλοία και χρήματα.
Η προσφορά της Ύδρας στο Γένος συνεχίζεται, δίνοντας στην Ελλάδα έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πέντε Πρωθυπουργούς και αναρίθμητους Υπουργούς: Ο Γεώργιος Κουντουριώτης, διετέλεσε Πρόεδρος του Εκτελεστικού κατά την επανάσταση, μέλος του Συμβουλίου του Καποδίστρια και επί Όθωνα, Πρωθυπουργός και Υπουργός Ναυτικών. 
Ο Αντώνιος Κριεζής
, Πρωθυπουργός επί Όθωνα. Ο Δημήτριος Βούλγαρης, επτά φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας. 
Ο Αθανάσιος Μιαούλης
, τρεις φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας. 
Ο Πέτρος Βούλγαρης
, Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Την επανάσταση κήρυξε στο νησί ο πλοίαρχος Αντ. Οικονόμου. Θαλασσομάχοι του '21 ήταν, ο Ναύαρχος του τρινήσιου στόλου Α. Μιαούλης, οι ναυμάχοι, Ιάκ. και Μαν. Τομπάζης, Αναστ. Τσαμαδός, Γ. Σαχτούρης, Γ. Σαχίνης, Αντ. Κριεζής και οι Βώκοι. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν και οι πυρπολητές Ι. Ματρόζος, Ανδρ. Πιπίνος και ο Βατικιώτης.

Το 1912, ο Υδραίος ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, ως αρχηγός του ελληνικού στόλου, νίκησε τον τουρκικό στόλο στα στενά του Ελλησπόντου.
Το 1924, ο Παύλος Κουντουριώτης αναγορεύτηκε πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Την ίδια περίοδο, ο Νικόλαος Βότσης, τορπίλισε τουρκικό θωρηκτό μέσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.



Επί μισό αιώνα, τα Ναυτικά Υπουργεία τα διαχειρίζονταν Υδραίοι.
Στην Εκκλησία, η Ύδρα έδωσε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Δωρόθεο Κοτταρά, και τους Μητροπολίτες, Πάτση, Παρίση, Επιφάνειο, Καλαφάτη και Προκόπιο Γεωργαντόπουλο.
Στις επιστήμες και στα γράμματα, έδωσε τους Ακαδημαϊκούς Α. Λιγνό, Ι. Χαραμή, Ν. Χατζηκυριακό-Γκίκα, Π. Τέτση και το ζωγράφο Ν. Νικολάου.
Η Ύδρα αναπτύχθηκε και έλαβε τη σημερινή της μορφή τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου και τις πρώτες του 19ου αιώνα.

Τότε, η παλιά πόλη της Κιάφας εγκαταλείπεται και οι κάτοικοι συγκεντρώνονται γύρω από τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο λιμάνι, το οποίο μαζί με ένα μέρος της παλιάς πόλης, δημιούργησε τη σημερινή πόλη.
Ο οικισμός έχει αμυντικό χαρακτήρα, όπως δείχνουν η συνεχής δόμηση, οι ψηλοί μαντρότοιχοι των σπιτιών και οι στενοί δρόμοι.
Πολλοί κάτοικοι εγκαταλείπουν το νησί και μετακομίζουν στην Αθήνα και κυρίως στον Πειραιά, γύρω από την Εκλλησία του Αγίου Νικολάου, δημιουργώντας τη δική τους παροικία.

Νεολιθική περίοδος - Μυκηναϊκή εποχή - Αρχαϊκοί χρόνοι
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα (επιφανειακά ευρήματα, θραύσματα αγγείων, κατάλοιπα οικισμού στην θέση Επισκοπή, κτλ), η επίκοιση στο νησί ανάγεται στους πολύ προ της Ομηρικής περιόδου χρόνους, δηλαδή στην Ύστερη Νεολιθική εποχή (3000 - 2600 π.Χ.).

Η Ύδρα φαίνεται ότι δεν κατάφερε στους αιώνες που ακολούθησαν, να εξελιχθεί σε τόπο κοινωνικά και ιστορικά συγκροτημένο.

Η Υδραία λοιπόν, όπως την ονομάζει ο Ηρόδοτος, περίπου τον 13ο π.Χ. αιώνα, γίνεται τόπος εγκατάστασης και διαμονής Δρυόπων αγροτών, βοσκών και ψαράδων, ανθρώπων σκληροτράχηλων χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες και αναζητήσεις πέρα των στενών ορίων του τόπου τους, οι οποίοι προηγουμένως ζούσαν στις ορεινές περιοχές του Παρνασσού και της Οίτης. Δύο αιώνες αργότερα, με την κάθοδο των Δωριέων, οι Δρύοπες εξαφανίζονται και χάνεται κάθε ίχνος ζωής στο νησί.

Κατά την πρώιμη αρχαιότητα ο ιστορικός της ρόλος εξακολουθεί να παραμένει ασήμαντος. Το πιθανότερο είναι να υπαγόταν στην δικαιοδοσία του πανίσχυρου τότε, Βασιλείου των Μυκηνών (Ομήρου Ηλιάδα, στ. 100 - 109) από το οποίο γύρω στα 560 π.Χ. περιήλθε αρχικά στους Ερμιονείς μέχρι το 525 π.Χ., οπότε σύμφωνα με ιστορική μαρτυρία του Ηροδότου, αγοράστηκε από Σάμιους πολιτικούς φυγάδες για να παραδοθεί αργότερα από αυτούς στους Τροιζηνίους που επιμόνως επιζητούσαν την κατοχή της κυρίως για λόγους καλλιέργειας και βοσκής των αιγοπροβάτων τους. Υπό την εξουσία των Τροιζήνιων, η Ύδρα παραμένει μέχρι τον 4ο π.Χ. αιώνα.

Ιστορικοί της αρχαιότητας σπανίως κάνουν μνεία του ονόματός της. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Ηρόδοτος (Γ' 19), ο Γεωγράφος Πτολεμαίος (Δ' 334), ο περιηγητής Παυσανίας (Β' 439) και οι Λεξικογράφοι: Στέφανος ο Βυζάντιος (6ος αιώνας πχ) και Ησύχιος (5ος αιώνας π.Χ.).
Κλασικοί - Ρωμαϊκοί-Βυζαντινοί χρόνοι
Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει για την Ύδρα στους Κλασικούς χρόνους είναι η αναφορά του Στέφανου του Βυζάντιου σε έναν κωμωδιογράφο με το όνομα Ευάγης, ο οποίος κατοικούσε στο νησί.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο νησί. Το γεγονός αυτό δημιούργησε αρχικά την εντύπωση ότι η Ύδρα παρέμενε ακατοίκητη στα Ρωμαϊκά και τα Βυζαντινά χρόνια. Όμως οι ανασκαφές στην Επισκοπή μαρτυρούν ότι η Ύδρα αυτή την εποχή κατοικείται. Φαίνεται ότι εξαιτίας των συχνών πειρατικών επιδρομών, ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων είχε εγκαταλείψει το νησί, ενώ οι υπόλοιποι είχαν αποσυρθεί στο εσωτερικό του

15ος Αιώνας
Οι απαρχές του 15ου αιώνα βρίσκουν την Ύδρα, αθόρυβη πάντα ιστορικά, κατοικημένη από λίγες γεωργικές και ποιμενικές οικογένειες.

Από το 1460 αρχίζει η πρώτη έντονη εποικιστική κίνηση και η εγκατάσταση στην Ύδρα Ορθοδόξων Αρβανιτών φυγάδων, οι οποίοι πολεμώντας στο πλευρό των Ενετών κατά τη διάρκεια του δεκαεξάχρονου Ενετοτουρκικού πολέμου (1463 - 1479), και κυνηγημένοι από τους Τούρκους, βρίσκουν μετά από εναγώνια αναζήτηση, εγκατάσταση και σωτηρία σε τόπους κοντινούς, ορεινούς και δυσπρόσιτους, όπως η Ύδρα. Εκεί συγχωνεύονται με τους ντόπιους και το βραχώδες και άγονο έδαφος της Ύδρας τους ανάγκασε να στραφούν προς την θάλασσα και να γίνουν άριστοι ναυτικοί.

Είναι ακριβώς η εποχή που αρχίζει η ανοικοδόμηση και η δημιουργία της σημερινής πόλης της Ύδρας με πρώτο οικιστικό πυρήνα τον λόφο της Κιάφας, προφανώς για λόγους ασφαλείας των κατοίκων, για να προφυλαχτούν από πιθανούς επιδρομείς και πειρατές.
16ος - 17ος Αιώνας
Ο πολεμικός αναβρασμός στις περισσότερες ελληνικές περιοχές σε συνδυασμό με την εμφάνιση της πειρατείας στη Μεσόγειο συμβάλλουν στην δημιουργία ακόμη εντονότερου εσωτερικού εποικισμού.

Ένα δεύτερο μεγάλο εποικιστικό κύμα έφτασε στην Ύδρα στα τέλη του 16ου αιώνα όταν μεγάλες οικογένειες έρχονται στο νησί.

Μεταξύ αυτών οι οικογένειες Λαζάρου και Ζέρβα μετέπειτα Κοκκίνη και Κουντουριώτη απο την Ήπειρο, η οικογένεια Μπαρού απο την Κύθνο όπως και οι Νέγκα, Γκιώνη και Γκούμα. Επίσης οι οικογένειες Γιακουμάκη μετέπειτα Τομπάζη, απο τα Βουρλά της Σμύρνης, Κιοσσέ μετέπειτα και Σαχίνη απο τη Γένοβα, Μπουντούρη απο την Εύβοια, Βώκου μετέπειτα και Μιαούλη απο τα Φύλλα Ευβοίας.
18ος Αιώνας
Ένα νέο εποικιστικό κύμα έρχεται να εισβάλει στο νησί κατά την διάρκεια του Ενετοτουρκικού (1700 - 1715) και του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768 - 1774), ενώ έως και την περίοδο που ξεσπά η επανάσταση και ιδιαίτερα κατά την διάρκειά της, η Ύδρα δέχεται διαρκώς εποίκους, εξαιτίας της συνεχούς κοινωνικής και πολιτιστικής της ανέλιξης.

Γίνεται συνεπώς πλήρως κατανοητό, γιατί η στιγμή της έναρξης του αγώνα στα 1821 βρήκε το μικρό και μέχρι πρότινος ασήμαντο αυτό νησί του Αργοσαρωνικού, να αριθμεί περί τους 27.000 κατοίκους.

Η δημογραφική αυτή Επανάσταση είχε ασφαλώς τις θετικές και τις αρνητικές της συνέπειες όσον αφορά την εξέλιξη της υδραϊκής κοινωνικής πορείας.
Από τις θετικότερες υπήρξαν η προώθηση της ανάπτυξης του εμπορίου και κυριότερα η ανάπτυξη και η αλματώδης εξέλιξη της ναυτιλίας στην Ύδρα.

Έτσι στα τέλη του 18ου αιώνα η Yδρα εξελίσσεται σε μεγάλη ναυτική δύναμη με εμπορικό στόλο 150 πλοίων. Την εποχή αυτή το νησί γνωρίζει την μεγαλύτερη ακμή του.
19ος Αιώνας
Στα 1802 το Διοικητικό σύστημα του νησιού αλλάζει, με την αποστολή στην Ύδρα του υδραίου Γεωργίου Δήμα Βούλγαρη, ευνοούμενου του τότε Καπετάν Πασά και Αρχικυβερνήτη της Τουρκικής Ναυαρχίδας.

Ο Βούλγαρης τοποθετήθηκε από το Σουλτάνο ως Μιτάς Κοτζαμπάσης (Διοικητής) και Ναζίρης (επόπτης) της Ύδρας και για κάποιο χρονικό διάστημα του Πόρου και των Σπετσών, με σκοπό να επιβάλει την διασαλευμένη τάξη. Η συνετή του διοίκηση και η οθωμανική εύνοια στο πρόσωπό του συνετέλεσαν στο να καταφέρει ο Γ. Βούλγαρης, ο 'Μπέης' όπως τον αποκαλούσαν οι Υδραίοι, να αναγάγει το νησί σε πρότυπο εννοούμενου τόπου.

Η περίοδος της οικονομικής ευρωστίας, η σχετικά καταστολή της πειρατείας και η εσωτερική ησυχία που ακολούθησε τους χρόνους διακυβέρνησης του Γεωργίου Βούλγαρη, έδωσαν την ευκαιρία στους Υδραίους να οργανώσουν την κοινωνία τους όπως αυτοί ήθελαν, ενώ οι συνεχείς μάχες που αναγκάζονταν να δίνουν τα υδραϊκά πληρώματα με τους πειρατές, που τότε λυμαίνονταν απ'άκρο σε άκρο την Μεσόγειο, τους μετέτρεψαν με τον καιρό από ασήμαντους γεωργούς και ποιμένες, σε τολμηρούς εμπειροπόλεμους ναυτίλους.

Η Επανάσταση βρίσκει την Ύδρα κάτοχο αμύθητου πλούτου απο χρυσά νομίσματα της εποχής, αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης εμπλοκής της στο εμπόριο σίτου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Το εμπόριο μετά το 1810 είχε κάμψη αλλα ο στόλος της αριθμούσε 186 μικρά και μεγάλα πλοία συνολικής χωρητικότητας 27.736 τόνων δηλαδή ήταν διπλάσιος απο αυτόν των Σπετσών που διέθεταν ως δύναμη 64 πλοία συνολικά 15.907 τόνων, ενώ τα Ψαρά διέθεταν 35 - 40 πλοία και η Κάσος 15. Τα πληρώματα είχαν αποκτήσει και πολεμική εμπειρία λόγω των συγκρούσεων με πειρατές της Αλγερίας.

Τουλάχιστον από το 1820 οι προεστοί είχαν μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία στο μυστικό της Επανάστασης. Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση στην Πελοπόννησο, οι Υδραίοι ενημερώθηκαν με αλληλογραφία από τους πελοποννήσιους οπλαρχηγούς και την 24 Μαρτίου 1821 με επιστολή οι προύχοντες της Πελοποννήσου ενημερώνουν τους Υδραίους και Σπετσιώτες ότι η Επανάσταση άρχισε ενωρίτερα γιατί το μυστικό είχε προδοθεί από "τουρκολάτρες", και ζητούν τη βοηθειά τους για ναυτικό αποκλεισμό του εχθρού.

Οι Σπετσιώτες ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης την 26 Μαρτίου, αλλά οι Υδραίοι φάνηκαν διστακτικοί στο να εξεγερθούν αμέσως, θυμούμενοι τις καταστροφές που είχαν πάθει κατά την προηγούμενη αποτυχημένη εξέγερση του 1770 και λαμβάνοντας υπόψη την στρατιωτική υπεροχή του εχθρού. Τελικώς κήρυξαν την επανάσταση στις 14 Απριλίου 1821.

Η Ύδρα, μαζί με τις Σπέτσες και τα Ψαρά, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821 διαθέτοντας τον εμπορικό τους στόλο στην υπηρεσία του Αγώνα. Υδραίοι όπως ο Ναύαρχος Μιαούλης, ο Αντώνιος Οικονόμου, ο Πιπίνος, ο Τομπάζης, ο Σαχτούρης, ο Βούλγαρης, ο Κριεζής, ο Τσαμαδός και ο Σαχίνης, αναδείχτηκαν σε κορυφαίες φυσιογνωμίες της Επανάστασης.

Έπειτα από την Απελευθέρωση αρχίζει μια μακρά περίοδος παρακμής και οικονομικής ύφεσης στο νησί.

20ος Αιώνας - Νεότεροι χρόνοι
Ο 20ος αιώνας βρίσκει την Ύδρα παρά την προσωρινή οικονομική της ανάκαμψη - αποτέλεσμα της συστηματικής ενασχόλησης των κατοίκων με την αλιεία και το εμπόριο σπόγγων - σε πλήρη πληθυσμιακή αποδυνάμωση, οδηγούμενη αργά αλλά σταθερά στα πρόθυρα του οικονομικού μαρασμού.

Η προσωρινή της 'κινητήρια' δύναμη, η σπογγαλιεία, βρέθηκε με τον καιρό σε πλήρη παρακμή, εξαιτίας κυρίως του περιορισμού της οικονομικής ενίσχυσης των σπογγαλιευτικών επιχειρήσεων από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος.

Μία τελευταία ευκαιρία ανάπτυξης και αναζωογόνησης της υδραϊκής κοινωνίας δόθηκε στην δεκαετία του '50 όταν οι διάφοροι καλλιτέχνες και οι παραγωγοί ταινιών 'ανακαλύπτουν' την Ύδρα και την χρησιμοποιούν αφειδώς στις ταινίες τους. Άμεση συνέπεια η αλματώδης τουριστική και οικονομική κίνηση στο νησί με όλα τα παρεπόμενά της.

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, η Ύδρα του Miller, του Σεφέρη, του Γκίκα, του Εγγονόπουλου, του Βυζάντιου, του Τέτση, η Ύδρα με την συνεχή προσφορά στον τουρισμό και την πολιτιστική ζωή της χώρας μας εξακολουθεί να παραμένει το στολίδι του Αργοσαρωνικού, ένα μοναδικό φαινόμενο ιστορικού και αρχιτεκτονικού θαύματος ανά το πανελλήνιο και σίγουρα έναν από τα σπουδαιότερα θέρετρα της Ελλάδας.

Τρίτη 11 Αυγούστου 2015

Νησί Τριζόνια






Ξέρετε ποιό είναι το μοναδικό κατοικήσιμο νησί του Κορινθιακού; Ή βρίσκετε στον Κορινθιακό κόλπο, απέναντι από το Αίγιο, κοντά όμως στο νομό Φθιώτιδας, στον οποίο ανήκει. Είναι ένα μικρό νησί με μικρό πληθυσμό, μόλις 60-70 μόνιμους κατοίκους, αλλά με πολύ τουρισμό. Καθαρός αέρας, πράσινο, ταβέρνες δίπλα στη θάλασσα, λιμάνι και αρκετά μέρη να "εξερευνήσεις", είναι γεμάτο το νησί. Χωρίς καυσαέριο, κάνεις άνετα τη βόλτα σου. Αφήνεις το αυτοκίνητο απέναντι και περνάς με μια μικρή βάρκα. Για να μείνει κανείς και να ξεκουραστεί έχει ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια με θέα την θάλασσα. Που βρίσκετε; Πως το λένε; Θα μπορούσε να είναι και μέρος ενός κουΐζ. Για να μην σας κουράζω άλλο, ή σας κάνω να κατεβάσετε εγκυκλοπαίδειες ή να μπείτε στο internet, σας λέω ότι το μέρος αυτό ονομάζετε Τριζόνια.
trizonia 5Τα Τριζόνια γεωγραφικά ανήκουν στη Στερεά Ελλάδα και διοικητικά στον νομό Φωκίδας. Απέχουν μόλις 7 ναυτικά μίλια από την Πελοπόννησο και 240 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Η μικρή απόσταση που τα χωρίζει από την πρωτεύουσα αλλά και από την Πάτρα τα καθιστά ιδανικό προορισμό και για τα Σαββατοκύριακα για εκείνους που έστω για λίγο επιθυμούν να ζουν μακριά από τις πολύβουες πόλεις. Τα Τριζόνια είναι ένα καταπράσινο νησί στον Κορινθιακό κόλπο, το μοναδικό κατοικήσιμο στην περιοχή. Το άγνωστο, σε πολλούς, αυτό νησί διαθέτει ένα πανέμορφο φυσικό λιμάνι, αγκυροβόλι για πολυτελή σκάφη και ιστιοπλοϊκά. Κατά μήκος της ακτής του, υπάρχουν πολλές παραδοσιακές ταβέρνες, εστιατόρια και καφέ, για να απολαύσετε το μαγευτικό τοπίο που απλώνεται μπροστά σας. Μπορείτε να διαλέξετε μια από τις απάνεμες παραλίες του κόλπου για το μπάνιο σας ή την βραδινή σας βόλτα.Μιλάμε για έναν οικολογικός παράδεισο. Είναι το μεγαλύτερο παρθένο νησί του Κορινθιακού και το μοναδικό κατοικημένο. Μέρα με τη μέρα, η κίνηση στο νησάκι Τριζόνια, αυξάνεται σταδιακά.
Για να πάει κανείς στα Τριζόνια, μπορεί να ταξιδέψει από το Ρίο-Αντίρριο, Ναύπακτο ή κινούμενος από την άλλη πλευρά, από την εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, Λιβαδειά, Αράχοβα, Δελφούς, Ιτέα, Γαλαξίδι. Είναι πανέμορφες και οι δύο διαδρομές, ειδικά τώρα που μπήκε η άνοιξη. Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να φτάσετε στα Χάνια, 35 χιλιόμετρα από τη Ναύπακτο.korinthiakos kolpos trizonia 1
Μισή ώρα αφότου αφήσουμε πίσω μας τη Ναύπακτο κι έχουμε μπει στη Φωκίδα, αντικρίζουμε τρεις πράσινες κουκκίδες, πράσινου στο τιρκουάζ της θάλασσας. Τα Τριζόνια, με έκταση μόλις 2,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι το μεγαλύτερο στο σύμπλεγμα των νησιών του Κορινθιακού, μαζί με τα ερημονήσια Αϊ-Γιάννης, το Πρασούδι και το Πλανέμι. Υπάρχουν 3-4 εκδοχές για το από που πήρε το όνομα του το Τριζόνι. Αλλά προτιμούμε την πιο ρομαντική εξήγηση, ότι τα λιλιπούτεια νησάκια της Φωκίδας, αντίκρυ από το Αίγιο, βαφτίστηκαν έτσι από τα πολλά τριζόνια και το μελωδικό τραγούδι τους, τις καλοκαιρινές νύχτες.

Αξίζει να τα επισκεφθεί κάποιος, έστω και αυθημερόν, απλώς για μπάνιο και γιατί όχι να συνδυάσει το ταξίδι με φρέσκο ψάρι και ουζάκι στα ταβερνάκια. Στο «Πόρτο-Τριζόνια», την «Καλυψώ», την «Όστρια», να τιμήσουν την ψησταριά του «Ποσειδώνα» και να πιουν ένα ποτό στο «Corner» με θέα τα φώτα της ακτής. Εννοείται, βεβαίως, πως είναι μέρος που προσφέρεται και για μεγαλύτερης διάρκειας διαμονή, στα δύο τοπικά ξενοδοχεία και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Για τα σκάφη υπάρχει και μαρίνα. Δεν επιτρέπονται τα οχήματα στο νησί, οπότε θα κάνετε και οικολογικές διακοπές....
assets LARGE t 420 5909390Στα Χάνια, στο καφενεδάκι πάνω στο λιμάνι στη μεριά της Στερεάς, οι θαμώνες πίνουν το καφεδάκι τους και ο καπετάνιος τους περνά απέναντι με το καΐκι. Μέχρι να πληρώσεις το αντίτιμο των δύο ευρώ για πήγαινε-έλα, το καϊκάκι έχει διασχίσει τη στενή λωρίδα θάλασσας που χωρίζει το νησάκι του Κορινθιακού από τη Στερεά, πεντακόσια μέτρα η κοντινότερη απόσταση από τη στεριά, ορισμένοι το καλοκαίρι περνάνε και κολυμπώντας. Το δρομολόγιο για να μεταφέρονται απέναντι επιβάτες αλλά και προμήθειες για το νησί από νωρίς το πρωί ως τα μεσάνυχτα. Χειμώνα καλοκαίρι η γραμμή δεν σταματά, καθώς "ποτέ στο στενό δεν πιάνει καιρός Αφού λοιπόν εγκατασταθείτε στο δωμάτιό σας και τακτοποιηθείτε, ετοιμαστείτε για τις πρώτες σας βουτιές. Επιλέξτε παραλία και ξεκινήστε, αφού στο νησί δεν κυκλοφορούν τροχοφόρα. Ιδανική ευκαιρία λοιπόν να ανακαλύψετε με τα πόδια το δικό σας κολπάκι, όπου θα κολυμπήσετε ανενόχλητοι, θα παίξετε και θα χαλαρώσετε. Και αργότερα, βρείτε έναν ίσκιο και κάντε πικνίκ.assets LARGE t 420 5909377 type12128
Οι μικρές διαδρομές του νησιού καλύπτονται άνετα με τα πόδια και σας δίνουν τη δυνατότητα να γυμναστείτε μέσα σε παραδεισένια τοπία. Μπορείτε να ακολουθήσετε δύο μικρές διαδρομές για να περιηγηθείτε στο νησί. Και στις δύο περιπτώσεις αφετηρία είναι το λιμάνι του νησιού, όπου υπάρχει και μοναδικός οικισμός. Στην πρώτη περπατάτε παραλιακά και μόλις περάσετε τη μαρίνα, κατευθυνόσαστε προς την περιοχή Αμπέλια, (όπου υπάρχουν αμπελώνες). Συνεχίζετε προς τηΜαραβίτσα, με τελικό προορισμό την Πούντα, μια πανέμορφη ...κόκκινη παραλία. Στη δεύτερη διαδρομή περνάτε τη μαρίνα με τα σκάφη, αλλά αυτή τη φορά κόβετε δεξιά. Σκοπός σας είναι να πάτε στης Παπαγιάνναινας τη λάκα, όπου βρίσκεται μια ωραία παραλία με άσπρα βότσαλα.
Στο νησί θα περάσετε υπέροχα κολυμπώντας, αλλά θα επιδοθείτε και σε βόλτες εξερεύνησης στη στεριά, ανάμεσα σε ελιές, αμπέλια, οπωροφόρα δέντρα και πεύκα, ενώ το βράδυ θα κάνετε ρομαντικές περαντζάδες υπό το φως των αστεριών. Θα γευτείτε νοστιμότατα θαλασσινά και φρέσκα ψάρια και θα απολαύσετε το ποτό σας στα γραφικά μπαράκια του.
1   end-of-summer
Must:
Το πρώτο μπάνιο της σεζόν στην Πούντα, την κόκκινη παραλία με το μοναχικό κέδρο.
Το ντόπιο κρασί, από ροδίτη, αν σας κεράσουν σε κάποιο σπίτι.
Σαργοί, μπαρμπούνια, τσιπούρες στον ψαρότοπο του Κορινθιακού.
Ιnfo: Δήμος Τολοφώνος, www.tolofona.gr
Πού θα μείνετε
Trizonia Beach Hotel, τηλ. +30 6947151165
Ξενοδοχείο Δρύμνα, (22660-71204),
Ξενοδοχείο Εβίτα, (22660-71071)
Ενοικιαζόμενα Φίρμπα, (22660-71374) και Angelena, (22660-71247).

























Δευτέρα 10 Αυγούστου 2015

Η Ιστορία του Αλκατράζ









Η λέξη «Αλκατράζ» προέρχεται από την ισπανική λέξη για το θαλασσοπούλι. Έτσι ονόμασε ο ισπανός εξερευνητής Χουάν Μανουέλ ντ' Αγιάλα τη μία από τις τρεις βραχονησίδες που βρίσκονται στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, όταν κατέπλευσε στην περιοχή και τη χαρτογράφησε.
Λόγω της στρατηγικής του σημασίας, το 1850 ο αμερικανικός στρατός μετέτρεψε το νησάκι σε οχυρό, για την προστασία του λιμανιού. Προς τα τέλη της δεκαετίας, το φρούριο άρχισε να δέχεται και στρατιωτικούς κρατουμένους, οι οποίοι από το 1909 έως το 1911 αξιοποιήθηκαν για την ανέγερση μιας νέας στρατιωτικής φυλακής, που επρόκειτο να μείνει στην ιστορία ως «Ο Βράχος».
Για περισσότερα από 80 χρόνια χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς. Στις 12 Οκτωβρίου του 1933 πέρασε στη δικαιοδοσία του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης και την επόμενη χρονιά μετατράπηκε σε ομοσπονδιακή φυλακή υψίστης ασφαλείας. Τα εγκαίνει έγιναν την πρωτοχρονιά του 1934 και οι πρώτοι κατάδικοι έφτασαν στις 11 Αυγούστου 1934.
Εκεί στέλνονταν οι πιο επικίνδυνοι κακοποιοί και όσοι αρνούνταν να προσαρμοστούν στους κανόνες των κοινών φυλάκων. Στα 29 χρόνια λειτουργίας της, τρόφιμοί της υπήρξαν ορισμένοι από τους πλέον διάσημους γκάνγκστερ, όπως ο Αλ Καπόνε.
Στο Αλκατράζ, οι κρατούμενοι είχαν τέσσερα δικαιώματα: τροφή, ένδυση, στέγη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οποιοδήποτε άλλο προνόμιο έπρεπε να το κερδίσουν. Στα προνόμια αυτά συμπεριλαμβάνονταν οι επισκέψεις συγγενικών προσώπων, η πρόσβαση στη βιβλιοθήκη των φυλακών, ψυχαγωγικές δραστηριότητα όπως ζωγραφική, μουσική, κ.α. Από τον Βράχο δεν μπόρεσε ποτέ να αποδράσει κανείς. Όσοι το επεδίωξαν, είτε πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από τους φύλακες, είτε πέθαναν στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού.
Η φυλακή του Αλκατράζ έκλεισε στις 21 Μαρτίου του 1963. Το κόστος συντήρησης της ήταν τόσο υψηλό, που προτιμήθηκε η κατασκευή μιας νέας στην ηπειρωτική χώρα. Μετά το κλείσιμό της, το νησάκι εγκαταλείφθηκε, παρότι υπήρξαν διάφορες ιδέες για την αξιοποίησή του. Μεταξύ άλλων, προτάθηκε να συμπεριληφθεί στα μνημεία των Ηνωμένων Εθνών ως ένα άλλο Άγαλμα της Ελευθερίας, ή να μετατραπεί σε ξενοδοχειακό συγκρότημα και εμπορικό κέντρο.
Το 1969 διεκδικήθηκε από μία ομάδα ιθαγενών, θέλοντας να δημιουργήσουν σ' αυτό ένα ινδιάνικο πολιτιστικό κέντρο. Η προσπάθειά τους, όμως, απέτυχε και το 1973 το Αλκατράζ μετατράπηκε σε εθνικό πάρκο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής και δέχεται περισσότερους από ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/122#ixzz3iUGUlE5u
















Πέμπτη 6 Αυγούστου 2015

Μάτα Χάρι 1876 - 1917


Μάτα Χάρι


Η πιο διάσημη κατάσκοπος του κόσμου γεννήθηκε στην Ολλανδία, στις 7 Αυγούστου του 1876, με το όνομα Μαργκαρίτ Γκερτρούντι Ζελ. Το ερωτικό της ταμπεραμέντο φάνηκε από πολύ νωρίς, όταν εκδιώχθηκε από το σχολείο της, επειδή συνελήφθη να ερωτοτροπεί με τον διευθυντή. Στα 18 της παντρεύτηκε έναν σκωτσέζο αξιωματικό του Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, όμως χώρισε 12 χρόνια αργότερα, λόγω του άστατου χαρακτήρα της.
Το 1905 αναζήτησε την τύχη της στο Παρίσι, όπου εργάστηκε ως χορεύτρια σε καμπαρέ της εποχής και γρήγορα απέκτησε μεγάλη φήμη, με το όνομα Μάτα Χάρι (Mata Hari), που σε ινδονησιακή διάλεκτο σημαίνει «μάτι μιας νέας αυγής».
Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γάλλοι της προσέφεραν ένα εκατομμύριο φράγκα για να αξιοποιήσει το διεθνές δίκτυο εραστών της, κατασκοπεύοντας τους Γερμανούς. Για το σκοπό αυτό πραγματοποίησε πολλά ταξίδια στην Ευρώπη και κατά την τελευταία αποστολή της στην Ισπανία, αποπλάνησε τον γερμανό στρατιωτικό ακόλουθο, προκειμένου να του εκμαιεύσει απόρρητα σχέδια. Εκείνος με τη σειρά του υπονόησε μέσω τηλεγραφήματος στους δικούς του ότι η Μάτα Χάρι αποδέχθηκε να δουλεύει για όφελος της Γερμανίας.
Αν και αυτό δεν αποδείχθηκε ποτέ, με την επιστροφή της στο Παρίσι συνελήφθη από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, δικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και στις 15 Οκτωβρίου του 1917 εκτελέστηκε ως διπλή πράκτορας και υπεύθυνη για το θάνατο χιλιάδων στρατιωτών.

Χιροσίμα - Ναγκασάκι . Η ρίψη της πρώτης Ατομικής βόμβας



Το τελευταίο επεισόδιο στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ως όπλο την ατομική βόμβα, που πρώτοι αυτοί είχαν κατασκευάσει τον Ιούνιο του 1945, και σκόρπισαν τον όλεθρο σε δύο ιαπωνικές πόλεις, τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945). Με την ενέργειά τους αυτή, που βρήκε πολλούς επικριτές, κατόρθωσαν να επισπεύσουν το τέλος του πολέμου στα μέτωπα του Ειρηνικού και να ελαχιστοποιήσουν τις δικές τους απώλειες. Παράλληλα, δήλωσαν με εμφατικό τρόπο ποιος θα είναι το αφεντικό στις παγκόσμιες υποθέσεις μετά τη λήξη του πολέμου.
Το καλοκαίρι του 1945, τα τύμπανα του πολέμου είχαν σιγήσει στην Ευρώπη, ενώ παρά τη συνεχιζόμενη προέλαση των Συμμάχων στον Ειρηνικό, η μιλιταριστική Ιαπωνία αρνείτο να παραδοθεί. Ο αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν ήταν ανήσυχος για τις μεγάλες αμερικανικές απώλειες κατά την κατάληψη της Οκινάβας στις 22 Ιουνίου 1945 (12.000 νεκροί και 38.000 τραυματίες), που δημιουργούσαν το φόβο για μακροχρόνιο πόλεμο και τεράστιο αριθμό θυμάτων, σε περίπτωση που τα συμμαχικά στρατεύματα θα αποβιβάζονταν στα κύρια νησιά της Ιαπωνίας, όπου στάθμευαν 2 εκατομμύρια στρατιώτες. Ο στρατηγός Καρλ Σποτς, αρχηγός της αεροπορίας του Ειρηνικού, πρότεινε στον Τρούμαν τη ρίψη ατομικής βόμβας πάνω από μία πυκνοκατοικημένη ιαπωνική πόλη. Με την πρόταση Σποτς συμφώνησε και ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ, που έχει το γενικό πρόσταγμα στις επιχειρήσεις του Ειρηνικού.
Αφού πήραν το «πράσινο φως» από την πολιτική ηγεσία, οι στρατιωτικοί επέλεξαν την πόλη της Χιροσίμα (στο νότιο άκρο του Χόνσου, του μεγαλύτερου νησιού της μητροπολιτικής Ιαπωνίας), για τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας. Την επιχείρηση ανέλαβε ο σμήναρχος Πολ Τίμπετς, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ειδικά γι' αυτό το σκοπό. Οδήγησε ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό τύπου B29, το οποίο έφερε την ονομασία Enola Gay (το όνομα της μητέρας του) και ακριβώς στις 8:15 το πρωί απελευθέρωσε πάνω από την πόλη τη βόμβα ουρανίου, που είχε την κωδική ονομασία Little Boy («Αγοράκι»). 45 δευτερόλεπτα αργότερα, η βόμβα εξερράγη 600 μέτρα πάνω από τη Χιροσίμα. Μία φωτεινή λάμψη τύφλωσε το πλήρωμα του βομβαρδιστικού και κατόπιν σχηματίστηκε πάνω από το σημείο της έκρηξης ένα κόκκινο νεφέλωμα σε σχήμα μανιταριού.
Το ωστικό κύμα της έκρηξης, σε συνδυασμό με τη θερμότητα που εκλύθηκε, κονιορτοποίησε τα πάντα σε μία περιοχή 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία μία και μόνη βόμβα δεν προκάλεσε τόσους πολλούς θανάτους. Επί τόπου σκοτώθηκαν πάνω από 20.000 στρατιώτες και 78.000 άμαχοι. Οι αγνοούμενοι ξεπέρασαν τις 13.000 και οι βαριά τραυματίες τις 10.000. Για πολλούς από τους επιζήσαντες η ζωή θα είναι μαρτυρική τα επόμενα χρόνια και αρκετές χιλιάδες θα πεθάνουν από καρκίνους.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ιαπωνίας δεν συνειδητοποίησε πλήρως τη σημασία του γεγονότος και συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στο διπλωματικό πεδίο, το Τόκιο ζήτησε τη μεσολάβηση της Μόσχας, αλλά στις 8 Αυγούστου, ο Στάλιν, ενήμερος για τις κινήσεις των Αμερικανών, της κήρυξε τον πόλεμο και ο «Κόκκινος Στρατός» προέλασε στη Μαντζουρία.
Οι Αμερικανοί ανυπομονούσαν να τελειώσουν τον πόλεμο και στις 12 το μεσημέρι της 9ης Αυγούστου έριξαν και δεύτερη ατομική βόμβα, αυτή τη φορά στην πόλη Ναγκασάκι. Οι νεκροί έφθασαν τις 36.000 και οι τραυματίες τις 40.000. Το ωστικό κύμα κατέστρεψε εντελώς τα κτίρια της πόλης σε μία ζώνη 5 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Μόνο μετά και την καταστροφή του Ναγκασάκι οι Ιάπωνες κατανόησαν την ισχύ του νέου όπλου και τη δική τους αδυναμία να συνεχίσουν τον πόλεμο. Στις 10 Αυγούστου ξεκίνησε η διαδικασία παράδοσης της Ιαπωνίας, η οποία ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, με την επίσημη τελετή επί του αμερικανικού πολεμικού «Μιζούρι», που ναυλοχούσε στον κόλπο του Τόκιο. 


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/803#ixzz3i145jOw3