Πέμπτη 25 Ιουνίου 2015

Παγκόσμια ημέρα κατά τών Ναρκωτικών

Τι είναι εθισμός;

Τα βασικά...

Ο εθισμός είναι μια πολύπλοκη αρρώστια με παθολογικά και ψυχολογικά συμπτώματα, που δεν επηρεάζει μόνο τον άρρωστο, αλλά και την οικογένεια του, τους φίλους του καθώς και τον κοινωνικό του περίγυρο. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα 2 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από ένα εθισμό, κι όμως παραμένει ακόμα, ένα θέμα ταμπού.

Αδύνατον να το ελέγξεις!

Αν ρωτήσεις κάποιον τι είναι ο εθισμός, θα σου απαντήσει ίσως ότι είναι αδύνατον να σταματήσει κάποιος τη χρήση μιας ουσίας, π.χ. ένα παράνομο ναρκωτικό όπως η ηρωίνη, ίσως το αλκοόλ ή ακόμα και ο καφές.
Ίσως το καλύτερο παράδειγμα είναι το τσιγάρο. Όσοι έχουν καπνίσει μπορούν ν’ αναγνωρίσουν την δυνατή αίσθηση της ανάγκης να ανάψουν ένα, ειδικότερα σε περιπτώσεις όπου αυτό δεν επιτρέπεται, όπως μέσα σ’ ένα αεροπλάνο.
Αυτές οι φάσεις του εθισμού έχουν μια παθολογική βάση που σχετίζεται με το πώς αυτή η ουσία ενεργεί στον εγκέφαλο και μια ψυχολογική άποψη που σχετίζεται με τους λόγους που παίρνουν αυτή την ουσία (όπως το κάπνισμα για να βελτιώσει την αυτοσυγκέντρωση).

Στάδια εθισμού

Οι περισσότεροι εθισμοί χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν και σχεδόν κανένας δεν ξεκινά να είναι εθισμένος από μια ουσία ηθελημένα. Αυτό που συμβαίνει είναι οι προσωπικές καταναλωτικές πρόοδοι μέσα από διάφορα στάδια.
Αυτό που ακολουθεί την μύηση – ίσως ο πειραματισμός του για να καταλάβει πως είναι αυτή η ουσία – είναι ότι το άτομο ίσως χρησιμοποιήσει ξανά αυτή την ουσία, και ίσως ξεκινήσει την χρήση του περιστασιακά και αργότερα σε καθημερινή βάση. Εν τω μεταξύ, η ποσότητα η οποία καταναλώνεται ίσως ξεκινήσει ν’ αυξάνεται. Μερικές ουσίες, γίνονται γρήγορα ανεκτικές στο σώμα, μόλις με μια δόση, και ο χρήστης χρειάζεται ν’ αυξήσει την ποσότητα έτσι ώστε να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εθισμοί και εθιστικές συμπεριφορές

Δημοφιλής αντιλήψεις σχετικές με τον εθισμό δεν σταματούν στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Οι άνθρωποι μπορούν να προσκολληθούν στο τζόγο, τη σοκολάτα, στα βιντεοπαιχνίδια – ακόμα και με τη χρήση του internet. Αυτές οι μη - ναρκωτικές συμπεριφορές είναι όμοιες στο ότι το άτομο δεν έχει έλεγχο στην συμπεριφορά του.
Υπάρχουν δημοφιλής και επαγγελματικοί ορισμοί του εθισμού. Στην καθομιλουμένη, θεωρούμε αυτόν που έχει εθιστεί σε κάτι, σαν να έχει κάτι που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως μια ανθυγιεινή συνήθεια.

Πως μπορώ να περιορίσω το πιοτό αν ανησυχώ σχετικά με το αλκοόλ που καταναλώνω;

Ρώτα τον εαυτό σου γιατί πίνεις: οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πίνουν γιατί τους αρέσει να μπλέκονται σε φασαρίες, να καταλήγουν στους Ανώνυμους Αλκοολικούς ή να συλλαμβάνονται. Το πιοτό είναι μέρος της κουλτούρας μας, αλλά είναι σημαντικό να ξέρετε να το ελέγχετε.
Ίσως ο ευκολότερος τρόπος για να κόψετε το ποτό είναι να αντικαθιστάτε ένα αναψυκτικό με κάθε αλκοολούχο ποτό. Προσπαθήστε να αποφεύγετε να πίνετε με “γύρες” και θυμηθείτε ότι το να πηγαίνετε σε παμπ και κλαμπ δεν είναι ο μόνος τρόπος για να συναναστρέφεστε με κόσμο
Αν το βρίσκετε δύσκολο να αρνηθείτε στους φίλους σας όταν είναι έτοιμοι για πολλά, προσπαθήστε ν΄ αποφύγετε καταστάσεις όπου θα περιμένουν να πιείτε.
Αν πίνετε λιγότερο, θα είστε πιο υγιείς, σωματικά σε φόρμα, θα φαίνεστε καλύτερα και θα είστε ικανοί να σκέφτεστε πιο καθαρά. Αν αυτά δεν είναι αρκετά καλά κίνητρα, σκεφτείτε τα λεφτά που θα κερδίσετε.

Που μπορώ να βρω βοήθεια και υποστήριξη;

Αν πιστεύετε ότι είστε εθισμένος σε οποιαδήποτε ουσία ή συμπεριφορά, και αυτό έχει αρχίσει να σας δημιουργεί προβλήματα, το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να μιλήσετε στο γιατρό σας.

Είστε εθισμένος;



Πότε μια συνήθεια γίνεται εθισμός; Ανησυχείτε μήπως δε θα μπορείτε να λειτουργείτε χωρίς αυτή την ευχάριστη αίσθηση που μια ιδιαίτερη ουσία ή δραστηριότητα σας δίνει; Ρωτήστε τον εαυτό σας λίγες ερωτήσεις για να ανακαλύψετε κάποια πράγματα για σας.
Αυτές οι ερωτήσεις έχουν σχέση με τους τελευταίους 12 μήνες.
Κάθε ερώτηση απαντάτε με ένα “ναι” (1) ή “όχι” (0). Οι ερωτήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε ουσία. Στο παρακάτω παράδειγμα θα χρησιμοποιήσουμε την ηρωίνη.
1. Μήπως ανακαλύψατε ότι χρειάζεστε περισσότερη ηρωίνη για να έχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα ή ίδια ποσότητα είχε μικρότερη επίδραση πάνω σας;
2. Μήπως αισθάνεστε άρρωστοι ή αδιάθετοι όταν η επίδραση της ηρωίνης φεύγει ή παίρνετε περισσότερη ηρωίνη ή κάποιο παρόμοιο ναρκωτικό για να αισθανθείτε καλύτερα ή ν’ αποφύγετε να αισθανθείτε άσχημα;
3. Μήπως παίρνετε ηρωίνη σε μεγαλύτερες ποσότητες ή για περισσότερο χρόνο από ότι σκοπεύατε;
4. Θα μπορούσατε να πείτε ότι έχετε μια επίμονη ή μεγάλη επιθυμία να πάρετε ηρωίνη;
5. Σας παίρνει περισσότερο χρόνο να χρησιμοποιήσετε ηρωίνη ή να συνέλθετε από την επίδραση της;
6. Μήπως μειώσατε ή παρατήσατε τη δουλειά σας, τις ψυχαγωγικές ή κοινωνικές σας δραστηριότητες ως αποτέλεσμα της χρήσης ηρωίνης που κάνετε;
7. Συνεχίζεται τη χρήση ηρωίνης παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζεται παθολογικά ή ψυχολογικά προβλήματα απ’ αυτή;
Αποτέλεσμα
Αν κάποιος απαντήσει “ναι” σε τρεις ή περισσότερες απ’ αυτές τις επτά ερωτήσεις είναι πιθανόν να είναι εξαρτημένος από την καθορισμένη ουσία. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να προσδιορίσετε αν είναι συμπτώματα παθολογικής εξάρτησης (αυτό σημαίνει ότι το άτομο απάντησε θετικά στην ερώτηση 1 ή 2).

Λίμνη Βουλιάγμενης - Τα μυστικα της....




Η Λίμνη της Βουλιαγμένης είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα της Αθήνας. Πρόκειται για μια αλμυρή λίμνη της οποίας το βάθος ή η σύνδεση με την θάλασσα δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ.
Παγκόσμιο μνημείο της φύσης
Μετά τη Σύμβαση για τη διατήρηση της παγκόσμιας βιοποικιλότητας του Ρίο, που υπογράφηκε από τουλάχιστον 150 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, η ελληνική πολιτεία ανέλαβε τεράστιες ευθύνες για τη διατήρηση του φυσικού της περιβάλλοντος. Μια από τις ευθύνες της είναι και η περίπτωση της Λίμνης της Βουλιαγμένης, ένα κόσμημα των τεχνασμάτων της φύσης.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση του Ρίο, «βιοποικιλότητα» ορίζεται η ποικιλομορφία που εμφανίζεται ανάμεσα στους ζωντανούς οργανισμούς όλων των ειδών, των χερσαίων, θαλάσσιων και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων και οικολογικών συμπλεγμάτων στα οποία οι οργανισμοί αυτοί ανήκουν. Τα βασικά συστατικά της βιοποικιλότητας είναι η οικολογική, η γενετική και η οργανισμική βιοποικιλότητα. Η Λίμνη της Βουλιαγμένης εδώ και μία 15ετία αποτελεί ένα από τα κύρια επιστημονικά ενδιαφέροντα του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ. Από τις έρευνες αυτές έχουν προκύψει ως σήμερα αρκετά επιστημονικά δημοσιεύματα.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Γεωλογίας Αθηνά Ζαμάνη(1), η ύπαρξη της λίμνης δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο συγγραφέα, ούτε και από τον Παυσανία ο οποίος περιέγραψε τη χερσόνησο της Βουλιαγμένης. Τα κομμάτια των σταλακτιτών στα πρανή της λίμνης μαρτυρούν παράλληλα ότι δεν είχε πάντα τη σημερινή της μορφή. Στη θέση της υπήρχε τμήμα ενός μεγάλου σπηλαίου, του οποίου η οροφή κατέρρευσε εξαιτίας της διάβρωσης και των τεκτονικών φαινομένων που διαδραματίστηκαν περίπου πριν από 2000 χρόνια. Η είσοδος ενός πολυδαίδαλου υποβρύχιου σπηλαίου ανοίγεται στον πυθμένα της λίμνης. Το σπήλαιο εκτείνεται σε μήκος τουλάχιστον 3.123 μέτρων στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής.
Ο πυθμένας της λίμνης αποτελείται από ένα λασπώδες υπόστρωμα πλούσιο σε θειούχες ενώσεις. Η παρουσία υδρόθειου στο ίζημα αποδίδεται στην αναγωγική δράση των οργανικών αλάτων που προέρχονται από την αποικοδόμηση φυτικών υπολειμμάτων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην ευρύτερη περιοχή η θερμοκρασία των υδάτων του υδροφόρου ορίζοντα είναι αυξημένη. Πιθανόν ο υδροφόρος ορίζοντας να επηρεάζεται από κάποιο προσκείμενο παρακλάδι του γνωστού ηφαιστειακού τόξου (Σουσάκι – Αίγινα – Μέθανα)(2). Με τον υδροφόρο αυτόν ορίζοντα αλλά και με διηθητικές διεργασίες από τα χερσαία τοιχώματα της λίμνης επέρχεται η ανανέωση του νερού στο οικοσύστημα της λίμνης με θερμό θαλασσινό νερό (28Ψ-35Ψ C).
Η λίμνη τροφοδοτείται επίσης και με γλυκό νερό από μια πηγή που βρίσκεται σε βάθος 17 μ. Το γλυκό νερό που αναβλύζει από την πηγή είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνο για τον υφάλμυρο χαρακτήρα του νερού της. Οι γεωμορφολογικές αυτές ιδιαιτερότητες όμως έχουν άμεση αντανάκλαση στη φυσικοχημεία των νερών της. Η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους 18Ψ C, ενώ τους θερινούς μήνες μπορεί να φτάσει και τους 29Ψ C. Η αλατότητα του νερού κυμαίνεται γύρω στο 17â, το pH στο 7, ενώ το διαλυμένο οξυγόνο στο νερό βρίσκεται γύρω στο 6 ppm.
Πέρα όμως από το αβιοτικό σύστημα της λίμνης, εκείνο που παρουσιάζει άμεσο ενδιαφέρον είναι ο έμβιος κόσμος της. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 δημοσιεύθηκε ένα νέο για την επιστήμη είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το Paranemonia vouliagmeniensis. Ακολούθησε η μελέτη της οικολογίας – βιολογίας του μοναδικού αυτού είδους σε σχέση με άλλους ζωικούς οργανισμούς. Μπορεί η ποικιλότητα του έμβιου κόσμου της λίμνης να είναι σχετικά μικρή, όπως εξάλλου αναμενόταν, εν τούτοις οι προκαταρκτικές έρευνες έδειξαν ότι στα νερά της λίμνης υπάρχουν και άλλα νέα είδη για την επιστήμη.
Πάντως τα περισσότερα από τα είδη των οργανισμών που έχουν ως σήμερα προσδιοριστεί αποτελούν χαρακτηριστικούς κατοίκους της ανοιχτής θάλασσας παρόμοια εκείνων των υφάλμυρων οικοσυστημάτων. Οι οικολογικές μελέτες που ολοκληρώθηκαν συνολικά σε τρεις ζωικούς οργανισμούς της λίμνης αποκάλυψαν την ιδιαιτερότητά τους σε σχέση με εκείνους που ζουν σε οικοσυστήματα της ανοιχτής θάλασσας, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι έρευνες αυτές αποκάλυψαν επίσης ότι τα είδη αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες (=οργανισμοί μάρτυρες των συνθηκών του περιβάλλοντος στο οποίο διαβιούν) για τη βιοπαρακολούθηση του οικοσυστήματος της Λίμνης της Βουλιαγμένης. Για παράδειγμα, το είδος Paranemonia vouliagmeniensis, που διατηρεί έναν αξιόλογο πληθυσμό πάνω σε διάφορα υποστρώματα, διαβιώνει στη λίμνη με διαφορετικό τρόπο από άλλα αντίστοιχα είδη του ανοιχτού θαλάσσιου συστήματος. Ωστόσο οι ανθρωπογενείς επιδράσεις φαίνεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε αρκετά σημεία στα παράλια της λίμνης. Η ανεμώνη αυτή είναι ζωοτόκος οργανισμός, ενώ η διατροφή του στηρίζεται σε μικροοργανισμούς αλλά και σε διαλυμένες οργανικές ουσίες που βρίσκονται στα νερά της λίμνης.
Για τα άλλα δύο είδη (Abra ovata και Cerastoderma glaucum) διαπιστώθηκε ότι η αναπαραγωγική τους στρατηγική είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη στο περιβάλλον της λίμνης. Το πρώτο είδος φαίνεται να ζει περίπου 18 μήνες ενώ το δεύτερο περίπου 12. Το πρώτο βρίσκεται χωμένο στο ίζημα ως και 5 cm ενώ το δεύτερο μπορεί να ζει παραχωμένο στο ίζημα αλλά και πάνω στα φύκια που κοσμούν τους βράχους και τον πυθμένα της λίμνης. Ο πληθυσμός ιδιαίτερα του C. glaucum παίζει καθοριστικό ρόλο στην οικολογική ισορροπία των νερών της, αφού σε ημερήσια βάση το κάθε άτομο μπορεί να διηθεί (φιλτράρει) 1-3 λίτρα νερού, καθαρίζοντάς το από διάφορα μικρόβια και περίσσειες οργανικές ενώσεις.
Φαίνεται λοιπόν ότι η οικολογική ισορροπία της λίμνης, που βρίσκεται κάτω από ένα ιδιαίτερο καθεστώς, χρειάζεται ιδιαίτερες και άμεσες μελέτες βιοπαρακολούθησης προκειμένου η Λίμνη της Βουλιαγμένης να τύχει μιας αειφόρου και βιώσιμης διαχείρισης.
Τα μνημεία της φύσης δεν αποτελούν κληρονομιά μόνο των κατοίκων μιας χώρας αλλά όλων των κατοίκων του πλανήτη. Η λίμνη την περίοδο του καλοκαιριού δέχεται πάνω από χίλιους κολυμβητές ημερησίως. Με άλλα λόγια, σε ημερήσια βάση το καθένα από τα άτομα αυτά καταλαμβάνουν 3,5-4 τ.μ. της επιφάνειας της λίμνης. Αναρωτήθηκε όμως ποτέ κανείς αν το περιβάλλον της λίμνης μπορεί να επιδέχεται τέτοια φόρτιση ανθρωπογενούς όχλησης; Μήπως η διαχείριση της λίμνης χρειάζεται μια καλύτερη τύχη;
Μήπως θα πρέπει να αξιοποιηθεί η λίμνη με πολύπλευρες ενέργειες και βιώσιμες διαχειριστικές στρατηγικές; Δεν θα πρέπει κάποτε να δείξουμε στον κόσμο ότι το φυσικό περιβάλλον αξιοποιείται με σεβασμό; Τα ερωτήματα αυτά, όπως και άλλα πολλά που δεν διατυπώνονται, φαίνεται ότι βασανίζουν πολλούς αλλά δυστυχώς δεν εισακούγονται. Αν ένα τέτοιο μοναδικό μνημείο της φύσης δεν αξιοποιηθεί κατάλληλα, φοβάμαι ότι οι κυρώσεις από την ΕΕ δεν θα καθυστερήσουν για πολύ ακόμη.
1) Α. Papapetrou-Zamanis, Ann. Geol. de Pays Hell., 21, 210-216, 1969. 2) V. Giannopoulos & Κ. Giotis, Γαιόραμα, Ιούλιος – Αύγουστος 2000.
Ο κ. Χαρίτων Χιντήρογλου είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τομέα Ζωολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Σπήλαιο Βουλιαγμένης
Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα σπηλαιοβάραθρα της Αττικής. Είναι βέβαιο ότι έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της. Οι πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από τους κατακτητές την περίοδο του 1940. Μάλιστα την εξερεύνηση την είχε αναλάβει μια από τις πιο επίλεκτες ομάδες που διέθεταν οι γερμανοί και που αποτελείτο από ορειβάτες , επιστήμονες ,κομάντο ,ένα σύνολο ριψοκίνδυνων αλλά πολύ καλά εκπαιδευμένων ατόμων. Άλλωστε η ίδια η λίμνη της Βουλιαγμένης εξερευνήθηκε εντατικά από τους γερμανούς την περίοδο εκείνη.
Είναι βέβαια γνωστό στους περισσότερους ότι πλήρη και σαφή εικόνα για την λίμνη της Βουλιαγμένης δεν υπάρχει. Στις διάφορες κατά καιρούς προσπάθειες έρευνας που έχουν γίνει, έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.
Το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο μάλλον επικοινωνεί υπόγεια με την λίμνη μια και στα έγκατα του έχει μια λίμνη που ούτε λίγο ούτε πολύ το βάθος της φτάνει τα 100 μέτρα!!! Αν κρίνει κανείς και την μικρή απόσταση που βρίσκεται και η γνωστή λίμνη περίπου 600 μέτρα τότε από ότι φαίνεται οι δυο λίμνες είναι κάτι σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Δυο μικρά ανοίγματα πριν την κορυφή του μικρού λόφου πάνω από την λίμνη είναι η είσοδος του σπηλαιοβάραθρου. Από εκεί και μετά μέσα από στενά και δαιδαλώδη λαγούμια αρχίζει η κατάβαση.
Πανέμορφο το θέαμα που βλέπει κανείς από τους διάφορους σχηματισμούς που έχουν τα τοιχώματα , αλλά και αρκετά επικίνδυνη η κατάβαση που ούτε λίγο ούτε πολύ φτάνει συνολικά περίπου τα 110 μέτρα. Είναι άγνωστο το που μπορεί να φτάνει αυτό το σπήλαιο μιας και υπάρχουν λαγούμια που χρειάζονται ένα προς ένα έρευνα. Βουλιαγμένης καταλαμβάνει υπογείως 10 οικοδομικά τετράγωνα έκταση!!!
Ο «αυτοκράτορας»
To 1988 ξεκίνησε το πρόγραμμα εξερεύνησης και χαρτογράφησης του σπηλαίου της Βουλιαγμένης, υπό την αιγίδα του σπηλαιολογικού τομέα του υπουργείου Πολιτισμού, με χρηματοδότηση του Δήμο Βουλιαγμένης.
Οι έρευνες είναι σύνθετες και περιλαμβάνουν μελέτη της γεωλογίας του σπηλαίου, χημικές αναλύσεις του νερού και αεροφωτογραφίες της περιοχής. Οι σπηλαιοκαταδύσεις είναι ο πιο σημαντικός τομέας. Δεν είναι τυχαίο το ότι επικεφαλής τους τέθηκε ο Ελβετός Ζαν Ζακ Μπολάνζ, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Σπηλαιοδυτών. Η μακρόχρονη πείρα του στο συγκεκριμένο τομέα τον αντάμειψε με το χαρακτηριστικό παρατσούκλι «ο αυτοκράτορας», το οποίο του έδωσαν οι συνεργάτες του. Στην πρώτη του κιόλας κατάδυση ανακάλυψε σε βάθος τριάντα μέτρων ένα στενό πέρασμα το οποίο οδηγεί σε μια υποβρύχια αίθουσα χωρητικότητας 1.200.000 κυβικών μέτρων.
Οι έρευνες ξεκίνησαν στη σκιά ενός ατυχήματος, όταν δύο δύτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη φάση της αποσυμπίεσης λίγα μόλις μέτρα πριν από την επιφάνεια. Τα πτώματά τους δε βρέθηκαν ποτέ. Αιτία του θανάτου τους δεν ήταν βέβαια τα φαντάσματα για τα οποία μιλούν οι παλιότεροι κάτοικοι της Βουλιαγμένης, αλλά ένα δυνατό ρεύμα που εμφανίζεται κατά καιρούς στο άνοιγμα του σπηλαίου και προκαλεί μικρές δίνες στο νερό.
Σταλαγμίτης-μνημείο
Η περιοχή άρχισε να αποκαλύπτει σταδιακά το αληθινό της πρόσωπο: ένα σύνθετο σύστημα καρστικών σπηλαίων με υπόγεια νερά που κυλούν διαμέσου του ορεινού όγκου του Υμηττού. Η φυσική θερμότητα των νερών αυτών προδίδει μία ακόμα σημαντική πληροφορία: σε πολύ μεγάλο βάθος τα σπήλαια συνδέονται με το ηφαιστειακό τόξο που διατρέχει τα ελληνικά νησιά.
Οι οχτώ συνολικά αποστολές έχουν φέρει μέχρι σήμερα στο φως κι άλλες συναρπαστικές πληροφορίες. Από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών διαπιστώθηκε μια σειρά από τέσσερα βυθίσματα ή δολίνες καθώς και δύο μεγάλα βάραθρα: το γερμανικό και το ανεξερεύνητο Πηγάδι του Διαβόλου. «Το σπήλαιο αναπτύσσεται μέσα από μεσοζωικούς κρυσταλλικούς ασβεστόλιθους, οι οποίοι έχουν αρκετά κενά εξαιτίας της χημικής διάλυσης του πετρώματος», διευκρινίζει ο Βασίλης Γιαννόπουλος από το υπουργείο Πολιτισμού.
Μάλιστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξερευνητικής κατάδυσης ο Λουίτζι Καζάτι, στενός συνεργάτης του Μπουλάνζ, ανακάλυψε έναν τεράστιο σταλαγμίτη, ο οποίος αποτελεί το βαθύτερο καρστικό σχηματισμό στην Ελλάδα. Το γεωλογικό αυτό μνημείο βρίσκεται σε βάθος 105 μέτρων, περίπου 730 μέτρα από την είσοδο του σπηλαίου. Αυτή η ανακάλυψη άλλαξε ολοκληρωτικά τη θεωρία για τον πρόσφατο σχηματισμό της Μεσογείου. Ο λόγος; Οι σταλακτίτες δε δημιουργούνται ποτέ κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Σήραγγα-ρεκόρ
Στην περιοχή υπάρχουν συνολικά 14 διαφορετικές υπόγειες σήραγγες. Η μία απ’ αυτές είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Έχει μήκος 800 μέτρα, πλάτος από 60 έως 150 μέτρα, ενώ το βάθος της είναι κατά μέσο όρο τα 80 μέτρα. Οι βυθισμένοι διάδρομοι έχουν συνολικό μήκος 4,3 χιλιόμετρα.
Οι ερευνητικές αποστολές και τα πρώτα επιστημονικά συμπεράσματα ήταν αρκετά για να εξάψουν τη φαντασία αρκετών ερασιτεχνών δυτών. Γύρω από τη Λίμνη της Βουλιαγμένης έχει πλεχτεί ένας μύθος που οφείλεται στην εξαιρετική ορατότητα, στο βάθος, στη θερμοκρασία του νερού και φυσικά στην ομορφιά της. Μέσα όμως σ’ έναν τέτοιο λαβύρινθο από σήραγγες ακόμα κι ένας πεπειραμένος δύτης κινδυνεύει να χάσει τον προσανατολισμό του. «Η σπηλαιοκατάδυση, σε σχέση με τις θαλάσσιες καταδύσεις, διαφέρει όπως η μέρα με τη νύχτα. Μπαίνοντας σ’ ένα σπήλαιο κάποιοι άπειροι δύτες χάνουν το δρόμο του γυρισμού, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν», επισημαίνει ο Βασίλης Γιαννόπουλος.
Αποτέλεσμα αυτής της απειρίας ήταν να χάσουν τη ζωή τους οχτώ δύτες. Θανάσιμα λάθη τους ήταν η μη εξοικείωση με το υποβρύχιο περιβάλλον των σπηλαίων και ο ελλιπής εξοπλισμός. Οι περισσότεροι δε διέθεταν ούτε καν το «μίτο της Αριάδνης», ένα νάιλον σκοινί που δένουν οι σπηλαιοδύτες στην είσοδο του σπηλαίου για να μη χάνονται στους υπόγειους λαβυρίνθους. Το 1995 τα σπήλαια έκλεισαν για το κοινό, προς αποφυγή ατυχημάτων. Από τότε επιτρέπονται μόνο οι καταδύσεις για επιστημονικούς σκοπούς.
Ακόμα και οι έμπειροι σπηλαιοδύτες δε διέφυγαν αυτό τον κίνδυνο. Ο Ελβετός Αρν Ονταλίκ, μέλος της αποστολής, εγκλωβίστηκε στη σήραγγα αφού «χτυπήθηκε» από τη μέθη των δυτών, η οποία προκαλείται από το άζωτο. «Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν δεμένος με αόρατα σκοινιά, παγιδευμένος σ’ ένα κρυστάλλινο κενό. Τότε κατάλαβα γιατί οι άτυχοι δύτες δε βγήκαν ποτέ από εκεί μέσα». Και συνεχίζει:
«Η βαθιά νάρκωση και το αχανές τούνελ μου δημιούργησαν σύγχυση. Αμέσως έχασα την αίσθηση του βάθους και της απόστασης κι έπεσα σε ζάλη». Ο Ονταλίκ σώθηκε χάρη στην πείρα του αλλά και γιατί χρησιμοποίησε τη φιγούρα ενός άλλου δύτη ως σημείο αναφοράς μέσα στον υπόγειο λαβύρινθο.


Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015

Παγκόσμια μέρα των Στρουμφ




Όλοι γνωρίζουμε τα μικρά μπλε πλασματάκια και φορούν άσπρους σκούφους (εκτός από τον Μπαρμπαστρούμφ που είναι ντυμένος στα κόκκινα) που κατοικούν σε σπίτια-μανιτάρια με όλες τις ανέσεις για ένα στρουμφ, η βασική τροφή τους είναι τα στρουμφόμουρα και οι λιχουδιές του Μάγειρα Στρουμφ.
Για οσους δεν ξέρουν την ιστορία τους , σας προσκαλώ να έρθετε να την μάθουμε μαζί.
Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα ξεχασμένο χωριουδάκι στο δάσος όπου κατοικούσαν κάποια μικροσκοπικά πλασματάκια που τα έλεγαν στρουμφάκια.
Στο ίδιο δάσος ζούσε και ο κακός Δρακουμέλ, ο μοχθηρός γεμάτος κακία μάγος, που έλεγε συνεχώς: «Ω! πόσο σας μισώ απαίσια στρουμφάκια.
Σίγουρα μια μέρα θα βρω το δρόμο για το στρουμφοχωριό σας». Κι εσείς αν είστε καλά παιδάκια, σίγουρα θα συναντήσετε κάποια μέρα τα στρουμφάκια.
Και τότε άρχιζε το αγαπημένο παιδικό cartoon…
IMG_0214-1024x768-1024x768
Τα Στρουμφάκια (γαλλικά: Les Schtroumpfs, αγγλικά:The Smurfs) είναι μια φανταστική κοινότητα από μικρά γαλάζια πλάσματα που κατοικούν σε μια μυστηριώδη τοποθεσία κάπου στο δάσος το λεγόμενο Στρουμφοχωριό.
Τα στρουμφάκια γεννήθηκαν στο Βέλγιο το 1958. Όλα άρχισαν στις 23 Οκτώβρη του 1958 . μέσα από το πενάκι τουΒέλγου κομίστα Πιέρ Κουλιφόρ, γνωστότερου με το ψευδώνυμο Peyo. Έκαναν την πρώτη τους δημόσια εμφάνιση στο εβδομαδιαίο περιοδικό Le Journal de Spirou.
Το 1975, τα Στρουμφ εμφανίστηκαν στην πρώτη τους ταινία στο Βέλγιο.
Το 1980,τα στρουμφάκια έγιναν περισσότερο γνωστά μέσα από την ομότιτλη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων.
Το 1981 η εταιρεία κινουμένων σχεδίων Hanna Barbera αγοράζει τα δικαιώματα των strumfs και αφού τα μετονόμασε σε smurfs και τα μετέφερε στην αμερικάνικη τηλεόραση.
Τα 50ά Στρουμφογενέθλια  γιόρτασαν με σειρά εκδηλώσεων στις Βρυξέλλες και στην Ευρώπη.
Η μουσική ήταν ένα ακόμη βήμα για την επιτυχία τους, όταν ο τραγουδιστής Vader Abraham δάνεισε την φωνή του στο πρώτο single των στρουμφς. Η αναγνώριση στο Βέλγιο και στην Ολλανδία ήταν μεγάλη και γρήγορα επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο με τα στρουμφάκια να πουλάνε. Το απόγειο της φήμης τους και της επιτυχίας τους ήρθε με την ταινία Ο μαγικός αυλός (The magic flute) με την γνωστή μας μουσική από τον Michel Legrand.
φήμες λένε…
1.Οι συγγγενείς του Πεγιό λένε πως αν και ποτέ δεν υπήρξε πολιτικοποιημένος, τα κείμενά του επηρεάζονταν.
Για παράδειγμα σε ένα επεισόδιο τα Στρουμφάκια συγκρούονταν για τη στρουμφογλώσσα, κάτι που πιστεύεται ότι παρωδούσε τα τεκταινόμενα στο Βέλγιο, που ήταν διχασμένο ανάμεσα στους Γαλλόφωνους Βαλώνους και τους Ολλανδόφωνους Φλαμανδούς.
 2.Μια άλλη θεωρία θέλει στο Στρουμφοχωριό να αναπαριστά μια ιδεατή κομμουνιστική κοινωνία.
3.Οι υποστηρικτές της θεωρίας επισημαίνουν ότι ο Μπαμπά-Στρουμφ φορούσε πάντα κόκκινα και ότι ο ορκισμένος εχθρός του, ο Δρακουμέλ, που ήθελε να μεταμορφώσει τα μικροσκοπικά πλάσματα σε χρυσάφι, αποτελούσε μια μεταφορά του καπιταλισμού.
4.Μια άλλη εκδοχή έδινε ο ίδιος ο Πεγιό: έλεγε ότι «κατά βάθος, είμαστε όλοι Στρουμφάκια».
Το σίγουρο είναι ότι τα στρουμφάκια αποτελούν μια από τις πιο επιτυχημένες παιδικές σειρές καρτούν όλων των εποχών!!!
Ας γνωρίσουμε τα αγαπημένα μας στρουμφ (όχι όμως όλα γιατί είναι και πολλά)
Τα στρουμφάκια κατοικούν σε μια μυστηριώδη τοποθεσία κάπου στο δάσος το λεγόμενο Στρουμφοχωριό.facebook-tags-Smurf-Characters
Μπαρμπαστρούμφ.Μας υποδέχεται ο Παπαστρουμφ
Ο αρχηγος του χωριού και ο σοφότερος από όλα τα στρουμφάκια.
Είναι ούτε λίγο ούτε πολύ 542 χρονών και στο πρόσωπο του αναγνωρίζεται όλη η μεγαλοπρέπεια του αρχηγού.
Η μακριά γενειάδα του και ο κόκκινος σκούφος τους (διαφορετικός από τον άσπρο των άλλων στρουμφ.) υποδηλώνουν το υπέργηρο της ηλικίας του (γήρας = σοφία) .αυτος που θα τους σώσει.
Παππού Swoof
τον Σπιρτούλη
Στο επόμενο μανιταρόσπιτο θα συναντήσουμε τον Σπιρτούλη το εξυπνότερο (όπως ο ίδιος πιστεύει) από όλα τα στρουμφς μετά βέβαια του Μπαρμπαστρούμφ.
Τα γυαλάκια του με το μαύρο σκελετό υποδηλώνουν την εξυπνάδα που συχνά θέλει να επιδεικνύει έναντι των άλλων στρουμφ.
στροθφιτα  Η όμορφη Στρουμφίτα είναι το μόνο θηλυκό στρουμφάκι στο χωριό. Αποτελεί το αντικείμενο του πόθου για πολλά στρουμφς, Η Στρουμφίτα ξεκίνησε ως κατασκεύασμα του κακου Δρακουμέλ αργότερα όμως με την μαγεια του  Μπαρμπαστρούμφ από μελαχρινή την κανει ξανθιά και θα ενταχθει στο Στρουμφοχωριό που ολοι την αγαπανε και αγαπα.
griniaris strumfΟ Γκρινιάρης που είναι πάντα αντίθετος με το ότι και αν πει κανείς τσαντίζεται με το παραμικρό. Είναι πάντα αρνητικός έχει όμως μαλακή καρδιά και αγαπάει τους φίλους του, ωστόσο τσαντίζεται ακόμα περισσότερο όταν αυτή αποκαλύπτεται και οι άλλοι το καταλαβαίνουν.
χαχανουληςΟ Χαχανούλης σπαταλά όλο του το χρόνο ετοιμάζοντας σκανταλιές και δωράκια που ανατινάζονται όταν τα ανοίγεις. Γενικά είναι το πιο ανήσυχο στρουμφάκι και σπάει πλάκα εις βάρος των άλλων.
σεφΟ σεφ στρουμφ, αναγνωρίζει κανείς από το άσπρο μαγειρικό καπέλο που φορά.
Το μανιταροσπιτό του το μυριζόμαστε από μακριά διότι εκεί παράγονται όλες οι στρουμφολιχουδιές. η βασική τροφή τους είναι τα στρουμφόμουρα και οι λιχουδιές του Μάγειρα Στρουμφ.
λιχουδης
Ο Λιχούδης είναι το πιο φαγανό στρουμφάκι. Καταβροχθίζει γλυκά, στρουμφόμουρα, πίτες και άλλες λιχουδιές και συνεχεια είναι στα ποδια και μανιταροσπιτο του μαγειρα στρουφ.
ντορεμι
Ο Ντορεμίείναι ο ατάλαντος καλλιτέχνης του χωριού..
μελενιος
Ο Μελένιος είναι ο ωραίος του χωριού και είναι το πιο ματαιόδοξο από όλα τα στρουμφάκια
που ολο κοιταζεται στον καθρευτη του.
imagesCAUYREXC
Ο Κηπουρός αναγνωρίζεται ευκολα απο το αχυρένιο καπέλο και τα πράσινα ρούχα του. Γενικά δεν συμμετέχει πολύ με τη ζωή του χωριού και προτιμάει να ασχολείται με τα φυτά και τα λαχανικά του.
untitledΟ Hefty Θεωρείται το ισχυρότερο και το πιο γενναίο Στρουμφάκι από όλα αυτά που είναι πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του για να βοηθήσει τους συναδέλφους Στρουμφάκια του.  Είναι εύκολα αναγνωρίσιμα από το τατουάζ καρδιάς με το βέλος στο δεξί μπράτσο του. Ξοδεύει πρωινά του άσκηση, και το σπίτι του είναι γεμάτο εξοπλισμό εργασίας-out είναι και το πιο αθλητικό  Στρουμφ.
προκοπης
Ο Προκοπης ειναι το στρουμφάκι που μπορεί να κάνει τα πάντα στο χωριό. Όχι μόνο μπορεί να διορθώσει τα πάντα, αλλά μπορεί και να σκαρφιστεί δεκάδες διαφορετικές χρήσιμες εφευρέσεις. Ενα ρομποτ, ενα μικρό τρένο, ακόμα και ένα αεροπλάνο!! Καθώς είναι πάντα απασχολημένος, θα τον βρείτε με την μπλε φόρμα του κι ένα μολύβι στο αυτί του(μαστορακος ).
Ο Λουλουκος γυρνάει ολη μέρα στο χωριό και στο δάσος μ΄ενα μολύβι στο ένα χερι κι ένα χαρτί στο άλλο, ψάχνοντας για έμπνευση. Ολη τη μέρα προσπαθεί να βρει ρίμες με το μυαλό του στα συννεφα.
Η Στρουμφιτα είναι γι΄αυτόν η κυριότερη πηγη έμπνευσης.
imagesCAS4TFQB
Ο Χουζούρης είναι το στρουμφάκι που μπορεί να κοιμηθεί απλά οπουδήποτε. Κάθε μέρος είναι ένα σωστό μέρος για να πάρει ένα μικρό υπνάκο!
photo_1_Ενα βράδυ, κι ενω το φεγγάρι ήταν μπλε, ένας πελαργός έφερε το Μωρο-Στρουμφ στο χωριό. Κανένας δεν ξέρει από που προήλθε αλλά υιοθετήθηκε αμεσως απ΄ολο το χωριό και άλλαξε τις ησυχες ζωές τους, αλλά κανεις δεν παραπονιέται γι΄αυτό. Όλοι αγαπάνε το Μωρο-Στρουμφ παρόλες τις σκανταλιές του!
αδεκσιοςClumsy Smurf -Αδέξιος Στρουμφ Aπό το όνομά του μπορούμε να καταλάβουμε οτι είναι επιρρεπές σε ατυχήματα. Ο γλυκός μου θέλει να βοηθήσει κάθε φορά που τα  Στρουμφάκια χτίζουν ή για τον καθορισμό , αλλά  έχει καταλήξει μετά να έχουν μεγάλο πρόβλημα .
Στρουμφάκια δεν τον θέλουν στην ομάδα τους.
untitled
Sassette Smurfling είναι η δεύτερη γυναίκα Στρουμφ που δημιουργήθηκε από την ίδια μαγική φόρμουλα Gargamel , ένα αγοροκόριτσο που του αρέσει να κάνει πράγματα που κάνουν τους συναδέλφους αρσενικό Smurflings της.  Smurfette την θεωρεί μια Στρουμφ αδελφή.
Αυτό το στρουμφοχωριό είναι πραγματικά ο επίγειος στρουμφοπαράδεισος κάπου χαμένος στο δάσος. Δυστυχώς όμως σε κάθε παράδεισος υπάρχει ένα και το  κακό.
Έτσι λοιπόν  έχουμε τον πανούργος Δρακουμέλ με την γάτα του τηνΨιψινέλ έχουν αναλάβει να κάνουν την ζωή των στρουμφς δύσκολη.ψιψινελ
δρακουμελΟ κακος Δρακουμέλ ζει σε έναν πύργο και προσπαθεί να πιάσει τα στρουμφάκια για να φτιάξει χρυσάφι.
Συχνά θα τον συναντήσουμε με μια απόχη στο δάσος να ψάχνει τα στρουμφς με την Ψιψινέλ να τον ακολουθεί πιστά .
Φυσικά ο Δρακουμέλ δε συμπεριφέρεται καλά στην γάτα του και η Ψιψινέλ συχνά διαμαρτύρεται, η φωνή της όμως δεν ακούγεται από τον άκαρδο μάγο.

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

Λουκρητία βοργία 1480 -1519




Πατρόνα της Αναγέννησης, προστάτιδα των τεχνών και μία από τις πιο αινιγματικές γυναίκες όλων των εποχών. Καρπός μιας σκανδαλώδους σχέσης, η Λουκρητία Βοργία (Lucrezia Borgia) γεννήθηκε στις 18 Απριλίου του 1480 στη Ρώμη. Ήταν νόθα κόρη του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ’, κατά κόσμον Ροντρίγκο Βοργία, και αδελφή του Καίσαρα Βοργία – μια οικογένεια από τις πιο λαμπρές, αλλά και αδίστακτες της εποχής.
Στο χορό εξουσίας και αίματος που έκανε διαβόητους τους Βοργίες, η Λουκρητία κατηγορήθηκε ότι συνωμότησε στην εξόντωση των συζύγων της, ότι δηλητηρίασε τους αντιπάλους του πατέρα της κι ότι διατηρούσε αιμομικτικές σχέσεις με τον αδερφό της.
Ο πρώτος γάμος της, σε ηλικία 13 ετών, με τον Τζιοβάνι Σφόρτσα Πεζάρο ακυρώθηκε από τον πατέρα της πέντε χρόνια αργότερα και τότε η Λουκρητία αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Αλφόνσο του Αραγκόν, νόθο γιο του βασιλιά της Νάπολης. Ο δεύτερος σύζυγός της δολοφονήθηκε το 1500 από τον ίδιο το σωματοφύλακά του, κατόπιν εντολής του αδελφού της Καίσαρα.
Μεταξύ των δύο γάμων, η Λουκρητία είχε συνάψει σχέση με έναν νεαρό παπικό ακόλουθο, τον Πέντρο Καλντερόν. Στη σχέση αυτή δόθηκε δραματικό τέλος από τους Βοργίες. Ο Πέντρο μαχαιρώθηκε και αργότερα βρέθηκε στον Τίβερη, με τα χέρια και τα πόδια του δεμένα.
Σύμφωνα με τα νέα σχέδια της οικογένειάς της, το 1501 η Λουκρητία παντρεύτηκε τον Αλφόνσο του Εστ, κατόπιν σκληρών διαπραγματεύσεων για την προίκα της. Μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1505, ο Αλφόνσο έγινε Δούκας της Φεράρα και η Λουκρητία, Δούκισσα.
Στη Φεράρα, η Λουκρητία κατάφερε επιτέλους να «δραπετεύσει» από το διεφθαρμένο οικογενειακό της περιβάλλον. Δημιούργησε μία λαμπρή αυλή, που προσέλκυσε τους επιφανέστερους καλλιτέχνες, συγγραφείς και λόγιους της εποχής εκείνης, κερδίζοντας την εκτίμησή τους με την ομορφιά και την ευγένειά της. Υπήρξε αφοσιωμένη σύζυγος και απέκτησε επτά παιδιά... Η τελευταία γέννα, όμως, ήταν μοιραία. Πέθανε, κατά τη διάρκεια του τοκετού, στις 24 Ιουνίου του 1519.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη που να επιβεβαιώνει τα όσα της καταμαρτυρούν. Εντούτοις, το όνομά της έμεινε στην ιστορία ως συνώνυμο της ακολασίας και της ίντριγκας. Έτσι απεικονίζεται, τόσο στο δράμα του Βίκτορος Ουγκώ, όσο και στην όπερα του Ντονιτσέτι, δύο μεγάλα έργα που βασίζονται σ’ αυτούς τους μύθους.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/114#ixzz3dxMV7vcL

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

Διεθνής μερα χηρών



Την ώρα που  γράφεται αυτό το κείμενο, συνεχίζονται οι φρικαλεότητες κατά των γυναικών στην Ινδία. Μια Ινδή κατήγγειλε ότι βιάστηκε ομαδικά από αστυνομικούς πριν λίγες μέρες, δυο βρέθηκαν απαγχονισμένες. Έρευνες διεξάγονται με τη  λαϊκή οργή στην Ινδία και σε ολόκληρο τον κόσμο να στρέφονται προς το πρόβλημα. Για πόσο;



Τι γίνεται με τις χήρες;

“…Σε περίπτωση χηρείας, η κοπέλα είναι “χωρίς ταυτότητα”, θεωρείται σύμβολο κακοτυχίας και είναι συνήθως, ανεπιθύμητη στην κοινωνία. Η πιο αποτρόπαια πρακτική, που εφαρμοζόταν στις χήρες κυρίως, μέχρι το 1829, προέρχεται από την Garuda Purana, ένα ιερό κείμενο του Ινδουισμού, που αναφέρει ότι όλες οι γυναίκες οφείλουν να καούν ζωντανές μετά το θάνατο του συζύγου.”

Η Ινδία θεωρείται  η χειρότερη χώρα για να ζει γυναίκα από τις χώρες που ανήκουν στις  G20. Είναι η τέταρτη χειρότερη στον κόσμο σε αυτόν τον τομέα, στην τρίτη θέση είναι το Πακιστάν, στη δεύτερη το Κονγκό, και στην πρώτη το Αφγανιστάν. Την πέμπτη θέση καταλαμβάνει η Σομαλία. Η έρευνα έγινε από την Truslaw Woman και βασίζεται στις απαντήσεις 213 ατόμων που ασχολούνται με τα ζητήματα των δικαιωμάτων φύλλου.

Απ’ την κοιλιά ακόμα…

Αν το υπερηχογράφημα μαρτυρήσει πως ένα παιδί που ετοιμάζεται να έρθει στον κόσμο είναι γυναικείου φύλου, ο δρόμος για την άμβλωση δεν είναι μακρύς σε μία χώρα, όπως η Ινδία. Εάν τελικά, έρθει στον κόσμο, κινδυνεύει να θαφτεί ζωντανό, αμέσως μετά την γέννησή του. Τα αμέσως, επόμενα πιθανά σενάρια για ένα κορίτσι που γεννιέται στην δεύτερη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως σε πληθυσμό, είναι η σωματική κακοποίηση, ένας πιθανός βιασμός, ένας πρόωρος γάμος.



Πού, πώς, πότε…
H Διεθνής Ημέρα Χηρών  καθιερώθηκε το 2010 από τον ΟΗΕ, για να επισημάνει τη «φτώχεια και την αδικία που βιώνουν εκατομμύρια χήρες και τα προστατευόμενα από αυτές μέλη σε όλο τον κόσμο».
Η πρωτοβουλία ανήκε στον Αγγλοϊνδό επιχειρηματία Λόρδο Λούμπα, ο οποίος από το 1998 έχει συστήσει το ομώνυμο ίδρυμα για την παροχή βοήθειας σε αναξιοπαθούσες χήρες.
Η 23η Ιουνίου επελέγη, επειδή την ημέρα αυτή του 1954 η μητέρα του Λόρδου Λούμπα, Σριμάτι Πούσπα Βάτι Λούμπα, έμεινε χήρα.

Με αφορμή τον ομαδικό βιασμό της 23χρονης κοπέλας το 2012, η επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος του Κογκρέσου, Σόνια Γκάντι, αναφέρεται στο μείζον ζήτημα σε διάσκεψη του κόμματος της.
Ο λόγος της σήμερα, πιο επίκαιρος από ποτέ …
“Οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών συνεχίζονται. Η βία κατά των γυναικών στην επαρχία και στις πόλεις είναι ντροπή για την Ινδία. Η βία κατά των γυναικών είναι ντροπή. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τις χήρες, η στοχευμένη αποβολή θηλυκών εμβρύων ακόμη και σε ευημερούσες περιοχές, το εμπόριο γυναικών και  παιδιών και η αδιάντροπη σεξουαλική κακοποίηση γυναικών προκαλούν τεράστια ανησυχία. Όλα αυτά θα πρέπει να μας αφυπνίσουν”.
3.
Με τη ματιά του  ΟΗΕ: «Οι χήρες πρέπει να απολαμβάνουν την αξιοπρέπεια και την ισότητα που τους αξίζει»
«Οι γυναίκες μπορεί να γίνουν πολύ ευάλωτες όταν οι σύζυγοί τους αποβιώνουν. Πάρα πολλές χήρες αποκλείονται από οποιοδήποτε κληρονομικό δικαίωμα, κατοχή γης, ή μέσα συντήρησης, από το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, την υγειονομική περίθαλψη ή την εκπαίδευση. Τα παιδιά τους πρέπει, όχι μόνο να αντιμετωπίσουν το πένθος της απώλειας του πατέρα τους, αλλά και την απώλεια της κοινωνικής τους θέσης και των ευεργετημάτων της κοινωνίας.
Οι χήρες είναι πιθανό να εκδιωχθούν από τις κοινότητές τους, να εξαναγκασθούν σε γάμο ή σωματική κακοποίηση, χωρίς ο δράστης να τιμωρηθεί. Τα παιδιά τους είναι πολύ πιθανό να αποβληθούν από το σχολείο και να παγιδευτούν στη φτώχεια».
Στη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Χηρών, ας αποφασίσουμε τον τερματισμό όλων των διακρίσεων κατά των χηρών όλου του κόσμου, και να τους επιτρέψουμε να απολαύσουν τα δικαιώματά τους. Τα οφέλη θα επεκταθούν στα παιδιά τους, στις κοινότητες και στην κοινωνία στο σύνολό της.» –  Μήνυμα του Μπαν Κι-Μουν, Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ.
Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο μεγάλος ηγέτης της ινδικής ανεξαρτησίας, ήταν ο πρώτος που είχε θέσει τις βάσεις αλλαγής νοοτροπίας: »Η γυναίκα δεν είναι σκλάβα του άντρα, αλλά σύντροφός του και βοηθός του και ισότιμη συνεργάτης σε όλες τις χαρές και τις λύπες, το ίδιο ελεύθερη όσο και αυτός να επιλέξει το δικό της μονοπάτι.»
Ας διαδώσουμε παντού το μήνυμα της σημερινής μέρας. Οι διακρίσεις κατά των γυναικών πρέπει να σταματήσουν! Είτε είναι χήρες, είτε όχι.

Παραμονή του Αι Γιάννη - Το εθιμο του Κλήδωνα



Την παραμονή του Αϊ-Γιαννιού(23/6), οι ανύπανδρες κοπέλες μαζεύονται σε ένα από τα σπίτια του χωριού, όπου αναθέτουν σε κάποια ή σε κάποιες από αυτές να φέρουν από το πηγάδι ή την πηγή το «αμίλητο νερό». Επιστρέφοντας στο σπίτι όπου τελείται ο κλήδονας, το νερό μπαίνει σε πήλινο δοχείο, την υδροφόρο, στο οποίο η κάθε κοπέλα ρίχνει ένα αντικείμενο (μήλο πράσινο ή κόκκινο, κόσμημα, κλειδί κ.α.), το λεγόμενο ριζικάρι. Στη συνέχεια το δοχείο σκεπάζεται με κόκκινο ύφασμα, το οποίο δένεται γερά με ένα κορδόνι («κλειδώνεται») και τοποθετείται σε ταράτσα ή άλλο ανοιχτό χώρο. Εκεί παραμένει όλη τη νύχτα υπό το φως των άστρων. Οι κοπέλες επιστρέφουν ύστερα στα σπίτια τους. Λέγεται ότι τη νύχτα αυτή θα δουν στα όνειρά τους το μελλοντικό τους σύζυγο.
Ανήμερα του Αϊ-Γιαννού, αλλά πριν βγει ο ήλιος -ώστε να μην εξουδετερωθεί η μαγική επιρροή των άστρων-, η υδροφόρος νεαρή της προηγουμένης φέρνει μέσα στο σπίτι το αγγείο. Το μεσημέρι, ή το απόγευμα, συναθροίζονται πάλι οι ανύπανδρες κοπέλες. Αυτήν τη φορά όμως στην ομήγυρη μπορούν να συμμετέχουν και παντρεμένες γυναίκες, συγγενείς και γείτονες και των δύο φύλων, καλεσμένοι για να παίξουν το ρόλο μαρτύρων της μαντικής διαδικασίας.
Καθισμένη στο κέντρο της συντροφιάς, η υδροφόρος νεαρή ανασύρει ένα-ένα από το αγγείο τα αντικείμενα, που αντιστοιχούν στο «ριζικό» κάθε κοπέλας και μια άλλη, κάποια που έχει ποιητικό ή μαντικό ταλέντο απαγγέλει ταυτόχρονα τυχαίες μαντινάδες. Μαντινάδες που είναι επηρεασμένες απλώς και μόνο από τη θέα του ριζικαριού, αφού η μαντιναδολόγος δεν ξέρει σε ποιον ανήκει το κάθε ριζικάρι. Η μαντινάδα που αντιστοιχεί στο αντικείμενο (ριζικάρι) της κάθε κοπέλας θεωρείται ότι προμηνάει το μέλλον της και σχολιάζεται από τους υπόλοιπους, που προτείνουν τη δική τους ερμηνεία σε σχέση με την ενδιαφερόμενη.
Σε κάποιας κοπέλας το ριζικάρι ο αείμνηστος μαντιναδολόγος Καμινοκωστής, είχε πει την εξής μαντινάδα:
Σα μάθει ο σκύλος γράμματα κι η γάτα να διαβάζει
τότε και συ θα παντρευτείς να κάμει ο κόσμος χάζι….
(Και η κοπελιά αυτή πράγματι μέχρι σήμερα δεν έχει παντρευτεί!)
Ο ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ, ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ
Μετά που θα βγουν όλα τα ριζικάρια από το υδροφόρο αγγείο, η υδροφόρος νεαρά χύνει το νερό του αγγείου μέσα σε ένα πηγάδι σταυρωτά και στη συνέχεια το σκεπάζει με ένα κόκκινο πανί. Το μεσημέρι ή τα μεσάνυκτα οι κοπέλες, ενίοτε και νεαροί, σηκώνουν προσεκτικά το πανί, ώστε να μη δει φως το νερό του πηγαδιού, και βάζουν μέσα το κεφάλι τους. Συνάμα η υδροφόρος με ένα καθρέπτη κατεβάζει τις ακτίνες του ήλιου ή του φεγγαριού μέσα στο πηγάδι και οι κοπέλες ρίχνοντας με ειδικό τρόπο μια – μια τα ριζικάρια τους μέσα στο πηγάδι και εκεί στα κύματα του νερού του πηγαδιού οι παριστάμενοι βλέπουν υπερφυσικά ή μεταφυσικά φαινόμενα, τα οποία επεξηγούν μετά οι μεγαλύτερες και μυημένες γυναίκες, όπως επίσης και αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει ή το πρόσωπο που θα παντρευτούν κ.α.
Λέγεται επίσης ότι ανάλογο με το πρώτο πρόσωπο που θα δουν αυτοί που είχαν σκύψει το πηγάδι μετά που θα βγάλουν έξω το κεφάλι τους, ανάλογο θα είναι και π.χ. το παιδί που θα γεννηθεί, δηλαδή αν δουν άντρα, αγόρι θα είναι το παιδί που θα γεννήσει μια γυναίκα έγκυος, ή το ίδιο όνομα θα έχει εκείνος που θα παντρευτούν κ.τ.λ.
Σημειώνεται ότι:
α) Όσοι παρακολουθούν την εν λόγω ιεροτελεστία πρέπει λέει να είναι με αυτοσυγκέντρωση, αλλά και μύηση, γιατί υπάρχουν και μυστικά για την παρούσα ιεροτελεστία.
β) Αν το πηγάδι δεν έχει καθάριο και πόσιμο νερό δεν γίνεται να γίνει κλήδονας
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΛΕΞΗΣ «ΚΛΗΔΟΝΑΣ»
Η λέξη «ο κλήδονας» παράγεται από την αρχαία λέξη «η κληδών», η οποία αναφέρεται στον Παυσανία (Βοιωτικά), Όμηρο κ.α. Κληδών ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος, το μαντικό σημάδι και κατ’ επέκταση το άκουσμα του οιωνισμού ή προφητείας, ο συνδυασμός τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων ή πράξεων κατά τη διάρκεια μαντικής τελετής στον οποίο αποδιδόταν προφητική σημασία.
Σύμφωνα με ορισμένους η λέξη «Κλήδωνας» προέρχεται από τη λέξη κλειδί που ανοίγει και κλείνει το κουτί τη τύχης, εξ ου και οι μαντινάδες:
Κλειδώνουμε τον κλήδονα μ’ ένα μικιό κλειδάκι
κι απόης τον αφήνουμε έξω στο φεγγαράκι
Κλειδώσετε τον κλήδονα με δόξα και με χάρη
Κι απού ‘χει μήλο κόκκινο ταχυτέρου (αύριο) να το πάρει
Ωστόσο η σωστή προέλευση της είναι από την αρχαία λέξη «κλήδων» (με ήτα) που στον Όμηρο σημαίνει μαντικό σημάδι, προφητεία. Άλλο οι λέξεις «κλειδί, κλειδώνω κ.α.» και άλλο οι λέξεις «κληδών, κλήδονας κ.α.» Απλώς και οι δυο ομάδες αυτές των λέξεων έχουν πρόγονο την αυτή ρίζα, την ρίζα «κλε-», πρβ και: «κλείθρον = αττικά κλήθρον», κλείς = ιωνικά κληίς. Παράβαλε επίσης ότι: Κλειώ – κλείζω = εγκωμιάζω (από το κλέος) και κληδών ή κλεηδών ή κληηδών (από το κλέος και άδω) κ.α. = φημί ή καλέω, διαλαλώ, εγκωμιάζω κ.α.. Παράγωγα: κληδονίζω = μαντευομαι, κληδόνισμα = σημείο, οιωνός κ.α.
ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΗΔΟΝΑ
ΑΠΟΣΠΕΡΑΣ
Κλειδώνουμε τον κλήδονα μ’ ένα μικιό κλειδάκι
κι απόης τον αφήνουμε έξω στο φεγγαράκι
Κλειδώσετε τον κλήδονα με δόξα και με χάρη
Κι απού ‘χει μήλο κόκκινο ταχυτέρου (αύριο) να το πάρει
Μήλο ‘βαλα του κλήδονα τρία γαρεφαλάκια
και του καιρού να ‘μια καλά, να βγάλω κυσαράκια
Σήμερα που ‘ναι τα’ Αι Γιαννιού του Θιου ζητώ μια χάρη
Του χρόνου σαν και σήμερα να γίνουμε ζευγάρι
Σήμερα που ‘ναι τα Αι Γιαννιού βάλε αρχή κερά μου
Του χρόνου σαν και σήμερα να σ’ έχω αγκαλιά μου
Ε Γλυκοπαναγία μου, που ‘σαι στη γειτονιά σου
Ζευγάρισέ το μήλο μου, να σ’ άφτω τα κεριά σου
Στο όνομα σου ορκίζομαι στο κλήδονα επάνω
αν δεν σε κάνω ταίρι μου καλιά ‘χω να πεθάνω
Μήλο ‘βαλα στον κλήδωνα κι είναι και μυρωδάτο
Κι αν δεν σε πάρω θα γενεί ο κόσμος άνω κάτω.
ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ
Ανοίγουμε τον Κλήδωνα με τ΄ Αϊ Γιαννιού τη χάρη
κι όποιος έχει μήλο κόκκινο ας έρθει να το πάρει
Ανοίγουμε τον κλήδονα με του Αγιαννιου τη χάρη
Κι όποιος έχει ριζικό σήμερα να το πάρει.
Ανοίγουμε τον Κλήδωνα με με τ’ Αι Γιαννιου τη χάρη
Κι όποιος αγάπη έχασε να έρθει να την πάρει
Έφθασε η ώρα κι η στιγμή κι ο κλήδονας ανοίγει
Και κάθε μια το ριζικό στα φανερά ξανοίγει
Όλοι σταυροκοπιόμαστε στ΄Αϊ Γιαννιού τη χάρη
Κι απού ‘χει μήλο κόκκινο. Ας έρθει να το πάρει.
Ανοίξετε τον κλήδονα με τση μυρθιάς το φύλλο
Μαλαματένια πρόσωπα που θάμπωσες τον ήλιο
Ανοίξετε τον κλήδονα τη χέρα μου να βάλω
να βγάλω το χρυσό αητό το ρήγα το μεγάλο
Ανοίξετε τον κλήδονα να βγάλουμε τα μήλα
του χρόνου σαν και σήμερα βγάλετε δακτυλίδια
Ανοίξετε τον κλήδονα να βγει ο χαρισμένος
απου τα κάστρα πολεμά και βγαίνει κερδισμένος
Βάλε το χέρι κοπελιά, το πρώτο μήλο πιάσε
Που η μοίρα σου χειροκροτεί, ευτυχισμένη να ‘σαι.
Βγαίνει το μήλο τ’ άρχοντα, του πιο καλού λεβέντη,
Του πρώτου μας παλικαριού στο λούσο και στο γλέντι.
ΙΣΤΟΡΙΑ – ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
1. Ο Κλήδωνας είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Στην εποχή του Ομήρου, χρησιμοποιούσαν τη μαγεία του Κλήδωνα για να μαντέψουν τα μελλούμενα. Ο Παυσανίας (Βοιωτικά, 11, 7), σχετικά με τον κλήδονα, αναφέρει τα εξής: «Στη συνέχεια του Ηρακλείου (της Θήβας) υπάρχει γυμνάσιο και στάδιο, που και τα δυο έχουν το όνομα του Θεού. Πέρα από το Σωφρονιστήρα λίθο υπάρχει βωμός του Απόλλωνα του επονομαζόμενου Σποδίου. Ο Βωμός του Απόλλωνα σχηματίστηκε από τη στάχτη των σφαγίων. Εδώ συνηθίζεται μαντική από κληδόνων («μαντική δε καθέστηκεν αυτόθι από κληδόνων»), την οποία ξέρω ότι τη χρησιμοποιούν οι Σμυρνιοί περισσότερο απ’ όλους τους Έλληνες και οι Σμυρνιοί έχουν πάνω από τη πόλη, έξω από το τείχος, ιερό των κληδόνων («κληδόνων ιερόν»). Παλιά οι Θηβαίοι θυσίαζαν ταύρους στον Σπόδιο Απόλλωνα». Στα χρόνια του Βυζαντίου συναντάμε το έθιμο σαν λατρεία του Ήλιου. Φωτιές ανάβονται και ο λαός πηδά πάνω απ΄ αυτές για να εξαγνίσει το κακό, όπως και σήμερα. Με τα χρόνια ο Κλήδωνας χάνει το χαρακτήρα της γενικής μαντικής και περιορίζεται στους ερωτικούς χρησμούς. Η θεά Κλήδωνα αποσύρεται σιωπηλά και δίνει τη θέση της στον Αϊ Γιάννη, του οποίου τη χάρη επικαλείται ο λαός.
2. Στους βυζαντινούς χρόνους, όπως αναφέρεται στο Βυζαντινών βίος και πολιτισμός του Φ.Κουκουλέ στο κεφάλαιο για το 12ο αιώνα (τόμος Α2, σ. 170, Αθήνα, 1948), την παραμονή του Αγίου Ιωάννη, οι άνθρωποι συναθροίζονταν σε κάποιο σπίτι ή στη γειτονιά, όπου γινόταν τραπέζι σαν να επρόκειτο για γαμήλιο δείπνο. Εκεί παρευρισκόταν κάποιο νεαρό κορίτσι ντυμένο νύφη. Στο τέλος της βραδιάς, ο κάθε παριστάμενος έριχνε ένα αντικείμενο σε ειδικό αγγείο με νερό, από όπου το ανέσυρε στη συνέχεια η «νύφη» υπό μορφήν κλήρου ως απάντηση στην ερώτηση του καθένα για το τι επιφύλασσε το μέλλον.
3. Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει αφενός ότι ο κλήδωνας και οι μαντείες υπήρχαν επί εποχής εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο, ήτοι το 1500 π.Χ., και αφετέρου ότι είναι πράξεις καταδικαστέες, πρβ: «τα γαρ έθνη ταύτα, ους συ κατακληρονομείς αυτούς, ούτοι κληδόνων και μαντειών ακούσονται, σοι δε ουχ ούτως έδωκε Κύριος ο Θεός σου» (Δευτερονόμιο 18,14)
4. Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδωρος Βαλσαμών κατά το β’ μισό του 12ου αιώνα, σχολιάζοντας τους Κανόνων της Πενθέκτης Συνόδου (691-2) σχετικά με τις νουμηνίες, τις φωτιές και τον κλήδονα, παραθέτει περιγραφή του εθίμου το οποίο προσομοιάζει με βακχική τελετή συνδεδεμένη με το Σατανά και για το λόγο αυτό το θεωρεί καταδικαστέο, πρβ: «Κατά την εσπέραν της κγ’ του Ιουνίου μηνός, ηθροίζοντο εν ταις ρυμίσι και εν τοις οίκοις άνδρες και γυναίκες, και πρωτότοκον κοράσιον νυμφικώς εστόλιζον μετά γονυ το συμποσιάσαι και βακχικώτερον ορχήσασθαι και χορεύσαι και αλαλάξαι, έβαλλον εν αγγείω συστόμω χαλκώ θαλάττιον ύδωρ, και είδη τινά εκάστω τούτων ανήκοντα – και ώσπερ της παιδός εκείνης λαβούσης Ισχύν εκ τον Σατανά προμηνύειν τα ερωτώμενα, αυτοί μεν περί τούδε τίνος αγαθού ή και αποτροπαίον ανεβοών ερωτηματικώς· το δε κοράσιον από των εν τω αγγείω εμβληθέντων ειδών το παρατυχόν εξαγαγόν υπεδείκνυεν· και λαμβάνων ανόητος τούτον δεσπότης, επληροφορείτο τάχα τα επ’ αυτώ συνενεχθήναι μέλλοντα, ευτυχή τε και δυστυχή. Την επαύριον δε μετά τυμπάνων και χορών συν τω κορασίω εις τους αιγιαλούς απερχόμενοι, και ύδωρ θαλάττιον αφθόνως αναλαμβανόμενοι, τας κατοικίας αυτών έρραινον και ου μόνον ταύτα ετελούντο παρά των ασυνετωτέρων, αλλά και δι’ όλης της νυκτός από χόρτον πυρκαΐας ανάπτοντες, επήδον υπεράνω αυτών και εκληδονίζοντο, ήτοι εμαντεύοντο περί ευτυχίας και δυστυχίας και άλλων τινών δαιμονιωδώς. Τας δε ένθεν κακείθεν εισόδους αυτών και το δωμάτιον, εν ώ ετελείτο η κληδών, συν τοις παρακειμένοις υπαίθροις, χρυσίζουσι πέπλοις και σηρικοίς κατεκόσμουν υφάσμασι· αλλά μην και φυλλάσι δένδρων κατεστεφάνουν, εις τιμήν και υποδοχήν, ως έοικε, του οικειωσαμένου αυτούς Σατανά».
Ωστόσο, παρ’ όλη την αρνητική στάση της Εκκλησίας, το έθιμο του κλήδονα επιβίωσε μέχρι σήμερα, όμως με κάποιες παραλλαγές σε σχέση με τα βυζαντινά δρώμενα. (Συγχρόνως, η έκφραση «αυτά τα λεν στον κλήδονα», με την έννοια ότι αυτά που λέγονται δεν είναι σοβαρά, πιθανόν να εκφράζει την εκκλησιαστική άποψη ως προς τη μαντική πρακτική, ή απλώς μια λαϊκή δυσπιστία.)
Σημειώνεται ότι:
1) Η Έξοδος των Εβραίων από την Αίγυπτο, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες (Διόδωρο, Πάριο χρονικό κ.α.) συγγραφείς έγινε πριν από τον Τρωικό πόλεμο και συγκεκριμένα τον 1520 π.Χ.
2) Σύμφωνα με τους Στράβωνα, Διόδωρο κ.α., αφενός οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με τους χρησμούς και τη μαντική ήταν οι Ιδαίοι δάκτυλοι ή άλλως Κουρήτες = μετέπειτα Κ(ου)ρήτες και αφετέρου εκείνος που έμαθε στους Κρητικούς και το τόξο και το χρησμό και τη μαντική ήταν ο Απόλλωνας. (Περισσότερα βλέπε Ιδαίοι δάκτυλοι). Επομένως ο Κλήδονας, όπως συνάγεται από τις ορολογίες του (ριζικάρι, μαντινάδα κ.τ.λ.), αλλά και από τα λεγόμενα των αρχαίων συγγραφέων είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε από την Κρήτη και με τον καιρό επεκτάθηκε σ΄ όλη την Ελλάδα.
2) Μαντινάδες κανονικά λέγονται τα δίστιχα που περικλείουν κάποιο νόημα, κάποιο μαντάτο, άρα χρησμό. Ετυμολογία από το «μαντεύω – μαντεύομαι», ρίζας «μαίω – μαίομαι» απ΄όπου και τα: μάνις ή μήνις –μανία, μήνυμα = μαντάτο, manner κ.α. Απλώς και κατ’ επέκταση μαντινάδες λέγονται όλα τα δίστιχα. (Περισσότερα βλέπε ειδικό κεφάλαιο για τις μαντινάδες»).
4) Η αρχαία «κληδών» ήταν ο συνδυασμός τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων – πράξεων κατά τη διάρκεια μαντικής τελετής στον οποίο αποδιδόταν προφητική σημασία.