Η Αποκατάσταση της Δημοκρατίας 23 07 1974 Πτώση της Χούντας

Στις 23 Ιουλίου 1974 η επτάχρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου, υπό το βάρος της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, κατέρρευσε. Οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους πολιτικούς και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας, επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Ιουλίου. Από την ημέρα αυτή αρχίζει η εποχή της «Μεταπολίτευσης», η λαμπρότερη, ίσως, περίοδος της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.

Η γενική επιστράτευση που κηρύχτηκε στις 21 Ιουλίου, μία ημέρα μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν χαώδης και ανοργάνωτη και κατέδειξε την τραγική κατάσταση που βρισκόταν ο Ελληνικός Στρατός, μετά από επτά χρόνια δικτατορίας. Η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, που ήταν υποχείριο του «αόρατου δικτάτορα» Δημητρίου Ιωαννίδη, ήταν ανίκανη να πάρει σοβαρές αποφάσεις. Έτσι, η προσφυγή στους πολιτικούς ήταν μονόδρομος για τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος και οι αρχηγοί του Στρατού, αντιστράτηγος Ανδρέας Γαλατσάνος, Ναυτικού, αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης και Αεροπορίας, αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, σε σύσκεψη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη διατύπωσαν την άποψη ότι είναι επιτακτική ανάγκη η ανάθεση της διακυβέρνησης της χώρας στους πολιτικούς. Στη συνέχεια, ο Γκιζίκης κάλεσε τον Ιωαννίδη και του ανακοίνωσε την απόφαση της ηγεσίας του στρατεύματος, χωρίς αυτός να αντιδράσει.

Στις 2 μετά το μεσημέρι κλήθηκαν σε σύσκεψη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σημαίνουσες πολιτικές προσωπικότητες της προδικτατορικής περιόδου. Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι αρχηγοί των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων Παναγιώτης Κανελλόπουλος της ΕΡΕ και Γεώργιος Μαύρος της «Ενώσεως Κέντρου», καθώς και οι Ευάγγελος Αβέρωφ, Σπύρος Μαρκεζίνης,Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, Στέφανος Στεφανόπουλος, Πέτρος Γαρουφαλλιάς και Ξενοφών Ζολώτας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου είχε ήδη καταρρεύσει.

Η άφιξη Καραμανλή στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Στη σύσκεψη αποφασίστηκε ο σχηματισμός πολιτικής κυβέρνησης υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος έλαβε προθεσμία έως τις 8 το βράδυ να ανακοινώσει τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Εν τω μεταξύ, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, που προέκρινε τη λύση Καραμανλή, ήλθε σε επαφή με τον πρώην πρωθυπουργό, που ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι από το 1963, και του ζήτησε να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό στην Ελλάδα. Στις 6:30 το απόγευμα, ο Αβέρωφ, με υπόδειξη του Γκιζίκη, τηλεφώνησε στον Κανελλόπουλο και του ανακοίνωσε την άρση της εντολής που του είχε ανατεθεί.

Στις 8 το βράδυ επαναλήφθηκε η σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς και επικυρώθηκε η απόφαση για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί Ντ’ Εστέν διέθεσε πάραυτα το προσωπικό του αεροπλάνο για την άμεση επιστροφή του Καραμανλή, ο οποίος αφίχθη στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 2 το πρωί της 24ης Ιουλίου κι έγινε δεκτός από ένα τεράστιο πλήθος πολιτών, που τον χαιρετούσε κυριολεκτικά ως ελευθερωτή. Στις 4 το πρωί, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ορκίστηκε το πρώτο κλιμάκιο της κυβέρνησής του, αποτελούμενο από πολιτικά πρόσωπα της δεξιάς και του κέντρου. Ο Καραμανλής δίσταζε να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» πολιτικούς της Αριστεράς, για να μην προκαλέσει τους σκληροπυρηνικούς χουντικούς, που κατείχαν ακόμα καίρια πόστα στον κρατικό μηχανισμό. Στις26 Ιουλίου συμπληρώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, με την ορκωμοσία του δευτέρου κλιμακίου της κυβέρνησης.

Αμέσως μετά ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα για την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος: κατάργηση του στρατοπέδου της Γυάρου, απόλυση όλων των κρατουμένων, αμνήστευση όλων των πολιτικών αδικημάτων και απόδοση της ιθαγένειας στους πολίτες από τους οποίους την είχε στερήσει η δικτατορία του 1967. Στις άμεσες επιδιώξεις της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας συμπεριλαμβάνονταν η αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας και η διαμόρφωση κλίματος εθνικής ενότητας, η αποδιοργάνωση του πλέγματος εξουσίας της δικτατορίας και η αποκατάσταση του πολιτικού ελέγχου στο στράτευμα, η προετοιμασία για τη διενέργεια εκλογών και η αντιμετώπιση της κρίσης στην Κύπρο.

 Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/801#ixzz3gmqxDjGh

Νήσος Αίγινα

Μυθολογική Προσέγγιση

Η μυθολογική παράδοση θέλει την Αίγινα να έχει πάρει το όνομα της από τη νύμφη Αίγινα. Η νύμφη Αίγινα ήταν κόρη του Ασωπού ποταμού και της Μετώπης. Την άρπαξε ο Δίας όπως τόσες και τόσες θνητές που του άρεσαν και την έφερε στο νησί που τότε ονόμαζονταν σύμφωνα με διάφορες πηγές (Ηρόδοτος, Πίνδαρος, Στράβωνας), Οινώνη, Οινώνα ή Οινοπία.

Ο Δίας έκανε με την Αίγινα ένα γιο τον Αιακό, που από την εκδικητική μανία της Ήρας βρέθηκε μόνος του στο νησί και γιαυτό παρακάλεσε τον πατέρα του να μεταμορφώσει τα μυρμήγκια σε ανθρώπους. Έτσι απόκτησε η Αίγινα τους πρώτους της κατοίκους, τους Μυρμιδόνες.

Πολλοί ερευνητές συμφωνούν ότι αυτή η μυθολογική παράδοση αλλά και όλη η ομάδα των μύθων των Αιακίδων που έχει και μεγάλη σχέση με τα ομηρικά έπη είναι απλά μια παράδοση που δημιουργήθηκε για να δικαιολογήσει την καταγωγή τους από την Αίγινα και απηχεί τις μνήμες από την κάθοδο των ελληνικών φύλων προς τα νότια και την κατάκτηση της Αίγινας από τους Μυρμιδόνες που η κοιτίδα τους ήταν η Θεσσαλία. Στη Θεσσαλία άλλωστε υπάρχει από τα πολύ παλιά χρόνια, ποταμός Ασωπός και πόλη με το όνομα Αιγίνιον.

Ο Αιακός, ο πρώτος βασιλιάς της Αίγινας, απόκτησε τρεις γιούς. Τον Πηλέα και τον Τελαμώνα από την Ενδηίδα και τον Φώκο από την Νηριήδα Ψαμάθη που μάταια μεταμόρφωθηκε σε φώκια για να αποκρούσει τον έρωτα του. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια όμως επειδή ζήλευαν την αγάπη του πατέρα τους για τον μικρό τους αδερφό, τον σκότωσαν σε έναν αγώνα δισκοβολίας και γι'αυτό το λόγο ο Αιακός τους έδιωξε από την Αίγινα. Ο Τελαμώνας πήγε στην Σαλαμίνα και ο Πηλέας μαζί με τους Μυρμιδόνες στην Φθία στην Θεσσαλία.

Αιακός

Πρόσωπα της Αίγινας

Ο πρώτος βασιλιάς και οικιστής της Αίγινας σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν γίος του Δία και της νύμφης Αίγινας που έδωσε το όνομα της στο νησί. Η Αίγινα που ήταν κόρη του Ασωπού ποταμού και της Μετώπης, κάποτε τράβηξε την προσοχή του Δία, ο οποίος μεταμόρφωθηκε σε αετό και την πήγε στο νησί του σαρωνικού, όπου από τον έρωτα τους γεννήθηκε ο Αιακός.

Όταν ο Ήρα έμαθε ότι ο Δίας απόκτησε κι άλλο γιο από το θυμό της έστειλε ένα φίδι σε ένα ποτάμι της Αίγινας όπου γέννησε χιλιάδες αυγά και φίδια κατέκλυσαν το νησί. Σαν να μην έφτανε αυτή η συμφορά, ένας ζεστός αέρας κράτησε για πολλούς μήνες και ξέρανε το νησί. Κάτω από αυτές τις σκληρές συνθήκες οι κάτοικοι του νησιού πέθαναν όλοι.

Ο Αιακός έτσι απόμεινε μόνος του να θρηνεί. Στις ικεσίες και τους θρήνους του τελικά απάντησε ο πατέρας του Δίας στέλνοντας κλασικά έναν κεραυνό και κάνοντας να φυτρώσει μια ιερή βαλανιδιά. Τότε ξαφνικά φάνηκε μια μεγάλη σειρά από μυρμήγκια που κρατούσαν σπειριά και ανέβαιναν στον κορμό της ιερής βαλανιδιάς του Δία.

Ο Αιακός τότε παρακάλεσε τον πατέρα του να του χαρίσει τόσους υπηκόους όσα ήταν και τα μυρμήγκια. Και όντως το ίδιο βράδυ ο Δίας του έκανε το χατήρι και μεταμόρφωσε τα έντομα σε ανθρώπους. Ο Αιακός τους καινούργιους κατοίκους της Αίγινας τους ονόμασε Μυρμιδόνες.

Ο Αιακός παντρεύτηκε την Ενδηίδα από τα Μέγαρα κόρη του Σκίρωνα και έκανε δύο γιούς, τον Πηλέα τον μετέπειτα πατέρα του ηρωικού Αχιλλέα και τον Τελαμώνα, πατέρα του επίσης ηρωικού Αίαντα. Μεγάλο σοι οι Αιακίδες! Από μια νηριήδα που του γυάλισε, την Ψαμάθη και παρόλο που η καυμένη μεταμορφώθηκε σε φώκια για να του ξεφύγει, απόκτησε άλλο ένα γιο, τον Φώκο. Αυτό το στερνοπαίδι του το αγαπούσε πάρα πολύ ο Αιακός με αποτέλεσμα να ζηλέψουν οι άλλοι δυο γιοί του και σε ένα αγώνισμα δισκοβολίας να τον σκοτώσουν. Γι'αυτό που έκαναν, ο Αιακός τους έδιωξε από την Αίγινα.

Ο Τελαμώνας πήγε στην Σαλαμίνα όπου ίδρυσε τη δική του δυναστεία και ο Πηλέας πήγε στην Φθία στην Θεσσαλία μαζί με πολλούς από τους Μυρμιδόνες. Οι απόγονοι του Φώκου κάποια στιγμή έφυγαν από την Αίγινα και έτσι η σημερινή Φωκίδα πήρε το όνομα τους.

Ο Αιακός παρόλες τις προσωπικές του τραγωδίες ήταν άνθρωπος σοφός, δίκαιος και ευσεβής και τον είχαν σε εκτίμηση όλοι οι Έλληνες. Κάποτε μάλιστα που έπεσε μεγάλη ξηρασία σε όλη την Ελλάδα ως τιμωρία που ο Πέλοπας είχε σκοτώσει τον βασιλιά της Αρκαδίας Στύμφαλο, το μαντείο των Δελφών έβγαλε ανακοίνωση πως μόνο ο Αιακός μπορούσε να τους σώσει. Πράγματι ο Αιακός για μια ακόμη φορά φόρεσε την ιερατική του στολή και από την μια ψηλή κορυφή προσευχήθηκε στον πατέρα του και ο Δίας για μια ακόμη φορά τον άκουσε και έστειλε καταρρακτώδη βροχή.

Ο Αιακός πήρε μέρος και στο χτίσιμο των τειχών της αρχαίας Τροίας, γιατί ο Απόλλωνας και ο Ποσειδώνας που είχαν αναλάβει το έργο ήξεραν πως αν δεν είχαν έναν θνητό μαζί τους, η πόλη θα ήταν άπαρτη ακόμη και από θεούς. Ο Απόλλωνας μάλιστα προφήτεψε πως η Τροία θα κατακτηθεί περισσότερες από μία φορές και πως στους κατακτητές θα βρίσκονται και απόγονοι του Αιακού, οι Αιακίδες, όπως και έγινε με τον Τελαμώνα αρχικά, τον Αίαντα και τον Αχιλλέα στη συνέχεια.

Ο Δίας είχε ιδιαίτερη συμπάθεια σε αυτόν τον γίο του που ήταν τόσο ευσεβής και δίκαιος και θέλησε να τον κάνει αγέραστο αλλά αυτό θα ξεπερνούσε τις Μοίρες αλλά και αυτή ακόμη την δικαιοδοσία του Πατέρα των θεών και των ανθρώπων. Έτσι τελικά έκανε τον Αιακό δικαστή στον Άδη μαζί δύο άλλα του παιδιά, τον Μίνωα και τον Ροδαμάνθη και εκεί δίκαζαν τους νεκρούς.

Οι Αιγινήτες τιμούσαν ιδιαίτερα τη μνήμη του Αιακού, μάλιστα διοργάνωναν ετήσιες γιορτές, τα Αιάκεια. Στο κέντρο της πόλης υπήρχε ιερό αφιερωμένο στον Αιακό, το Αιάκειο, χτισμένο με άσπρο μάρμαρο όπου σύμφωνα με παράδοση βρίσκοντας ο τάφος του περιτριγυρισμένος από ελίες. Εκτός από την Αίγινα ο Αιακός ήταν γνωστός σε ολόκληρη την Ελλάδα και τιμούσαν την μνήμη του στην Αθήνα και σε πολλά μέρη ακόμη. Στην Αθήνα μάλιστα μια σειρά από σημαντικές οικογένειες θεωρούσαν ότι κατάγονταν από τον Αιακό. Πόλλοι ένδοξοι αθηναίοι όπως ο Μιλτιάδης, ο Κίμωνας, ο Θουκυδίδης και ο Αλκιβιάδης ανήκαν στους Αιακίδες.

Tράπεζα Χρόνου

Ποιο είναι άραγε το σημαντικότερο μήνυμα που πέρασαν στην Ελληνική κοινωνία οι Θεσμοί και τα ΜΜΕ τις τελευταίες κρίσιμες εβδομάδες για την χώρα; Μάλλον απλά επιβεβαίωσαν την γνωστή ρήση του Μπέντζαμιν Φράνκλιν ότι «ο χρόνος είναι χρήμα», και μάλιστα, ότι στην αρένα των μεγάλων χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, ο χρόνος μπορεί να είναι μεγάλος εχθρός, μπορεί να κυλήσει εκβιαστικά, να πιέσει αποφάσεις, αλλά και ανατρέψει ισορροπίες τη στιγμή μηδέν.

Σε αυτό το πλαίσιο, των ληξιπρόθεσμων συμβάσεων και του αβάσταχτου άγχους, του εργατικού οκταώρου και των στιγμιαίων τηλεπικοινωνιών, όπου ο χρόνος έχει γίνει αυστηρός ρυθμιστής της καθημερινότητάς μας, η εμφάνιση μιας ‘Τράπεζας Χρόνου’, μοιάζει σχεδόν σκανδαλώδης. Τι είναι μια Τράπεζα Χρόνου, τι επιτόκιο έχει και γιατί έχει εξαπλωθεί σιωπηλά σε όλη την Ελλάδα;

Η Τράπεζα Χρόνου είναι μια συμβατική ονομασία για έναν θεσμό που σκοπό έχει να καλλιεργήσει στα μέλη τoυ την ιδέα της ανταλλακτικής οικονομίας. Στην Τ.Χ. πιστώνεσαι με ώρες εθελοντικής εργασίας και με τις μονάδες σου, μπορείς να “αγοράσεις” εθελοντική εργασία από άλλους. Η Τ.Χ. υποστηρίζει την ανταλλαγή υπηρεσιών μεταξύ των μελών της τράπεζας, κοστολογώντας κάθε υπηρεσία με βάση την ώρα που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί. Μία ώρα κηπουρικών εργασιών μπορεί να εξισωθεί με μία ώρα μαθήματος ισπανικών ή γιόγκα.

Τα μέλη δεν είναι υποχρεωμένα να “αγοράσουν” υπηρεσίες από το μέλος στο οποίο πρόσφεραν εθελοντικά εργασία, αλλά μπορούν να εξαργυρώσουν τις μονάδες χρόνου που κέρδισαν χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες οποιουδήποτε άλλου μέλους. Οι μονάδες χρόνου ή καλύτερα τα ΤΕΜ (Τιμή Εθελοντικής Μονάδας) είναι το ιδιότυπο εικονικό νόμισμα που χρησιμοποιούν πολλές Τράπεζες Χρόνου, ως βασικό ρυθμιστή των συναλλαγών. Συνεννόηση για την εύρεση και προσφορά υπηρεσιών, γίνεται με την μορφή εσωτερικών αγγελιών στην ιστοσελίδα της εκάστοτε Τ.Χ..

Ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία στην οποία η Τράπεζα Χρόνου, δυστυχώς, δεν μπορεί να καλύψει όλες τις ανάγκες, μπορεί ωστόσο, να βοηθήσει στην μετάβαση σε μια κοινωνία που θα έχει για κέντρο της τον άνθρωπο και όχι την κερδοσκοπία.

Οι απαρχές του θεσμού της Τράπεζας Χρόνου δεν είναι ακριβείς. Ενώ η ανταλλαγή υπηρεσιών αλλά και προϊόντων είναι πρακτική που συναντάται από τις απαρχές του πολιτισμού, η οργανωμένη μορφή της, με την πίστωση χρόνου, αποδίδεται μάλλον στο σύστημα λειτουργίας των πρώτων εργατικών συνεταιρισμών στην Αγγλία του 18ο αιώνα, ενώ άλλοι, βρίσκουν τις ρίζες της πρακτικής σε ένα Ιαπωνικό ασφαλιστικό σύστημα της ίδιας περιόδου.

Αυτό στο οποίο, όλοι συμφωνούν είναι ότι η Τράπεζα Χρόνου καθιερώθηκε επίσημα από τον Edgar Cahn στην Αμερική, πριν περίπου τριάντα χρόνια, ως ένα σύστημα που θα βοηθούσε στο χτίσιμο της Αμερικάνικης κοινότητας, θα αναδείκνυε αναξιοποίητα χαρίσματα και δεξιότητες και θα ενθάρρυνε τον κόσμο να προσφέρει εθελοντικά στα πλαίσια ενός ανταποδοτικού συστήματος. Στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη πρακτική εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Αγία Βαρβάρα το 1999 ενώ αντίστοιχης λογικής ήταν η Τράπεζα Χρόνου του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης που εμφανίστηκε το 2004.

Μαρία Κατσούλη: Η Τράπεζα Χρόνου είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Τίποτα δεν συγκρίνεται με το να βοηθάς τον συνάνθρωπο σου και να βλέπεις στο πρόσωπό του την ευχαρίστηση και την γαλήνη.
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO

Στην Ελλάδα αυτή την στιγμή μπορεί κανείς να συναντήσει περίπου πενήντα Τράπεζες Χρόνου. 33 από αυτές αποτελούν πρωτοβουλία που υλοποιήθηκε από το υπουργείο εργασίας και το Ευρωπαϊκό κοινωνικό ταμείο για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Οι υπόλοιπες, ωστόσο, είναι Τ.Χ. που οργανώθηκαν από πολίτες, με ή χωρίς την συνδρομή Μη-Κυβερνητικών οργανώσεων.

Η Αθήνα διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες και πλέον δραστήριες Τ.Χ. στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια ιδιάζουσα περίπτωση, μια και η οργάνωση ξεπήδησε τον Μάιο του 2011 από τις συναντήσεις των Αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος και αναπτύχθηκε με κινηματική μορφή. Όπως μας εξήγησε η Χριστίνα Παπαδοπούλου, ιδρυτικό μέλος της Τ.Χ. Αθήνας, «το δίκτυο δεν λειτουργεί με γνώμονα το όφελος και όποιος εμπλέκεται με αυτό τον σκοπό γρήγορα θα απογοητευτεί. Σκοπός του δικτύου είναι η αλληλεγγύη και η κοινωνικοποίηση των μελών, το δέσιμο και η δημιουργία μιας κοινότητας ανθρώπων».

Αυτή την στιγμή η οργάνωση μετρά 3.000 εγγεγραμμένους χρήστες, εκ των οποίων οι 700 δραστηριοποιούνται ενεργά. Παρ’ ότι η Τ.Χ. Αθήνας δεν επιδίωξε την προβολή της από τα μέσα ενημέρωσης, η λειτουργία της μαθεύτηκε στόμα με στόμα και έχει φτάσει να αυξάνει σταθερά τον πληθυσμό της, σημειώνοντας περίπου 15 εγγραφές νέων μελών κάθε εβδομάδα.

Αναστασία Μαργέλη: Αν στην τράπεζα χρόνου εμπλέκονταν όλο και περισσότερα άτομα με διάφορες ειδικότητες ή δυνατότητα παροχής αγαθών, τότε θα αποτελούσε μία ενδιαφέρουσα συμπληρωματικη οικονομική αλληλεπίδραση.
Φωτό: Κατερίνα Φαρφαρά / LIFO

Η Αναστασία Μαργέλη, είναι διαιτολόγος στο επάγγελμα και συμμετέχει εδώ και χρόνια στην Τ.Χ. Αθήνας. Όπως μας εξηγεί, έμαθε για την Τ.Χ., τυχαία από ένα φυλλάδιο, παρακολούθησε μερικές συναντήσεις και στην συνέχεια ξεκίνησε να συμμετέχει ενεργά. «Μου άρεσε η φιλοσοφία των αχρήματων συναλλαγών και η εξίσωση των εργασιών είτε αυτές είναι χειρωνακτικές είτε είναι πνευματικές. Για εμένα αυτό αντικατοπτρίζει την ισότητα των ανθρώπων.

Στο δίκτυο προσφέρω κυρίως ως διαιτολόγος αναλαμβάνοντας περιστατικά παχυσαρκίας, διατροφικής υποστήριξης σε ασθένειες και διατροφή παιδιών. Έχει τύχει να φανώ χρήσιμη και με άλλους τρόπους, όπως να βοηθήσω σε πακετάρισμα σε μετακόμιση. Αντίστοιχα, έχω δεχθεί υπηρεσίες ηλεκτρολόγου, γραφίστα για την εταιρική μου κάρτα και καθηγήτριας αγγλικών για ‘φρεσκάρισμα’ στα αγγλικά μου. Επίσης έχω δεχθεί βοήθεια στην μεταφορά μεγάλων αντικειμένων με αυτοκίνητο και στην επισκευή του ηλεκτρoνικού μου υπολογιστή».

Συζητώντας με την Χριστίνα και την Αναστασία σχετικά με το αν θα μπορούσε η Τ.Χ. να αποτελέσει ευρύτερο παράδειγμα κοινωνικής οργάνωσης αλλά και διεξόδου στο τέλμα της οικονομικής κρίσης, φάνηκαν συγκρατημένα αισιόδοξες. «Ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία στην οποία η Τράπεζα Χρόνου, δυστυχώς, δεν μπορεί να καλύψει όλες τις ανάγκες», μου εξηγεί η Χριστίνα, «μπορεί ωστόσο, να βοηθήσει στην μετάβαση σε μια κοινωνία που θα έχει για κέντρο της τον άνθρωπο και όχι την κερδοσκοπία. Η Τράπεζα Χρόνου σε συνεργασία με άλλες κοινωνικές δομές όπως οι κολλεκτίβες εργασίας και οι οικοκοινότητες, θα μπορούσαν όλες μαζί να αποτελέσουν ένα ενδιαφέρον παράδειγμα και εναλλακτική, μιας ζωής με περισσότερη ισότητα, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη».

Βασίλης Κουβούσης: Η συγκέντρωση της ομάδας είναι ένα αγκάλιασμα και με κάνει να αισθάνομαι όμορφα. Υπάρχει πολλή αποξένωση εκεί έξω, ακόμα και η εκκλησία είναι ψεύτικη. Μόνο σε αυτή την ομάδα βλέπεις ανθρώπους που σου χαρίζουν το χαμόγελο.
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO

Σε συνέχεια της γνωριμίας μας με την Τ.Χ. της Αθήνας, οδηγηθήκαμε σε μια δημοτική Τράπεζα Χρόνου, αυτή του δήμου Διονύσου. Εκεί μας υποδέχτηκαν άτομα από το διοργανωτικό κομμάτι του εγχειρήματος αλλά και διάφοροι χρήστες, που ήταν πρόθυμοι να διηγηθούν την ιστορία τους. Η Τ.Χ. Διονύσου, λειτουργεί εδώ και δυόμισι χρόνια, ανοιχτή σε όλους, δίχως εισοδηματικά ή άλλα κριτήρια εισόδου, με σκοπό να χτίσει ένα δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών και προϊόντων αλλά και μια δεμένη κοινότητα προσφοράς.

Όπως μας εξήγησε η Ελένη Δεσποτοπούλου από τον οργανισμό, η Τ.Χ. Διονύσου διοργανώνει διάφορες δραστηριότητες, από παζάρια ανταλλαγής και φιλανθρωπίας, μέχρι γιορτές, ομιλίες και εργαστήρια, προκειμένου να προσελκύσει τον ντόπιο πληθυσμό. Η επικοινωνία των μελών γίνεται κυρίως μέσω facebook και email αλλά και μέσω τηλεφώνου, για εκείνους, όπως ο κύριος Βασίλης Κουβούσης, που δεν έχουν ακούσει στην ζωή τους τη λέξη Facebook.

Ο κύριος Βασίλης ανακάλυψε την Τράπεζα Χρόνου πριν δύο χρόνια, σε μια περίοδο που είχε οικονομικά προβλήματα και χρειαζόταν να κάνει διακανονισμούς με τον δήμο. Τότε ήταν που ένας υπάλληλος της Τ.Χ. προσφέρθηκε να του κάνει μαθήματα υπολογιστή, ώστε να καταφέρει με αυτό τον τρόπο να βρει δουλειά στο μέλλον. «Όταν ήρθε ο Νίκος και προσφέρθηκε να μου κάνει τα μαθήματα, μου φάνηκε λες και ήρθε απόστολος, σαν να ήταν άγγελος. Από τότε δεν έχω σταματήσει τα μαθήματα, αλλά νοιώθω άσχημα, νοιώθω ότι δεν έχω κάτι να προσφέρω. Οι γνώσεις μου είναι λίγο απ’ όλα.

Ήμουν γουναράς, βοηθός υδραυλικού, βοηθός ηλεκτρολόγου, αλλά δεν έχω καμία ειδική γνώση. Μπορώ όμως, να ξύσω τοίχους, να βάψω σπίτια, να κουβαλήσω και να φτιάξω τον κήπο. Κάθε φορά περιμένω να με καλέσουν να κάνω κάτι». Αν και φαίνεται μπερδεμένος με το σύστημα πίστωσης χρόνου και όπως με ενημερώνουν δεν χειρίζεται ο ίδιος τον λογαριασμό του, αλλά υπάλληλοι της Τ.Χ., ο ίδιος φαίνεται να απολαμβάνει την κοινωνική διάσταση του δικτύου: «Η συγκέντρωση της ομάδας είναι ένα αγκάλιασμα και με κάνει να αισθάνομαι όμορφα. Υπάρχει πολλή αποξένωση εκεί έξω, ακόμα και η εκκλησία είναι ψεύτικη. Μόνο σε αυτή την ομάδα βλέπεις ανθρώπους που σου χαρίζουν το χαμόγελο».

Πέγκυ Τσομίδη: Η ανθρωπιά που εισέπραξα από την Μπλέρτα όταν έκανα μάθημα στο παιδί της, ήταν κάτι που δεν είχα ζήσει ποτέ. Θυμάμαι μια φορά, έτυχε να κάτσω μισή ώρα παραπάνω, και εκείνη από ευγνωμοσύνη, μου έδωσε ένα ρόδι και μια σοκολάτα.
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO

Στην ίδια λογική κινούνται και άλλα μέλη της ομάδας, όπως για παράδειγμα η Πέγκυ Τσομίδη, με σπουδές στην συμβουλευτική ψυχολογία, η οποία τον τελευταίο ένα χρόνο παραδίδει μαθήματα Ελληνικών για τέσσερις ώρες κάθε εβδομάδα στον εννιάχρονο Φράνκλιν, γιο της Μπλέρτα από την Αλβανία. «Όταν είσαι σε ανεργία, σε κατάθλιψη, σε απομόνωση, πρέπει να βρεις κάτι να σε ενεργοποιήσει», μου εξηγεί η Πέγκυ.

«Έχω κάνει και στο παρελθόν μαθήματα σε παιδιά, έναντι πληρωμής, όμως η ανθρωπιά που εισέπραξα από την Μπλέρτα όταν έκανα μάθημα στο παιδί της, ήταν κάτι που δεν είχα ζήσει ποτέ. Θυμάμαι μια φορά, έτυχε να κάτσω μισή ώρα παραπάνω, και εκείνη από ευγνωμοσύνη, μου έδωσε ένα ρόδι και μια σοκολάτα. Το θεώρησα απίστευτο. Άλλες γυναίκες θα μετρούσαν τα ευρώ και θα μου έκαναν παζάρια, σαν να μην εκτιμούσαν την δουλειά μου. Υπάρχει άλλη επιβράβευση που είναι πιο σημαντική από το χρήμα».

Οι Τράπεζες Χρόνου που συντηρούνται με κρατικά/ευρωπαϊκά κονδύλια, συνεχίζουν να λειτουργούν στα πλαίσια ολιγόμηνων παρατάσεων. Με τον κίνδυνο να κλείσουν οριστικά στο κοντινό μέλλον, η ανάγκη να μεριμνήσουν για την συνέχισή τους με άλλους τρόπους στο μέλλον, μοιάζει επιτακτική. Όπως μου εξήγησαν η Ελένη Δεσποτοπούλου και η Σέβη Χόνδρου από την Τ.Χ. Διονύσου, αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τον οργανισμό.

«Γενικά, προσπαθούμε να εκπαιδεύσουμε τα μέλη μας στην νοοτροπία της Τράπεζας προκειμένου να γίνουν αρωγοί της προσπάθειας στο μέλλον. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάποια συντονισμένη κίνηση για την ‘επόμενη μέρα’. Άλλωστε, ποιος θέλει να μιλάει για τον θάνατό του; Χρειάζεται πιο συντονισμένη προσπάθεια και ειλικρινής επικοινωνία, ώστε στο μέλλον η Τ.Χ. να υιοθετηθεί από την κοινωνία των πολιτών. Προς το παρόν όμως, απέχουμε πολύ από αυτό το σημείο».

Κλείνοντας, την συζήτηση μου με τις Τ.Χ. Αθήνας και Διονύσου, αναπόφευκτα αναφέρθηκα στο παράδοξο της ονομασίας του εγχειρήματος: Πώς είναι δυνατόν μια ‘τράπεζα’ να σώσει την Ελλάδα; «Καταρχήν, όλες αυτές τις μέρες ήμασταν η μόνη τράπεζα που έμεινε ανοιχτή», λέει παιγνιωδώς η Ελένη και η Χριστίνα την συμπληρώνει. «Ο όρος ήταν κάτι το αναπόφευκτο, μιας και χρησιμοποιείται παγκοσμίως. Ωστόσο, θέλουμε να πιστεύουμε, ότι η τράπεζά μας είναι ‘η καλύτερη τράπεζα’. Η Τράπεζα Χρόνου δείχνει πώς θα έπρεπε να λειτουργεί κανονικά μια τράπεζα: με μηδενικό επιτόκιο, χωρίς πρόθεση για κερδοσκοπία. Η τράπεζα για εμάς είναι ένα τραπέζι κοινό, στο οποίο καθόμαστε ίσοι και παίρνουμε ομαδικά αποφάσεις».

Μπλέρτα Φράνκλιν: Στην αρχή δεν κατάλαβα πως λειτουργεί η Τράπεζα, τώρα όμως ξέρω: Πρέπει να προσφέρεις για να σου προσφέρουν. Ακόμα δεν έχω προσφέρει κάτι συγκεκριμένο και γι’ αυτό αισθάνομαι λίγο άσχημα.
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO”

www.time-exchange.gr

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2015/07/trapeza-xronou/#ixzz3gVRz8OYd

Κώστας Καρυωτάκης 1896 - 1928

Ποιητής και πεζογράφος, ίσως η σημαντικότερη λογοτεχνική φωνή, που ανέδειξε η γενιά του '20 και από τους πρώτους, που εισήγαγαν στοιχεία του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Επηρέασε πολλούς από τους κατοπινούς ποιητές (Σεφέρης, Ρίτσος, Βρεττάκος) και με την αυτοκτονία του δημιούργησε φιλολογική μόδα, τον Καρυωτακισμό, που πλημμύρισε τη νεοελληνική ποίηση.

Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και ήταν γιoς του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη από τη Συκιά Κορινθίας και της Κατήγκως Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Ήταν ο δευτερότοκος της οικογένειας. Είχε μία αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νίτσα, και έναν αδελφό μικρότερο, το Θάνο, που γεννήθηκε το 1899 και σταδιοδρόμησε ως τραπεζικός υπάλληλος.

Λόγω της εργασίας τού πατέρα του, η οικογένειά του αναγκαζόταν να αλλάζει συχνά τόπο διαμονής. Έζησαν στη Λευκάδα, την Πάτρα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, το Αργοστόλι, την Αθήνα (1909-1911) και τα Χανιά, όπου έμειναν ως το 1913. Από τα εφηβικά του χρόνια δημοσίευε ποιήματά του σε παιδικά περιοδικά, ενώ το όνομά του αναφέρεται και σε διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Διάπλαση των Παίδων». Σε ηλικία 17 ετών ερωτεύεται την χανιώτισσα Άννα Σκορδύλη, μια σχέση που θα τον σημαδέψει.

Το 1917 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με λίαν καλώς. Στην αρχή επιχείρησε να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου, ωστόσο η έλλειψη πελατείας τον ώθησε στην αναζήτηση θέσης δημοσίου υπαλλήλου. Διορίστηκε στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, ενώ μετά την οριστική απαλλαγή του από τον Ελληνικό Στρατό για λόγους υγείας, τοποθετήθηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων οι νομαρχίες Σύρου, Άρτας και Αθήνας. Απεχθανόταν τη δουλειά του και δεν ανεχόταν την κρατική γραφειοκρατία, εξού και οι πολλές μεταθέσεις του.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Ο Πόνος των Ανθρώπων και των Πραγμάτων», δημοσιεύτηκε το Φεβρουάριο του 1919 και δεν έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το σατιρικό περιοδικό «Η Γάμπα», η κυκλοφορία του οποίου όμως απαγορεύτηκε έπειτα από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο «Νηπενθή», εκδόθηκε το 1921.

Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής, παρόλο που δεν είχε ξεχάσει την πρώτη αγάπη, την Άννα Σκοδρύλη, η οποία στο μεταξύ είχε παντρευτεί. Η Πολυδούρη του προτείνει να παντρευτούν, παρότι γνώριζε ότι έπασχε από σύφιλη. Το 1924 ταξίδεψε στο εξωτερικό και επισκέφθηκε την Ιταλία και τη Γερμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 εκδόθηκε η τελευταία ποιητική συλλογή του, με τίτλο «Ελεγεία και Σάτιρες».

Το Φεβρουαρίου του 1928 αποσπάστηκε στην Πάτρα και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα. Η αλληλογραφία του με συγγενείς του την περίοδο αυτή αναδεικνύει την απόγνωση του Καρυωτάκη για την επαρχιακή ζωή και τη μικρότητα της τοπικής κοινωνίας. Στις 20 Ιουλίου πήγε στο Μονολίθι και αποπειράθηκε επί δέκα ώρες να αυτοκτονήσει, προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα (21 Ιουλίου) αγόρασε ένα περίστροφο κι επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας. Αφού πέρασε λίγες ώρες μόνος του καπνίζοντας, πήγε σε μια παρακείμενη παραλία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και έθεσε τέλος στη ζωή του κάτω από έναν ευκάλυπτο. Στην τσέπη του η αστυνομία βρήκε ένα σημείωμα, που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του:

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Εκτός από το ποιητικό του έργο, ο Καρυωτάκης έγραψε επίσης πεζά, ενώ μας άφησε και μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών. Ποιήματά του έχουν μελοποιήσει συνθέτες και συγκροτήματα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, τα «Υπόγεια Ρεύματα», η Λένα Πλάτωνος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιάννης Γλέζος και ο Νίκος Ξυδάκης.

Η ποίηση του Καρυωτάκη δεν έχει ίχνος φιλολογίας, αισθηματισμού και φιλαρέσκειας, που υπάρχει σε αφθονία στους παλιότερους ποιητές. Αποπνέει την αίσθηση του μάταιου, του χαμένου, η στάση του είναι αντιηρωική και αντιδανική. Ο Καρυωτάκης γράφει ποιήματα για το άδοξο, το ασήμαντο, ακόμα και το γελοίο, ως διαμαρτυρία, που φθάνει στο σαρκασμό.

 Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/204#ixzz3gVCKmUuD

Η Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο 20 07 1974

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την κωδική ονομασία «Αττίλας» ξεκίνησε την αυγή της 20ης Ιουλίου 1974, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Η ελληνική πλευρά πιάστηκε στον ύπνο και η αντίδρασή της εκδηλώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974).

Τα τουρκικά αποβατικά σκάφη άρχισαν να αποβιβάζουν δυνάμεις ανενόχλητα στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, λίγο μετά τις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, σμήνη τουρκικών αεροπλάνων άρχισαν τις επιθέσεις, συνεχώς και κατά κύματα κατά της ευρύτερης περιοχής της Κερύνειας και της Λευκωσίας, ενώ άλλα αεροσκάφη και ελικόπτερα επιχειρούσαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών σε επίκαιρα σημεία. Οι κάτοικοι βρέθηκαν στο έλεος των εισβολέων. Άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και αιχμάλωτοι στρατιώτες εκτελέστηκαν.

Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν ανεξήγητα αργοπορημένη. Παρ’ ότι το ελληνικό Πεντάγωνο γνώριζε τις κινήσεις των Τούρκων, θεωρούσε ότι μπλοφάρουν. Μόλις στις 8:40 το πρωί δόθηκε επισήμως από την Αθήνα η εντολή εφαρμογής των πολεμικών σχεδίων, ενώ το ελληνικό ραδιόφωνο (το ΕΙΡΤ εν προκειμένω), μετέδωσε την είδηση γύρω στις 11 το πρωί. Η καθυστερημένη κινητοποίηση έδωσε τη δυνατότητα στους Τούρκους εισβολείς να παγιώσουν τις θέσεις τους και να δημιουργήσουν προγεφύρωμα από το Πέντε Μίλι της Κερύνειας προς τον Άγιο Ιλαρίωνα, έχοντας ως αντικειμενικό στόχο τη σύνδεσή του με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

Τούρκοι αλεξιπτωτιστές

Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, όταν κινητοποιήθηκαν άρχισαν να πολεμούν με ηρωική αυτοθυσία, χωρίς μάλιστα να διαθέτουν αεροπορική κάλυψη και σύγχρονο οπλισμό. Αριθμούσαν γύρω στους 12.000 άνδρες (ελληνοκύπριους και ελλαδίτες), υπό τη διοίκηση του ταξιάρχου Μιχαήλ Γεωργίτση, που είχε το γενικό πρόσταγμα στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Στο μεταξύ, άρχισε να κινητοποιείται και ο ελληνοκυπριακός ανδρικός πληθυσμός και να μετέχει στον άνισο αγώνα με ό,τι διέθετε ο καθένας, πυροβολώντας από τις στέγες των σπιτιών του κατά των εισβολέων αλεξιπτωτιστών.

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση αιφνιδιασμένη από την εξέλιξη των γεγονότων αρχίζει να παρουσιάζει εικόνα διάλυσης. Κηρύσσει γενική επιστράτευση, η οποία εξελίσσεται σε φιάσκο, δείχνοντας την τραγική κατάσταση που βρισκόταν ο Ελληνικός Στρατός. Και να σκεφθεί κανείς ότι την Ελλάδα κυβερνούσαν οι στρατιωτικοί και ο Στρατός αν μη τι άλλο θα έπρεπε να βρισκόταν σε υψηλό επιχειρησιακό επίπεδο.

Ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Τζόζεφ Σίσκο, που βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα ως εντολοδόχος του Κίσινγκερ, συναντάται στο Πεντάγωνο με το αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Μπονάνο. Ο παριστάμενος Δημήτριος Ιωαννίδης σε οργίλος ύφος απευθύνεται προς τον Σίσκο «Μας εξαπατήσατε... Ημείς θα κηρύξωμεν πόλεμον!» και αποχωρεί από τη σύσκεψη. Έκτοτε, τα ίχνη του αόρατου δικτάτορα χάνονται. Ο Σίσκο στη διάρκεια της ημέρας μάταια αναζητεί αρμόδιο για συνομιλίες.

Αργά το βράδυ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εκδίδει το υπ’ αριθμόν 353 ψήφισμα, με το οποίο καλεί σε κατάπαυση του πυρός και σε αποχώρηση από την Κύπρο του «ξένου στρατιωτικού δυναμικού». Παρά την ομόφωνη έγκρισή του, αγνοείται από την Τουρκία, η οποία έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων επείγεται να εφαρμόσει πλήρως τα σχέδια της. Γενικά, η διεθνής αντίδραση κατά του «Αττίλα» είναι  χλιαρή.

Τουρκική απόβαση

Την επομένη,21 Ιουλίου, οι μάχες στην Κύπρο συνεχίζονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Στόχος των ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο είναι να αποκόψουν τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας από το προγεφύρωμα της Κερύνειας. Οι Έλληνες στρατηγοί απορρίπτουν εισήγηση για επέμβαση στην Κύπρο, προβλέποντας αποτυχία του σχετικού εγχειρήματος. Δύο ελληνικά υποβρύχια που πλέουν προς την Κερύνεια διατάσσονται να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Οι Τούρκοι εισβολείς, παρά την αριθμητική τους υπεροχή και την ποιοτική υπεροχή του οπλισμούς τους, αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα. Μάλιστα, από ασυνεννοησία η τουρκική αεροπορία βυθίζει το αντιτορπιλικό Κοτσατεπέ (D-354), το οποίο εξέλαβε για ελληνικό πλοίο και προκαλεί ζημιές σε άλλα δύο τουρκικά αντιτορπιλικά.

Την ίδια μέρα, σημειώνεται δραστηριοποίηση του αμερικανικού παράγοντα για την επίτευξη ανακωχής. Ο Σίσκο, που πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας, δεν βρίσκει κάποιον αρμόδιο στην Αθήνα να διαπραγματευτεί, καθώς  όλοι οι αρμόδιοι έχουν εξαφανιστεί. Την ευθύνη αναλαμβάνει τελικά ο αρχηγός του Ναυτικού, ναύαρχος Πέτρος Αραπάκης, ο οποίος σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κίσινγκερ συμφωνεί η ανακωχή να ισχύσει από τις 4 το απόγευμα της 22ης Ιουλίου.

Στις 2 το πρωί της 22ας Ιουλίου, 12 ελληνικά μεταγωγικά τύπου Νοράτλας, που μετέφεραν καταδρομείς στο νησί, βάλλονται, κατά λάθος, από φίλια πυρά πλησίον του αεροδρομίου της Λευκωσίας, με αποτέλεσμα το ένα από αυτά να καταρριφθεί (4 μέλη του πληρώματος και 27 καταδρομείς έχασαν τη ζωή τους), ενώ άλλα δύο να πάθουν σοβαρές ζημιές. Την ίδια ημέρα, οι Τούρκοι εισβολείς εντείνουν τις επιχειρήσεις τους. Αποβιβάζουν άρματα μάχης και το μεσημέρι καταλαμβάνουν την πόλη της Κερύνειας.

Στις 4 το απόγευμα αρχίζει να τηρείται η ανακωχή κατά τα συμφωνηθέντα, η οποία όμως θα παραβιασθεί αρκετές φορές από τους εισβολείς. Σ’ αυτό το χρονικό σημείο, οι Τούρκοι ελέγχουν το 3% του Κυπριακού εδάφους, έχοντας δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα, που συνδέει την Κερύνεια με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

 Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/649#ixzz3gPP1miD2

Το Μεγάλο Σχίσμα των εκκλησιών 16 07 1054

Με τον όρο Σχίσμα εννοούμε τη διάσπαση της αδιαίρετης κατά την πρώτη χιλιετία Χριστιανικής Εκκλησίας, που συνέβη συμβατικά το 1054. Το Σχίσμα επηρεάστηκε από πολιτικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς παράγοντες, αλλά η βασική του αιτία δεν ήταν κοσμική, αλλά θεολογική. Οι Χριστιανοί της Ανατολής και της Δύσης διαφωνούσαν για τις Παπικές αξιώσεις και το Filioque.

Πολλούς αιώνες πριν από το Σχίσμα προέκυψαν ορισμένες διαφορές ανάμεσά τους, που σταδιακά τους αποξένωσαν. Αφορούσαν τον τρόπο της εκκλησιαστικής διοίκησης (Συνοδικό σύστημα στην Ανατολή, μονοκρατορία του Πάπα στη Δύση), τον τρόπο ερμηνείας της Παράδοσης (Filioque) και κυρίως τον τρόπο τέλεσης της Λατρείας (Εικονομαχία, διαφορές στη νηστεία και την τέλεση των μυστηρίων, χρήση αγαλμάτων στους ναούς της Δύσης, υποχρεωτική αγαμία για όλο τον κλήρο στη Δύση κ.ά).

Ωστόσο, η επιδείνωση των σχέσεων της Ορθόδοξης Ανατολής και της Λατινική Δύσης επιταχύνθηκε από τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, που σημειώθηκαν κυρίως τον 8ο αιώνα, αποτέλεσμα των οποίων υπήρξε η ανασύσταση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Φράγκους, ως ανταγωνίστριας δύναμης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Ρώμη, που μέχρι τότε ήταν τμήμα του Βυζαντινού Κόσμου, περνούσε προοδευτικά στην επιρροή των Φράγκων, ιδιαίτερα από την εποχή του Καρλομάγνου. Από την περίοδο εκείνη υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για το λεγόμενο Μεγάλο Σχίσμα και έλλειπαν μόνο οι αφορμές που δεν άργησαν να έλθουν.

Τα δύο μεγάλα «αγκάθια» που οδήγησαν στο Σχίσμα ήταν οι Παπικές Αξιώσεις και το Filioque. Οι Παπικές Αξιώσεις συνοψίζονται στο Πρωτείο του Ποντίφικα, έναντι των άλλων τεσσάρων Πατριαρχών της Ανατολής (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας Αντιοχείας και Ιεροσολύμων). Στη Δύση υπήρχε μόνο μία μεγάλη επισκοπική έδρα που προέβαλε το προνόμιο της ίδρυσής της από τον Απόστολο Πέτρο. Η Ορθόδοξη Ανατολή δεν αρνείται το Πρωτείο της Εκκλησίας της Ρώμης, αλλά το εντάσσει στο πλαίσιο της Συνοδικότητας.

Η άλλη μεγάλη δυσκολία ήταν το Filioque. H διαμάχη είχε σχέση με τη διατύπωση του Συμβόλου της Πίστεως («Πιστεύω») για το Άγιο Πνεύμα. Το επίμαχο σημείο, όπως διαμορφώθηκε από τις Συνόδους Νικαίας και Κωνσταντινουπόλεως και ισχύει έως σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησίας, είχε ως εξής: «…και εις το πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον…». Η Δυτική Εκκλησία παρενέβαλε μια πρόσθετη φράση «Και εκ του Υιού» (Filioque στα Λατινικά), έτσι ώστε το Σύμβολο της Πίστεως να διαβάζεται στο συγκεκριμένο σημείο: «…και εις το πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός και εκ του Υιού εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον …».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας και ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ ανακάλεσαν τους αφορισμούς το 1965.

Δεν υπάρχει βεβαιότητα για το πότε παρενεβλήθη η προσθήκη, φαίνεται όμως ότι κατάγεται από την Ισπανία και χρησιμοποιήθηκε από τους εκεί Χριστιανούς ως προστασία κατά της αίρεσης του Αρειανισμού. Οι Ορθόδοξοι αποκρούουν την προσθήκη του Filioque για δύο λόγους. Τη θεωρούν θεολογικό λάθος και υποστηρίζουν ότι η όποια αλλαγή στο Σύμβολο της Πίστεως θα πρέπει να γίνει μόνο με τη σύγκληση Οικουμενικής Σύνοδος.

Η πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας σημειώθηκε το 857 με τη διαμάχη Ιγνατίου και Φωτίου για τον Θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Στη διαμάχη επενέβη ο Πάπας Νικόλαος Β', ο οποίος έθεσε το θέμα των Πρωτείων του και αξίωσε να έχει λόγο στην εκλογή του Πατριάρχη. Η αντιπαράθεση έληξε το 869 με αμοιβαίες υποχωρήσεις και αφού ο αυτοκράτορας Βασίλειος Α' ο Μακεδών είχε χρίσει Πατριάρχη τον εκλεκτό του Πάπα, Ιγνάτιο, στοχεύοντας στην υποστήριξή του, προκειμένου να κατοχυρώσει τα συμφέροντα του Βυζαντίου στην Ιταλία, που απειλούνταν από τους Φράγκους.

Η νέα διαμάχη, που έφθασε τα πράγματα στα άκρα και τη ρήξη, σημειώθηκε επί πατριαρχίας του Μιχαήλ Κηρουλάριου (1043-1059), ο οποίος θέλησε να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την προσπάθεια του Πάπα Λέοντος Θ' (1049-1054) να επιβάλλει εκκλησιαστικές καινοτομίες στις βυζαντινές επαρχίες της Νότιας Ιταλίας. Ο Πάπας, περνώντας στην αντεπίθεση, αμφισβήτησε τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη στον Μιχαήλ και ζήτησε να υπαχθούν στη δικαιοδοσία του οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Ιλλυρίας (σημερινής Αλβανίας).

Το επόμενο βήμα ήταν ο αφορισμός του Πατριάρχη από τον Πάπα. Ο απεσταλμένος του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη καρδινάλιος Ουμβέρτος επέθεσε επιδεικτικά τη Βούλα Αφορισμού στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας στις 16 Ιουλίου 1054, πριν από την έναρξη της Θείας Λειτουργίας, παρόντων του Αυτοκράτορα και του Πατριάρχη. Αμέσως μετά, ο Ουμβέρτος και η ακολουθία του αναχώρησαν από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό τη Ρώμη, έχοντας πληροφορηθεί τον θάνατο του Νικόλαου Β'. Καθώς περνούσαν από τη δυτική πύλη της Βασιλεύουσας, ο καρδινάλιος ακούστηκε να λέει «Ο Θεός ας δει και ας κρίνει». Μάταια ένας διάκονος έτρεξε πίσω του, παρακαλώντας τον να πάρει πίσω το έγγραφο του Αφορισμού. Ο Ουμβέρτος αρνήθηκε και πέταξε το έγγραφο στον δρόμο.

Η αντίδραση του Μιχαήλ ήταν άμεση. Παρά τις επιφυλάξεις του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου, συγκάλεσε την ενδημούσα σύνοδο στις 24 Ιουλίου και ανταφόρισε όσους Παπικούς είχαν συντάξει τον αφορισμό ή συμφωνούσαν με το περιεχόμενό του. Επιπλέον, ζήτησε από τους υπόλοιπους Πατριάρχες να αποδεχθούν την απόφαση αυτή της ενδημούσας Συνόδου. Έτσι, οριστικοποιήθηκε το Μεγάλο Σχίσμα Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης, το οποίο επισφραγίστηκε με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους(1204).

Μέχρι την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους (1453) έγιναν κάποιες προσπάθειες για την επανένωση των Εκκλησιών. Προσέκρουσαν, όμως, στις αξιώσεις του Πάπα και στο ανθενωτικό κλίμα που επικρατούσε στο Βυζάντιο. Οι σημαντικότερες ήταν οι Σύνοδοι της Λυόν (1274) και της Φεράρας - Φλωρεντίας (1438-1445). Το Σχίσμα υφίσταται και σήμερα, παρά το γεγονός ότι στις 7 Δεκεμβρίου του 1965 ο Πάπας Παύλος ΣΤ' και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ανακάλεσαν τους αφορισμούς του Πάπα Λέοντα Θ' και του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου, με τους οποίους είχε επέλθει η ρήξη του 1054.

 Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/294#ixzz3g21gTBr0

Το πραξικόπημα κατα του Μακάριου 15 07 1974

Στις 15 Ιουλίου του 1974 η Χούντα των Αθηνών δια των οργάνων της στη Μεγαλόνησο (Εθνική Φρουρά, ΕΛΔΥΚ, ΕΟΚΑ Β') ανατρέπει τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπο Μακάριο και εγκαθιστά κυβέρνηση «μαριονετών» υπό τον δημοσιογράφο Νίκο Σαμψών. Πέντε ημέρα αργότερα, οι Τούρκοι θα εισβάλουν στην Κύπρο...

Οι σχέσεις της ελληνικής χούντας και ιδιαίτερα του ισχυρού άνδρα της ταξιάρχου Δημητρίου Ιωαννίδη με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο ήταν ιδιαίτερα τεταμένες. Ο Ιωαννίδης πίστευε ότι ο Μακάριος είχε απεμπολήσει την «Ένωση», ήταν φιλοκομμουνιστής και φοβόταν το πνεύμα ανεξαρτησίας του. Από τον Απρίλιο του 1974 εξύφαινε σχέδιο για την ανατροπή του. «Πρέπει να τελειώνουμε με τον Μούσκο» φέρεται να είπε σε συγκέντρωση αξιωματικών στο σπίτι του πρωθυπουργού Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου (Μιχαήλ Μούσκος ήταν το κοσμικό όνομα του Μακαρίου).

Ο Μακάριος είχε προειδοποιηθεί για τα σχέδια του Ιωαννίδη από τον Ευάγγελο Αβέρωφ και άλλους Ελλαδίτες πολιτικούς παράγοντες, αλλά δεν φαίνεται να έδινε ιδιαίτερη σημασία. Τους φόβους τους για το ενδεχόμενο ενός πραξικοπήματος στη μεγαλόνησο είχαν εκφράσει από το εξωτερικό ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στην Κύπρο, απλώς είχαν ληφθεί έκτακτα μέτρα για την προστασία παραγόντων της δημόσιας ζωής, λόγω και της δραστηριότητας της ΕΟΚΑ Β'.

Η αφορμή για την επιτάχυνση των εξελίξεων δόθηκε την 1η Ιουλίου 1974, όταν το Υπουργικό Συμβούλιο της Κύπρου αποφάσισε τη μείωση της στρατιωτικής θητείας σε 14 μήνες και του περιορισμού των ελλαδιτών αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς. Την επομένη, 2 Ιουλίου, ο Μακάριος με επιστολή του προς τον Έλληνα ομόλογό του στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκηκατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση για ανάμιξη στις εναντίον του συνωμοσίες και αξίωνε να ανακληθούν στην Ελλάδα 650 ελλαδίτες αξιωματικοί, που υπηρετούσαν στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου.

Στην επιστολή του επισήμαινε στον Γκιζίκη:

…Θλίβομαι κύριε πρόεδρε, διότι ευρέθην εις την ανάγκην να είπω πολλά δυσάρεστα δια να περιγράψω εις αδράς γραμμάς με γλώσσα ωμής ειλικρινείας την από μακρού εν Κύπρω υφιστάμενην κατάστασιν . Τούτο όμως επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον , το οποίον έχω πάντοτε γνώμονα όλων των ενεργειών και δεν επιθυμώ διακοπήν της συνεργασίας μου μετά της ελληνικής κυβερνήσεως. Δέον, όμως, να ληφθεί υπόψιν,ότι δεν είμαι διορισμένος νομάρχης ή τοποτηρητής εν Κύπρω της ελληνικής κυβερνήσεως αλλά εκλεγμένος ηγέτης μεγάλου τμήματος του ελληνισμού και απαιτώ ανάλογον προς εμέ συμπεριφοράν του εθνικού κέντρου…

Την ίδια ημέρα, σε σύσκεψη στο γραφείο του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγού Μπονάνου, με τη συμμετοχή του Ιωαννίδη, αποφασίστηκε ότι το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου 1974. Ο Μπονάνος ανέθεσε την αρχηγία του πραξικοπήματος στον ταξίαρχο Μιχαήλ Γεωργίτση, με υπαρχηγό τον καταδρομέα συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Κομπόκη. Και οι δύο αξιωματικοί υπηρετούσαν στην Εθνική Φρουρά.

Στις 11 Ιουλίου συνήλθε στην Αθήνα το υπουργικό συμβούλιο για να συζητήσει την επιστολή Μακαρίου και αποφασίστηκε να συγκληθεί ευρεία σύσκεψη το Σάββατο 13 Ιουλίου, για να εκτιμηθούν οι επιπτώσεις από την επαπειλούμενη μείωση της στρατιωτικής θητείας στην Κύπρο. Στη σύσκεψη αυτή συμμετείχαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης, ο πρωθυπουργός Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Μπονάνος και ο διοικητής της Εθνικής Φρουράς αντιστράτηγος Γεώργιος Ντενίσης (θείος της γνωστής ηθοποιού Μιμής Ντενίση). Η σύσκεψη, που κράτησε μόλις λίγα λεπτά της ώρα έγινε για το θεαθήναι, για να παραπλανηθεί ο στρατηγός Ντενίσης, ο οποίος ήταν αντίθετος σε ενδεχόμενο πραξικόπημα στην Κύπρο και να αφεθεί ελεύθερο το έδαφος στους δύο υφισταμένους του Γεωργίτση και Κομπόκη να δράσουν ανενόχλητοι στο νησί.

Νωρίς το πρωί της Δευτέρας, 15 Ιουλίου 1974, ο Μακάριος πήρε τον δρόμο της επιστροφής στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία από την εξοχική του κατοικία στο όρος Τρόοδος, όπου είχε περάσει το Σαββατοκύριακο. Η πομπή του Μακαρίου πέρασε μπροστά από το στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς στην Κοκκινοτριμιθιά, όπου τα τανκς ζέσταιναν ήδη τις μηχανές τους για το επικείμενο πραξικόπημα. Η πομπή του Μακαρίου πέρασε ανενόχλητη από το σημείο εκείνο, χωρίς κάποιο από τα μέλη της συνοδείας του να παρατηρήσει κάτι το ύποπτο.

Στις 8.15 πμ, τα πρώτα τεθωρακισμένα άρχισαν να βγαίνουν από τη βάση τους, με κατεύθυνση το Προεδρικό Μέγαρο. Παράλληλα, μία μοίρα καταδρομών διατάχθηκε να καταλάβει όλα τα επίκαιρα σημεία και τα δημόσια κτίρια. Το πολυαναμενόμενο πραξικόπημα είχε εκδηλωθεί με το σύνθημα «Ο Αλέξανδρος εισήλθε εις το νοσοκομείο».

Την ώρα εκδήλωσης του πραξικοπήματος, ο Μακάριος δεχόταν μια ομάδα ελληνοπαίδων από την Αίγυπτο. Κάποιο από τα παιδιά άκουσε τους πυροβολισμούς, αλλά ο Μακάριος τα καθησύχασε. Όταν τα πυρά πύκνωσαν και το Προεδρικό Μέγαρο άρχισε να κανονιοβολείται από τα τεθωρακισμένα της Εθνικής Φρουράς, ο Μακάριος, αφού προστάτευσε πρώτα τους μικρούς του επισκέπτες,  στη συνέχεια διέφυγε από τη μοναδική αφύλακτη δίοδο, που υπήρχε στα δυτικά του Προεδρικού Μεγάρου.

Με τη βοήθεια τριών σωματοφυλάκων του και ντυμένος με πολιτικά ρούχα, ακολούθησε την κοίτη ενός παρακείμενου χειμάρρου και κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες έφθασε στη Μονή Κύκκου. Εκεί, ξεκουράστηκε για λίγο και στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για την Πάφο. Το ερώτημα που πλανάται από τότε είναι γιατί οι πραξικοπηματίες δεν απέκλεισαν ολοκληρωτικά το Προεδρικό Μέγαρο, αλλά άφησαν αφύλακτη μία δίοδο, από την οποία διέφυγε ο Μακάριος. Ο συνταγματάρχης  Κομπόκης, που είχε το γενικό πρόσταγμα της επίθεσης, ισχυρίζεται ότι είχε εντολές να αφήσει ελεύθερη μία δίοδο για τη διαφυγή του Μακαρίου, ενώ ο επικεφαλής του πραξικοπήματος ταξίαρχος Γεωργίτσης επικαλέστηκε την έλλειψη δυνάμεων.

Μέχρι το μεσημέρι, οι πραξικοπηματίες είχαν θέσει υπό τον έλεγχό τους σχεδόν ολόκληρη τη Λευκωσία, παρά την αντίδραση των πολιτοφυλάκων της ΕΔΕΚ του Βάσου Λυσαρίδη και του Εφεδρικού Στρατού, που αποτελούνταν αποκλειστικά από Ελληνοκυπρίους. Αμέσως άρχισαν να αναζητούν το πρόσωπο που θα αναλάμβανε την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βολιδοσκοπήθηκαν τρεις ανώτατοι δικαστικοί και ο Γλαύκος Κληρίδης, οι οποίοι αρνήθηκαν. Τελικά, ο Γεωργίτσης κατέληξε στον δημοσιογράφο και παλαιό αγωνιστή της ΕΟΚΑ Νίκο Σαμψών, μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στην ιστορία του Κύπρου. Όταν το πληροφορήθηκε ο Ιωαννίδης φέρεται να είπε με αγανάκτηση: «500.000 Έλληνες υπάρχουν στην Κύπρο, αυτόν βρήκατε να κάνετε πρόεδρο».

Κι ενώ οι πραξικοπηματίες θεωρούσαν τον Μακάριο νεκρό και το ανακοίνωναν συνεχώς μέσω του ΡΙΚ, αυτός ήταν ζωντανός και απηύθυνε μήνυμα μέσω ενός αυτοσχέδιου ραδιοσταθμού της Πάφου: 

Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις, ποιος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος, τον οποίο συ εξέλεξες δια να είναι ο ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου, συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα. Το πραξικόπημα της χούντας απέτυχε. Εγώ ήμουν ο στόχος της και εγώ, εφόσον ζω, η Χούντα εις την Κύπρον δεν θα περάση. Η Χούντα απεφάσισε να καταστρέψη την Κύπρο.Να την διχοτομήση.Αλλά δεν θα το κατορθώση.Πρόβαλε παντοιοτρόπως αντίστασιν εις την Χούντα. Μη φοβηθής. Ενταχθήτε όλοι εις τα νομίμους δυνάμεις του κράτους. Η Χούντα δεν πρέπει να περάση και δεν θα περάση. Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

Μέχρι το πρωί της 16ης Ιουλίου όλη η Κύπρος βρισκόταν υπό τον έλεγχο των πραξικοπηματιών. Το τίμημα του πραξικοπήματος ήταν βαρύ. Οι νεκροί από την αδελφοκτόνα διαμάχη έφθασαν τους 450. Ο Μακάριος, αφού διανυκτέρευσε στο στρατόπεδο της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στην Πάφο, επιβιβάστηκε σε αγγλικό στρατιωτικό αεροπλάνο και δια μέσου της Μάλτας έφθασε στο Λονδίνο, όπου την επομένη, 17 Ιουλίου, συναντήθηκε με τον Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολντ Ουίλσον και τον Υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν.

Όσον αφορά τις διεθνείς αντιδράσεις για το πραξικόπημα, η Μεγάλη Βρετανία τήρησε επιφυλακτική στάση και συνέστησε «αυτοσυγκράτηση». Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν την υποστήριξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου και κάλεσαν όλα τα κράτη να πράξουν το ίδιο, ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσιγκερ απέρριψε πρόταση για υποστήριξη του ανατραπέντος καθεστώτος Μακαρίου. Στην Αθήνα, ο Υπουργός Εξωτερικών Κωνσταντίνος Κυπραίος δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι «αι πρόσφατοι εξελίξεις εν Κύπρω αποτελούν υπόθεσιν ανεξαρτήτου κράτους, μέλους των Ηνωμένων Εθνών».

Οι Τουρκοκύπριοι παρέμειναν απαθείς, καθώς θεώρησαν ότι το πραξικόπημα ήταν καθαρά υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Την ίδια ημέρα με την εκδήλωση του πραξικοπήματος, η Τουρκία έθεσε τις στρατιωτικές δυνάμεις της σε επιφυλακή, γιατί όπως δηλώθηκε ανετράπη η συνταγματική τάξη στο νησί. Στην Άγκυρα συνήλθε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας με αφορμή την κατάσταση στην Κύπρο. Οι στρατιωτικοί διαβεβαίωσαν τον πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ ότι θα είναι έτοιμοι για απόβαση στην Κύπρο μέσα σε πέντε ημέρες.

 Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/645#ixzz3fwFfozOj

Η Aλωση της Βαστίλης

Ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια στην πορεία επικράτησης της Γαλλικής Επανάστασης, αν και συμβολικού χαρακτήρα. Συνέβη στις 14 Ιουλίου του 1789 στο Παρίσι και τιμάται ως Εθνική Εορτή της Γαλλίας.

Στα μέσα του 1789 η Γαλλία δονείται από επαναστατικό ενθουσιασμό. Το αριστοκρατικό και φεουδαρχικό καθεστώς της χώρας βρίσκεται υπό κατάρρευση και η λεγόμενη Τρίτη Τάξη (αστοί, αγρότες και λαϊκές τάξεις των πόλεων) διεκδικεί μερίδιο στην εξουσία.

Στις 9 Ιουλίου η Εθνοσυνέλευση, στην οποία πλειοψηφούν οι αστοί και οι φιλελεύθεροι ευγενείς, μετατρέπεται σε Συντακτική Συνέλευση και απαιτεί Σύνταγμα από τον βασιλιά. Η απόλυτη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ' έχει καταργηθεί. Ο μονάρχης αντιδρά και συγκεντρώνει στρατό στο Παρίσι για να χτυπήσει τους επαναστάτες και παράλληλα απολύει τον δημοφιλή υπουργό οικονομικών Ζακ Νεκέρ, που έχαιρε της εμπιστοσύνης της εθνοσυνέλευσης (11 Ιουλίου).

Οι βουλευτές δεν έχουν τη δύναμη να αντιπαρατεθούν με τη στρατιωτική δύναμη του μονάρχη. Η αντεπανάσταση καραδοκεί. Την κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει δράση ο λαός του Παρισιού, που εισέρχεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της επανάστασης. Καθοδηγούμενος από φλογερούς δημοκρατικούς ρήτορες, όπως ο Καμίλ Ντεμουλέν, καταλαμβάνει το Δημαρχείο και οργανώνει πολιτοφυλακή.

Για τον εξοπλισμό της πολιτοφυλακής, οι εξεγερμένοι Παριζιάνοι αρπάζουν χιλιάδες τουφέκια από το Μέγαρο των Απομάχων το πρωί της 14ης Ιουλίου. Την ίδια ημέρα πολιορκούν τη Βαστίλη, το φρούριο στην ανατολική πλευρά του Παρισιού, που χρησίμευε ως φυλακή των αντιφρονούντων του παλαιού καθεστώτος.

Το εξεγερμένο πλήθος ζητάει από τον διοικητή της Βαστίλης μαρκήσιο Ντε Λονέ να παραδώσει το φρούριο. Αυτός αρνείται και διατάσσει τους λιγοστούς άνδρες του να ανοίξουν πυρ εναντίον τους. Αυτοί δεν διστάζουν και πραγματοποιήσουν έφοδο κατά του φρουρίου, με βαρύ φόρο αίματος και άνευ αποτελέσματος. Όταν, όμως, οι πολιτοφύλακες, με επικεφαλής τον λοχαγό Ελί, μεταφέρουν κανόνια για να παραβιάσουν τις πύλες της Βαστίλης, ο Ντε Λονέ παραδίδεται, αλλά εκτελείται επί τόπου, μαζί με τρεις αξιωματικούς του.

Στα κελιά του φρουρίου δεν βρίσκουν παρά μόνο επτά ποινικούς κρατούμενους, όμως η κατάληψη της Βαστίλης γιορτάζεται ξέφρενα από τους Παριζιάνους, καθώς συμβολίζει τη μοναρχική καταπίεση αιώνων. Μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή πίεση, ο Λουδοβίκος υποχωρεί. Επαναφέρει τον δημοφιλή Νέκερ στο Υπουργείο Οικονομικών και διατάσσει την αποχώρηση των στρατευμάτων του από το Παρίσι. Ο λαός βρίσκεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της ιστορίας και η Γαλλική Επανάσταση, με το σύνθημα «Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφότητα», μάχεται για την επικράτησή της και εμπνέει τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου.

Μεταγενέστερα, η Άλωση της Βαστίλης χαιρετίστηκε ως θρίαμβος των λαϊκών δυνάμεων κατά της τυραννίας και της μοναρχίας. Γι’ αυτό και η 14η Ιουλίου είχε παγκόσμια απήχηση και καθιερώθηκε το 1880 ως εθνική εορτή της Γαλλίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις της ημέρας κορυφώνονται με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία, ενώπιον του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.

 Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/799#ixzz3fqLfVPZy

Παραλίες Αττικής

Διανύουμε αυτήν την περίοδο όπου όσοι δεν επέλεξαν να τιμήσουν κάποιον από τους διαθέσιμους «καλοκαιρινούς» προορισμούς που προτείναμε για τον Ιούνιο, αναζητούν λίγες ανάσες δροσιάς στις κατά τόπους παραλίες της Αττικής. Εγχείρημα δύσκολο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ενώ η θερμοκρασία παίρνει την ανιούσα τα Σαββατοκύριακα βρίσκουν τις περισσότερες παραλίες της Αττικής με πληρότητα που αγγίζει το… 100%. Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Νομό μας, ότι και όμορφες παραλίες έχει και καθαρές και – κάπως – κοντινές σε όσους έχουν την τύχη(;) να κατοικούν στο κέντρο της πόλης. Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικές από τις αγαπημένες μας για εκείνα τα Σαββατοκύριακα του Ιουνίου (ή και του Ιουλίου) που θα σας βρουν να… στάζετε εντός των τειχών της πόλης. Προτείνουμε να τις επισκεφθείτε είτε πολύ νωρίς τα Σαββατοκύριακα ή κάποια καθημερινή ει δυνατόν. Σε κάθε περίπτωση, το μπάνιο σας θα το ευχαριστηθείτε – και με το παραπάνω.

 Λεγραινά Από τις πλέον ωραιότερες της παραλιακής Αθηνών Σουνίου, η παραλία των Λεγραινών βρίσκεται λίγο μετά το 60ο της χιλιόμετρο και διαθέτει ανοιχτόχρωμη ψιλή άμμο, διάσπαρτα θαμνάκια και διαυγή γαλανά νερά.

 Χάρακας Βρίσκεται στα όρια των Δήμων Λαυρίου και Κερατέας και διαθέτει πανέμορφα νερά, άμμο και αρκετή «απλωσιά» για να απλώσετε πετσέτες και να χαρείτε τον ήλιο με την ησυχία σας. Σχετικά πρόσφατες προσθήκες η καντίνα και το beach bar προσθέτουν έξτρα πόντους στην ηλιόλουστη εμπειρία. 

Κακιά Θάλασσα Μην σας προδιαθέτει αρνητικά το όνομά της, κάθε άλλο παρά κακιά είναι. Απέχει περί τα 52 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, και είναι στρωμένη με ψιλό βοτσαλάκι έξω, και άμμο μέσα στο νερό, διαθέτει μια σχετική οργάνωση με ξαπλώστρες, ομπρέλες και κούνιες για τα πιτσιρίκια. Αν δεν φυσάει Βοριάς, είναι από τις πιο καθαρές της Αττικής. 

Θυμάρι Θα την βρείτε λίγο μετά τα ταβερνάκια της Παλαιάς Φωκαίας, λίγο πιο κάτω από την ταμπέλα που γράφει «Θυμάρι». Τα νερά της είναι πεντακάθαρα, ενώ σας δίνει και περιθώρια επιλογής: είτε στον μικρό βοτσαλωτό κολπίσκο από τη μία της πλευρά είτε στη μεγαλύτερη αμμουδιά από την άλλη. Διαλέγετε και… βουτάτε. Προσοχή μόνο στα βραχάκια μέσα στο νερό. 

Σχοινιάς Μία από τις μεγαλύτερες παραλίες της Αττικής, σε απόσταση 45 λεπτών από το κέντρο της Αθήνας και 3 χιλιομέτρων από τον Μαραθώνα, είναι αυτή του Σχοινιά. Εδώ μπορείτε να επιλέξετε είτε την οργανωμένη πλαζ «Καράβι», είτε να συνεχίσετε στο ελεύθερο τμήμα της παραλίας, στο οποίο τα πεύκα σχεδόν αγγίζουν το νερό. Το μεγάλο πλεονέκτημα της παραλίας, πέρα από την ψιλή άμμο, είναι πως είναι πολύ ρηχή, οπότε και σχετικά ασφαλής για τα πιτσιρίκια. 

Μαύρο Λιθάρι Απέχει περί τα 40 χιλιόμετρα από την Αθήνα, βρίσκεται λίγο μετά τη διασταύρωση των Καλυβιών επί της Αθηνών – Σουνίου και παρά το μικρό της μέγεθος είναι από τις πλέον αγαπημένες μας. Σε αυτό συμβάλλει η καθαρότητα των νερών της, ο αμμουδερός της χαρακτήρας και το συμπαθέστατο μπαράκι που βρίσκεται εδώ. 

Λιμανάκια Η… φάση στην δημοφιλή αυτή παραλία της Βουλιαγμένης, περί τα 20 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, είναι πετσέτα στα βραχάκια και βουτιές με το κεφάλι στα βαθυγάλαζα νερά της. Μην περιμένετε επομένως ξαπλώστρες και άλλες τέτοιες πολυτέλειες. Tip: Επισκεφτείτε την όσο πιο νωρίς γίνεται για να απολαύσετε ένα ειδυλλιακό σκηνικό που δύσκολα θυμίζει παραλία Αττικής. 

Σέσι Περί τα 22 χιλιόμετρα από τον τύμβο του Μαραθώνα και 64 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, η παραλία στο Σέσι μπορεί να είναι αρκετά… μακριά, όμως μια βουτιά εδώ αξίζει τις ώρες τις διαδρομής. Αν λοιπόν κάνετε τον κόπο, θα βρεθείτε μπροστά στα καθαρά της νερά με το ψιλό βοτσαλάκι και τα αρμυρίκια που φτάνουν μέχρι την ακρογιαλιά. Αν προτιμάτε την άμμο, τότε αναζητήστε το μικρό Σέσι, λίγο πιο δίπλα.

 Πόρτο Γερμενό Πέντε (!) παραλίες στη σειρά με όμορφα κρυστάλλινα ανοιχτογάλαζα νερά και αρκετή ηρεμία συγκριτικά με τις υπόλοιπες παραλίες της Αττικής, απέχουν περί τα 60 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Η πιο πολυσύχναστη από τις πέντε είναι βοτσαλωτή και με άφθονη σκιά από τα αρμυρίκια, ενώ το ίδιο ισχύει και για την εξίσου όμορφη παραλία του Αγίου Νικολάου, όπως και για την παραλία κάτω από την κεντρική πλατεία του οικισμού. Οι οικογένειες προτιμούν κατά κανόνα την μικρή καταπράσινη παραλία δίπλα στο λιμανάκι, και το Σκάλωμα στο Προσήλι. Διαλέγετε και… παίρνετε. Νικόλας Γεωργιακώδης 

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/escape/weekend/article/334817/paralies-attikhs-ta-top-merh-gia-tis-protes-voyties.html
Πηγή: www.in2life.gr